Það Besta við Bjarta framtíð ... Guðjón Sigurðsson skrifar 17. október 2013 06:00 Ég geri engan greinarmun á Besta flokknum og Bjartri framtíð, sami grautur í sömu skál. „Alls konar fyrir aumingja“ var slagorð Jóns Gnarr fyrir síðustu kosningar. Þetta boðaði Bjarta framtíð fyrir okkur aumingjana sem ég hélt hann ætti við. Ég gat vel sætt mig við grínið ef eitthvað væri gert fyrir okkur hjá borginni. Aðgengi að miðbænum lagað, við kæmumst út í Viðey á hjólastólum og ekki síst aukið fé til að tryggja okkur „aumingjunum“ sjálfstætt líf. Nú lítur maður yfir farinn Gnarr-veg og áttar sig á því að „aumingjarnir“ sem hann átti við voru hjólandi, lattelepjandi trefla „aumingjar“ sem búa í 101 Reykjavík. Hann fór um daginn eina ferð um miðbæinn í rafmagnshjólastól til að skoða það sem hann vissi, Viðey er enn þá ófær, hann setti upp hindranir fyrir hreyfihamlaða á Laugaveginum, hann á ekki meira fé til velferðarmála, hann málaði Hverfisgötuna græna fyrir hjólandi, eyddi tugum milljóna í fíflagang á Hofsvallagötu en það er allt ríkinu að kenna að ekki er hægt að bæta fé í velferðarmálin. En auðvitað er ekkert að skiptingu fjármagns innan borgarinnar. Eða hvað? En Jón Gnarr stendur við eitt loforð, „alls konar fyrir aumingja.“ Það er bara spurningin hver er auminginn? Allavega ekki ég. Kannski er það bara Jón Gnarr og hirðsveit hans sem eru aumingjarnir? Hvern á ég að kjósa næst? Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Halldór 26.09.2026 Halldór Einhliða bergmálshellir og heimildir sem hrynja Lilja Benatov Hjartar Skoðun Hver verndar velferð barna þegar náttúran blandar kynjunum? Jón Þór Ólafsson Skoðun Heiður hússins: Um kynferðisofbeldi í nánum samböndum Hrafnhildur Kjerúlf Sigmarsdóttir Skoðun Þegar reglurnar gilda ekki jafnt Ágúst Karlsson Skoðun Utanríkisstefna án ábyrgðar? Erna Bjarnadóttir Skoðun Hvað þarf barn í grunnskóla að kunna til að fá 10 í grunnskóla? Þorsteinn Mar Gunnlaugsson Skoðun PISA-skellur en hvað svo? Inga Sæland Skoðun Er enn þess virði að leggja á sig langt háskólanám? Gunnar Alexander Ólafsson Skoðun Fjöldi opinberra starfsmanna - deilt um keisarans skegg Ingvar Freyr Ingvarsson Skoðun Skoðun Skoðun Er enn þess virði að leggja á sig langt háskólanám? Gunnar Alexander Ólafsson skrifar Skoðun Engin fjölskylda á að þurfa að standa ein Eydís Ásbjörnsdóttir skrifar Skoðun Þegar reglurnar gilda ekki jafnt Ágúst Karlsson skrifar Skoðun Utanríkisstefna án ábyrgðar? Erna Bjarnadóttir skrifar Skoðun Heiður hússins: Um kynferðisofbeldi í nánum samböndum Hrafnhildur Kjerúlf Sigmarsdóttir skrifar Skoðun PISA-skellur en hvað svo? Inga Sæland skrifar Skoðun Hver verndar velferð barna þegar náttúran blandar kynjunum? Jón Þór Ólafsson skrifar Skoðun Einhliða bergmálshellir og heimildir sem hrynja Lilja Benatov Hjartar skrifar Skoðun KEMUR TÓLFAN? Hilmar Jökull Stefánsson skrifar Skoðun Ábyrgðinni má ekki útvista til tækninnar Karen Ósk Nielsen Björnsdóttir skrifar Skoðun Gervigreindin kaupir ekki það sem hún skilur ekki Jens Gunnarsson skrifar Skoðun Fólkið á bak við öruggt flug Elísabet Heiða Valdemarsdóttir skrifar Skoðun Fjöldi opinberra starfsmanna - deilt um keisarans skegg Ingvar Freyr Ingvarsson skrifar Skoðun Stafrænt heilbrigðiskerfið byggt á skilvirkni Hilmar Ingimundarson skrifar Skoðun Hvað þarf barn í grunnskóla að kunna til að fá 10 í grunnskóla? Þorsteinn Mar Gunnlaugsson skrifar Skoðun Reykjalundur endurhæfir – Endurhæfum Reykjalund Svana Helen Björnsdóttir skrifar Skoðun Að ganga út eða ganga inn Indriði Þröstur Gunnlaugsson skrifar Skoðun Gulur september: Helst góð geðheilsa í hendur við góða stjórnun? Katrín Þrastardóttir skrifar Skoðun Aðgerðaáætlunin er til, en hvar stöndum við? Sigurlín Margrét Sigurðardóttir skrifar Skoðun Af indíánum og kúrekum Guðrún Jónsdóttir skrifar Skoðun Icelandair: Hver á flugfélagið og hver vill kaupa það? Gestur Valgarðsson skrifar Skoðun Áskorun til heilbrigðisráðherra Ásgrímur Grétar Jörundsson skrifar Skoðun Samræðusiðfræði og sálgæsla Ása Lind Finnbogadóttir skrifar Skoðun Þegar landsframleiðsla dugar ekki Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Fáfræði, fordómar og fimm flokkar Hjálmtýs Lilja Benatov Hjartar skrifar Skoðun Þegar sjálfboðaliðar borga með sér Hildur Dís Jónsdóttir skrifar Skoðun Sleggjan fundin Dofri Hermannsson skrifar Skoðun Að vaxa út úr vandanum Runólfur Ágústsson skrifar Skoðun Tuttugu ár frá brottför varnarliðsins – úr áfalli í uppbyggingu Árni Sigfússon skrifar Skoðun Gefið með annarri hendinni og tekið með hinni Sigrún Ólafsdóttir,Zophonías O. Jónsson skrifar Sjá meira
Ég geri engan greinarmun á Besta flokknum og Bjartri framtíð, sami grautur í sömu skál. „Alls konar fyrir aumingja“ var slagorð Jóns Gnarr fyrir síðustu kosningar. Þetta boðaði Bjarta framtíð fyrir okkur aumingjana sem ég hélt hann ætti við. Ég gat vel sætt mig við grínið ef eitthvað væri gert fyrir okkur hjá borginni. Aðgengi að miðbænum lagað, við kæmumst út í Viðey á hjólastólum og ekki síst aukið fé til að tryggja okkur „aumingjunum“ sjálfstætt líf. Nú lítur maður yfir farinn Gnarr-veg og áttar sig á því að „aumingjarnir“ sem hann átti við voru hjólandi, lattelepjandi trefla „aumingjar“ sem búa í 101 Reykjavík. Hann fór um daginn eina ferð um miðbæinn í rafmagnshjólastól til að skoða það sem hann vissi, Viðey er enn þá ófær, hann setti upp hindranir fyrir hreyfihamlaða á Laugaveginum, hann á ekki meira fé til velferðarmála, hann málaði Hverfisgötuna græna fyrir hjólandi, eyddi tugum milljóna í fíflagang á Hofsvallagötu en það er allt ríkinu að kenna að ekki er hægt að bæta fé í velferðarmálin. En auðvitað er ekkert að skiptingu fjármagns innan borgarinnar. Eða hvað? En Jón Gnarr stendur við eitt loforð, „alls konar fyrir aumingja.“ Það er bara spurningin hver er auminginn? Allavega ekki ég. Kannski er það bara Jón Gnarr og hirðsveit hans sem eru aumingjarnir? Hvern á ég að kjósa næst?
Skoðun Heiður hússins: Um kynferðisofbeldi í nánum samböndum Hrafnhildur Kjerúlf Sigmarsdóttir skrifar
Skoðun Hvað þarf barn í grunnskóla að kunna til að fá 10 í grunnskóla? Þorsteinn Mar Gunnlaugsson skrifar
Skoðun Gulur september: Helst góð geðheilsa í hendur við góða stjórnun? Katrín Þrastardóttir skrifar