Kostir fleiri en gallar fyrir níu af tíu

Kostir við aðild að Evrópusambandinu (ESB) eru fleiri en ókostirnir fyrir að minnsta kosti 90 prósent þjóðarinnar. Þetta er mat Magnúsar Bjarnasonar, doktors í stjórnmálahagfræði.

Í grein sem Magnús ritaði nýverið í efnahagsritið Vísbendingu fer Magnús yfir þau atriði sem upp á vantar að EES aðild Íslands jafngildi fullri ESB-aðild.

„Tollabandalagið stuðlar að ódýrari og einfaldari inn- og útflutningi en ella með auknum viðskiptum og samkeppni,“ segir hann og bætir við að andstaða við tollabandalagið jafngildi stuðningi við höft. „Hverjir vilja þau? Varla aðrir en einokunarkaupmenn.“

Þá segir Magnús að Íslendingar myndu, líkt og Svíar og Finnar, geta styrkt landbúnað umfram það sem almennt gerist í ESB vegna þess að um heimskautalandbúnað væri að ræða.

Þá sé ekki að sjá að ný aðildarríki ESB hafi lent í vandræðum vegna dýra- og plöntusjúkdóma, enda sé heilbrigðiseftirlit strangt í Evrópu. „Andstaðan kemur einkum frá þeim sem lifa af styrkum og fela sig bakvið tollvernd,“ segir hann.

Að mati Magnúsar er lítil tormerki á því að afnema takmarkanir á fjárfestingum útlendinga í sjávarútvegi og bendir á að fram að hruni 2008 hafi ekkert bannað eigendum sjávarútvegsfyrirtækja að flytja hagnað sinn úr landi og fjárfesta erlendis.

„Og sumir gerðu það,“ segir hann. Svo framarlega sem rányrkja yrði útilokuð og skilyrði sett um ráðstöfun arðs yrði ESB-aðild ekki vandamál fyrir sjávarútveginn.

Magnús bendir líka á að ríki geti gengið í ESB með efnhagsmál í ólestri og tekið þátt í öllu samstarfi nema myntsamstarfinu. „Oftast þurfa þjóðirnar að taka sig á í efnahagsmálum til að taka upp evruna sem gjaldmiðil.“

Í doktorsritgerð Magnúsar frá árinu 2010 segir hann að til langs tíma, og að því gefnu að samkomulag náist um nauðsynlega vernd fiskistofna, megi gera ráð fyrir að hagvöxtur yrði hér sex til sjö prósentum meiri innan ESB en utan.