Don't drive offroad you might kill an elf Valdimar Örn Flygenring skrifar 8. ágúst 2012 10:00 Ég sem aðili í ferðaþjónustu finn mig knúinn til að vekja máls á ákveðnu atriði er varðar greinina í heild. Forsaga málsins er sú að á undanförnum mánuðum hefur átt sér stað á Alþingi hatrömm deila milli sérhagsmunahópa annars vegar og fjölhagsmunahópa hins vegar um eina stórkostlegustu auðlind nokkurrar þjóðar hér á þessari plánetu. Í siðuðum samfélögum manna ætti enginn að velkjast í vafa um eignarrétt þjóðarinnar yfir slíkri auðlind sama hvernig á málið væri litið. Og réttur hvers og eins einstaklings þjóðarinnar til að nýta sér þessa auðlind hlyti að vera hverjum heilvita manni augljós. Hvernig sá aðili færi svo með þann rétt er svo að sjálfsögðu ekki bara hans mál og yrði að vera í samræmi við það sem best þætti, kannski í algóðum heimi með tilliti til allra jarðarbúa. Það er því miður ljóst að ekki eru allir sammála þessu. Sumum finnst sem svo að þeir sem hafa í gegnum tíðina haft mesta hagsmuni af auðlindinni eigi áfram og ávallt að fá að njóta þess. Í skjóli þessa sjálftekna auðs, ásamt ýmsum klækjabrögðum í fyrirtækjarekstri, hafa svo þessir sjálfhverfu einstaklingar hlaðið í kringum sig já-mönnum af öllum stærðum og gerðum. Leikstýrt heilu fjöldamótmælunum, og jafnvel látið annálaða skipstjóranagla í sjónvarpsauglýsingu þykjast trúa því að þeir yrðu atvinnulausir og að öll fjölskyldan og jafnvel allt þorpið legðist í flæking og fyllirí ef þetta augljósa réttlætismál yrði látið fram ganga. En það er auðvitað eins trúverðugt og að sjö manna álfafjölskylda komist á þremur farmiðum til Eyja. Eða að karrýplöntur spretti af sjálfu sér upp úr öskunni í Surtsey. Til þess að setja hlutina í samhengi finnst mér í beinu framhaldi eðlilegt í ljósi þess að nú sé ferðamennska að ná nýjum hæðum (skv. nýjustu tölum þriðja stærsta atvinnugreinin), að fara fram á að við, sem höfum starfað í þessari grein, byggt hana upp, tekið á okkur áföllin og horfum loks fram á bjartari daga, fáum úthlutað kvóta af ferðamönnum til samræmis við fjárfestingu okkar í greininni. Líka til þess að einhverjir vitleysingar á gamalli jeppadruslu fari nú ekki að ímynda sér neitt. Þessi kvóti yrði svo a.m.k. til 40 ára, eða bara til eilífðar og þegiði svo, og veðhæfur, svo hægt yrði að fara í nauðsynlega fjárfestingu í „greininni", væri framseljanlegur, vildu menn slaka aðeins á, erfðist að sjálfsögðu, svo krakkarnir gætu þá rifist um eitthvað, og kæmi til skipta við skilnað, svo frúin lenti ekki í ruglinu. Við fengjum svo að sjálfsögðu hlutdeild í allri aukningu og að fela gróðann í erlendum dótturfyrirtækjum, enda kæmu tekjurnar þaðan (come on!). Við myndum neita að borga nokkurn skapaðan hlut til samfélagsins fyrir þennan kvóta, enda sýndi efnahagsreikningur innlenda hluta fyrirtækisins að það færi þá bara lóðrétt á hausinn. Neituðum svo að sjálfsögðu að afhenda opinberum rannsóknaraðilum gögn og lykilorð í tölvur varðandi rekstur fyrirtækjanna. Enda værum við alsaklausir af öllum grunuðum viðskiptafléttum að okkar mati, eða þá til vara hafnir yfir lög. Hótuðum þjóðinni allri, og sérstaklega eldri leiðsögukonum á Dalvík öllu illu. Rækjum sjóræningjaferðaþjónustu í vanþróaðri heimsálfu án þess að nokkrum kæmi það við og – og – og… Já, og við leituðum líka að öflugum stjórnmálaflokki eða -flokkum sem væru tilbúnir að tefja framgang allra annarra réttlætismála (s.s. skuldamála heimilanna og afnáms vísitölu) á Alþingi nema farið væri að okkar vilja. Auðvitað þættumst við/þeir samt hafa áhuga á „heimilunum". Ekki verra ef einhverjir flokksmenn væru tengdir inn í greinina. Við værum einnig tilbúnir að fjárfesta í öflugu málgagni svo umræðan færi ekki út í einhverja vitleysu með það að meginmarkmiði að við kæmumst sem fyrst í meirihluta. Við fengjum einnig til liðs við okkur talsmann sem væri sérþjálfaður í að rugla almenning með ótrúlegu væli. Fyrir þetta allt saman værum við til í að greiða með peningum upp úr pípuhatti sem er ekki til. Rétt áður en við springum í loft upp með háum hvelli og skítafýlu úr hreinræktaðri, stjórnlausri og nautheimskri GRÆÐGISFREKJU sem er sennilega það ljótasta af öllu ljótu sem til er í skítlegu eðli mannsins. Og yrði landhreinsun af. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Er virkilega ekki um neitt að semja? Berglind Guðmundsdóttir Skoðun Í stormi reynir á leiðtogana Óskar Tryggvi Svavarsson Skoðun Um laun, arðgreiðslur og skatta Gunnar Björgvinsson Skoðun Brennandi hús Jón Steindór Valdimarsson Skoðun Á bak við hverja gigtargreiningu er fjölskylda sem verður fyrir áhrifum af sjúkdómnum. Hrönn Stefánsdóttir Skoðun Aftur til fortíðar: Tóbaks- og nikótínvarnir Vala Smáradóttir,Jóhanna Kristjánsdóttir Skoðun Svona verndum við Ísland fyrir útlendingum Ingólfur Shahin Skoðun Halldór 30.5.2026 Halldór Ósýnilegi aldurshópurinn í íslenskum sviðslistum Hrafnhildur Theodórsdóttir Skoðun Hvers konar samfélag viljum við byggja með gervigreind? Rannveig Tenchi Ernudóttir Skoðun Skoðun Skoðun Leigufélög eignast fasteignamarkaðinn, fjárfestar eignast Garðabæ Baldur Jezorski skrifar Skoðun Mannauðsvald stjórnar meiru en margir halda skrifar Skoðun Viðskiptaráð rýnir í skólakerfið á árunum 2016–2026 – var nokkuð í gangi þá? Þóranna Rósa Ólafsdóttir skrifar Skoðun Liðbólgusjúkdómar – fræðsla skiptir máli Katrín Þórarinsdóttir skrifar Skoðun Í stormi reynir á leiðtogana Óskar Tryggvi Svavarsson skrifar Skoðun Á bak við hverja gigtargreiningu er fjölskylda sem verður fyrir áhrifum af sjúkdómnum. Hrönn Stefánsdóttir skrifar Skoðun Er virkilega ekki um neitt að semja? Berglind Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Um laun, arðgreiðslur og skatta Gunnar Björgvinsson skrifar Skoðun Aftur til fortíðar: Tóbaks- og nikótínvarnir Vala Smáradóttir,Jóhanna Kristjánsdóttir skrifar Skoðun Hvers konar samfélag viljum við byggja með gervigreind? Rannveig Tenchi Ernudóttir skrifar Skoðun Brennandi hús Jón Steindór Valdimarsson skrifar Skoðun Hvaleyrarvatn - ekki byggja í Vatnshlíð Stefán Georgsson skrifar Skoðun Ósýnilegi aldurshópurinn í íslenskum sviðslistum Hrafnhildur Theodórsdóttir skrifar Skoðun Svona verndum við Ísland fyrir útlendingum Ingólfur Shahin skrifar Skoðun Hverju getur aukið sjálfstraust og sérþekking skilað komandi kynslóðum? Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar Skoðun Að byggja brú til þeirra sem bíða Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Gerviskoðanakönnun — eða 9,44 prósent? Halldór Jörgen Olesen skrifar Skoðun Enginn lærir í afneitun Björn Brynjúlfur Björnsson skrifar Skoðun It's complicated: Valkostir Íslands í gjaldmiðlamálum Stefanía K. Ásbjörnsdóttir skrifar Skoðun Gleymdi framhaldsskólinn Sigurður E. Vilhelmsson skrifar Skoðun Álfsnes er rangur staður fyrir skotsvæði Kristbjörn Haraldsson,Anja Þórdís Karlsdóttir skrifar Skoðun Sjálfstæðisflokkurinn er að grafa sína eigin gröf Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Eru félagasamtök sem boða eigið fagnaðarerindi nóg til að upplýsa almenning? Eyrún Magnúsdóttir skrifar Skoðun Enn um Plastbarkamálið Ingólfur Bruun skrifar Skoðun Við unnum stóra vinninginn Gunnar Salvarsson skrifar Skoðun Við erum öll í sama liðinu Jónas Hagan Guðmundsson skrifar Skoðun Látið Ljósleiðarann vera! Guðni Freyr Öfjörð skrifar Skoðun Noregur verður hluti af kjarnorkuvernd Frakka Arnór Sigurjónsson skrifar Skoðun Það sem mun sökkva okkur Haukur Logi Jóhannsson skrifar Skoðun Ef Ísland sækir um „djobbið“ Guðmunda G. Guðmundsdóttir skrifar Sjá meira
Ég sem aðili í ferðaþjónustu finn mig knúinn til að vekja máls á ákveðnu atriði er varðar greinina í heild. Forsaga málsins er sú að á undanförnum mánuðum hefur átt sér stað á Alþingi hatrömm deila milli sérhagsmunahópa annars vegar og fjölhagsmunahópa hins vegar um eina stórkostlegustu auðlind nokkurrar þjóðar hér á þessari plánetu. Í siðuðum samfélögum manna ætti enginn að velkjast í vafa um eignarrétt þjóðarinnar yfir slíkri auðlind sama hvernig á málið væri litið. Og réttur hvers og eins einstaklings þjóðarinnar til að nýta sér þessa auðlind hlyti að vera hverjum heilvita manni augljós. Hvernig sá aðili færi svo með þann rétt er svo að sjálfsögðu ekki bara hans mál og yrði að vera í samræmi við það sem best þætti, kannski í algóðum heimi með tilliti til allra jarðarbúa. Það er því miður ljóst að ekki eru allir sammála þessu. Sumum finnst sem svo að þeir sem hafa í gegnum tíðina haft mesta hagsmuni af auðlindinni eigi áfram og ávallt að fá að njóta þess. Í skjóli þessa sjálftekna auðs, ásamt ýmsum klækjabrögðum í fyrirtækjarekstri, hafa svo þessir sjálfhverfu einstaklingar hlaðið í kringum sig já-mönnum af öllum stærðum og gerðum. Leikstýrt heilu fjöldamótmælunum, og jafnvel látið annálaða skipstjóranagla í sjónvarpsauglýsingu þykjast trúa því að þeir yrðu atvinnulausir og að öll fjölskyldan og jafnvel allt þorpið legðist í flæking og fyllirí ef þetta augljósa réttlætismál yrði látið fram ganga. En það er auðvitað eins trúverðugt og að sjö manna álfafjölskylda komist á þremur farmiðum til Eyja. Eða að karrýplöntur spretti af sjálfu sér upp úr öskunni í Surtsey. Til þess að setja hlutina í samhengi finnst mér í beinu framhaldi eðlilegt í ljósi þess að nú sé ferðamennska að ná nýjum hæðum (skv. nýjustu tölum þriðja stærsta atvinnugreinin), að fara fram á að við, sem höfum starfað í þessari grein, byggt hana upp, tekið á okkur áföllin og horfum loks fram á bjartari daga, fáum úthlutað kvóta af ferðamönnum til samræmis við fjárfestingu okkar í greininni. Líka til þess að einhverjir vitleysingar á gamalli jeppadruslu fari nú ekki að ímynda sér neitt. Þessi kvóti yrði svo a.m.k. til 40 ára, eða bara til eilífðar og þegiði svo, og veðhæfur, svo hægt yrði að fara í nauðsynlega fjárfestingu í „greininni", væri framseljanlegur, vildu menn slaka aðeins á, erfðist að sjálfsögðu, svo krakkarnir gætu þá rifist um eitthvað, og kæmi til skipta við skilnað, svo frúin lenti ekki í ruglinu. Við fengjum svo að sjálfsögðu hlutdeild í allri aukningu og að fela gróðann í erlendum dótturfyrirtækjum, enda kæmu tekjurnar þaðan (come on!). Við myndum neita að borga nokkurn skapaðan hlut til samfélagsins fyrir þennan kvóta, enda sýndi efnahagsreikningur innlenda hluta fyrirtækisins að það færi þá bara lóðrétt á hausinn. Neituðum svo að sjálfsögðu að afhenda opinberum rannsóknaraðilum gögn og lykilorð í tölvur varðandi rekstur fyrirtækjanna. Enda værum við alsaklausir af öllum grunuðum viðskiptafléttum að okkar mati, eða þá til vara hafnir yfir lög. Hótuðum þjóðinni allri, og sérstaklega eldri leiðsögukonum á Dalvík öllu illu. Rækjum sjóræningjaferðaþjónustu í vanþróaðri heimsálfu án þess að nokkrum kæmi það við og – og – og… Já, og við leituðum líka að öflugum stjórnmálaflokki eða -flokkum sem væru tilbúnir að tefja framgang allra annarra réttlætismála (s.s. skuldamála heimilanna og afnáms vísitölu) á Alþingi nema farið væri að okkar vilja. Auðvitað þættumst við/þeir samt hafa áhuga á „heimilunum". Ekki verra ef einhverjir flokksmenn væru tengdir inn í greinina. Við værum einnig tilbúnir að fjárfesta í öflugu málgagni svo umræðan færi ekki út í einhverja vitleysu með það að meginmarkmiði að við kæmumst sem fyrst í meirihluta. Við fengjum einnig til liðs við okkur talsmann sem væri sérþjálfaður í að rugla almenning með ótrúlegu væli. Fyrir þetta allt saman værum við til í að greiða með peningum upp úr pípuhatti sem er ekki til. Rétt áður en við springum í loft upp með háum hvelli og skítafýlu úr hreinræktaðri, stjórnlausri og nautheimskri GRÆÐGISFREKJU sem er sennilega það ljótasta af öllu ljótu sem til er í skítlegu eðli mannsins. Og yrði landhreinsun af.
Á bak við hverja gigtargreiningu er fjölskylda sem verður fyrir áhrifum af sjúkdómnum. Hrönn Stefánsdóttir Skoðun
Skoðun Viðskiptaráð rýnir í skólakerfið á árunum 2016–2026 – var nokkuð í gangi þá? Þóranna Rósa Ólafsdóttir skrifar
Skoðun Á bak við hverja gigtargreiningu er fjölskylda sem verður fyrir áhrifum af sjúkdómnum. Hrönn Stefánsdóttir skrifar
Skoðun Aftur til fortíðar: Tóbaks- og nikótínvarnir Vala Smáradóttir,Jóhanna Kristjánsdóttir skrifar
Skoðun Hverju getur aukið sjálfstraust og sérþekking skilað komandi kynslóðum? Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar
Skoðun Álfsnes er rangur staður fyrir skotsvæði Kristbjörn Haraldsson,Anja Þórdís Karlsdóttir skrifar
Skoðun Eru félagasamtök sem boða eigið fagnaðarerindi nóg til að upplýsa almenning? Eyrún Magnúsdóttir skrifar
Á bak við hverja gigtargreiningu er fjölskylda sem verður fyrir áhrifum af sjúkdómnum. Hrönn Stefánsdóttir Skoðun