Ég samhryggist þér…á Facebook Hödd Vilhjálmsdóttir skrifar 28. júní 2012 16:22 Ég nota Facebook nær daglega og hef oft mjög gaman að. Þrælsniðugt tól þegar kemur að því að fylgjast með ástvinum erlendis, halda sambandi við vini sem ég umgengst ekki reglulega og svala ríkulegri forvitni minni þegar kemur að skemmtilegu og áhugaverðu fólki. Ég tjái mig líka þarna inni og þegar ég er í stuði finnst mér á köflum ég svo átakanlega fyndin að ég hreinlega verð að dúndra inn eins og einum status eða pósta hressandi myndum með misgáfulegum skilaboðum. Blessunarlega er ég með húmor fyrir sjálfri mér því ég þori að veðja á að langt frá því allir kunni að meta oft á tíðum kaldhæðnislegan húmor minn. Það er í góðu lagi því ég tel mig ekki vera að valda neinum ónæði eða sárindum, en ef svo er vona ég að sá eða sú er fyrir ónæðinu verður hafi vit á að blokka mig. Ástvinamissir og sorg eru eitthvað sem ég, líkt og flestir sem komnir eru á fullorðinsár, hef þurft að takast á við. Það er sárt og erfitt ferli að kveðja ástvin og alls ekki eitthvað sem venst þó svo að tíminn líði og fleiri ástvinir kveðji. Allir hafa sinn háttinn á til að takast á við sorgina og allir eiga auðvitað að fá að hafa sinn háttinn á. Taka sinn tíma í að melta missinn og fá tækifæri til þess átta sig á aðstæðum í einrúmi eða í faðmi ástvina áður en blákaldur veruleikinn tekur við og spurningar um hvenær, hvernig og hvers vegna skella á krömdu hjarta. Mig langar því til að stinga því að þér lesandi góður að það er ekkert töff að vera Fía fréttamaskína þegar kemur að andláti fólks. Það eru engin verðlaun í boði fyrir þann sem er svo ótrúlega hjartahlýr og fullur af væntumþykju að hann verður að vera fyrstur til að rita samúðarkveðjur inn á vegginn hjá Facebook vini sínum eða setja kross sem status hjá sér til þess eins að geta veitt forvitnum svör um hver var að kveðja heiminn. Ef einhver í kringum þig missir ástvin og þér þykir virkilega vænt um viðkomandi, taktu þá frekar upp símann, ritaðu viðkomandi einkaskilaboð eða dragðu djúpt andann og bíddu þar til hann kemur út á meðal fólks og þá geturðu gefið honum þá vítamínsprautu sem gott faðmlag er. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Ég vil ráða mínu sumarfríi Magnea Gná Jóhannsdóttir Skoðun Þjóðargersemi Ebba Margrét Magnúsdóttir Skoðun Hverjir fá sætin við borðið? Diljá Mist Einarsdóttir Skoðun Hvalveiðar – þjóðarskömm sem verður að heyra sögunni til Helgi Felixson Skoðun Helförin var bara fugladrit Helgi Gunnlaugsson Skoðun Mannmiðjuvillan og dýradráp Íslendinga Rósa Líf Darradóttir Skoðun Já til að SJÁ Berglind Guðmundsdóttir Skoðun Sæti við borðið – eða sæti á ganginum? Þorvaldur Ingi Jónsson Skoðun Fórnarlambsnaglinn Sigurður Árni Reynisson Skoðun Þegar jafnrétti verður blóraböggull Inga Valgerður Henriksen Bergdal Skoðun Skoðun Skoðun Lítil þjóð, stór tækifæri Þórður Birgisson skrifar Skoðun Hvalveiðar – þjóðarskömm sem verður að heyra sögunni til Helgi Felixson skrifar Skoðun Þjóðargersemi Ebba Margrét Magnúsdóttir skrifar Skoðun Sæti við borðið – eða sæti á ganginum? Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar Skoðun Ég vil ráða mínu sumarfríi Magnea Gná Jóhannsdóttir skrifar Skoðun Mannmiðjuvillan og dýradráp Íslendinga Rósa Líf Darradóttir skrifar Skoðun Stóra Stjórnarskrármálið Guðmunda G. Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Hverjir fá sætin við borðið? Diljá Mist Einarsdóttir skrifar Skoðun Já til að SJÁ Berglind Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Fórnarlambsnaglinn Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Þegar jafnrétti verður blóraböggull Inga Valgerður Henriksen Bergdal skrifar Skoðun Sumarsólstöður: Tími birtu, þakklætis og helgisiða Þuríður Stefánsdóttir skrifar Skoðun Skýr mörk fyrir vindorku, sterkari vernd fyrir náttúruna Ása Berglind Hjálmarsdóttir skrifar Skoðun Hver hugsar þegar þú notar gervigreind — þú eða vélin? Halldór Jörgen Olesen skrifar Skoðun Mannréttindastofnun og réttindagæsla fatlaðs fólks Kolbrún Áslaugar Baldursdóttir skrifar Skoðun Af hverju ekki að segja Nei … af hverju ætti að segja kannski? Gunnar Ármannsson skrifar Skoðun Árásargjarnir lobbíistar vindorkuiðnaðarins Anna Soffia Kristjánsdóttir skrifar Skoðun 19. júní í skugga bakslags: Jafnrétti er ekki sjálfgefið Martha Lilja Olsen skrifar Skoðun Helförin var bara fugladrit Helgi Gunnlaugsson skrifar Skoðun Síðustu móhíkanarnir Viðar Halldórsson skrifar Skoðun „Hvernig veit ég hvort ég hafi gert eitthvað við konu án samþykkis?“ Guðný S. Bjarnadóttir skrifar Skoðun EES fyrir fyrirtækin, ESB fyrir fólkið? Yngvi Ómar Sigrúnarson skrifar Skoðun Hvern vantar enn við borðið? Jana Birta Björnsdóttir,Jónína Rósa Hjartardóttir skrifar Skoðun Áfram gakk Þorbjörg S. Gunnlaugsdóttir skrifar Skoðun Hvað þarf að vera til staðar ef dánaraðstoð verður heimiluð? Ingrid Kuhlman skrifar Skoðun Hver borgar þegar samningurinn er svikinn? Hrönn Stefánsdóttir skrifar Skoðun ESB aðild er óskynsamleg frá efnahagslegu sjónarmiði Kristinn Sv. Helgason skrifar Skoðun Er kominn tími á nýtt norrænt leiðtogahlutverk? Haukur Logi Jóhannsson skrifar Skoðun Þegar fyrirmyndirnar horfa í skjáinn Hjálmar Bogi Hafliðason skrifar Skoðun Hver framleiðir matinn okkar eftir 20 ár? Þórarinn Ingi Pétursson skrifar Sjá meira
Ég nota Facebook nær daglega og hef oft mjög gaman að. Þrælsniðugt tól þegar kemur að því að fylgjast með ástvinum erlendis, halda sambandi við vini sem ég umgengst ekki reglulega og svala ríkulegri forvitni minni þegar kemur að skemmtilegu og áhugaverðu fólki. Ég tjái mig líka þarna inni og þegar ég er í stuði finnst mér á köflum ég svo átakanlega fyndin að ég hreinlega verð að dúndra inn eins og einum status eða pósta hressandi myndum með misgáfulegum skilaboðum. Blessunarlega er ég með húmor fyrir sjálfri mér því ég þori að veðja á að langt frá því allir kunni að meta oft á tíðum kaldhæðnislegan húmor minn. Það er í góðu lagi því ég tel mig ekki vera að valda neinum ónæði eða sárindum, en ef svo er vona ég að sá eða sú er fyrir ónæðinu verður hafi vit á að blokka mig. Ástvinamissir og sorg eru eitthvað sem ég, líkt og flestir sem komnir eru á fullorðinsár, hef þurft að takast á við. Það er sárt og erfitt ferli að kveðja ástvin og alls ekki eitthvað sem venst þó svo að tíminn líði og fleiri ástvinir kveðji. Allir hafa sinn háttinn á til að takast á við sorgina og allir eiga auðvitað að fá að hafa sinn háttinn á. Taka sinn tíma í að melta missinn og fá tækifæri til þess átta sig á aðstæðum í einrúmi eða í faðmi ástvina áður en blákaldur veruleikinn tekur við og spurningar um hvenær, hvernig og hvers vegna skella á krömdu hjarta. Mig langar því til að stinga því að þér lesandi góður að það er ekkert töff að vera Fía fréttamaskína þegar kemur að andláti fólks. Það eru engin verðlaun í boði fyrir þann sem er svo ótrúlega hjartahlýr og fullur af væntumþykju að hann verður að vera fyrstur til að rita samúðarkveðjur inn á vegginn hjá Facebook vini sínum eða setja kross sem status hjá sér til þess eins að geta veitt forvitnum svör um hver var að kveðja heiminn. Ef einhver í kringum þig missir ástvin og þér þykir virkilega vænt um viðkomandi, taktu þá frekar upp símann, ritaðu viðkomandi einkaskilaboð eða dragðu djúpt andann og bíddu þar til hann kemur út á meðal fólks og þá geturðu gefið honum þá vítamínsprautu sem gott faðmlag er.
Skoðun „Hvernig veit ég hvort ég hafi gert eitthvað við konu án samþykkis?“ Guðný S. Bjarnadóttir skrifar