Upphafin sýning

Vegna ásakana um að Listasafn Árnesinga hafi ritskoðað sýningu sem setja átti upp í safninu og beitt þöggun á viðfangsefnið er rétt að eftirfarandi komi fram. Safnið réð Hannes Lárusson sem sýningarstjóra að sýningu þar sem skoða átti m.a. ákveðinn hluta safneignar. Af sýningunni varð ekki vegna samstarfsörðugleika sem náðist ekki að leysa tímanlega.

Inntak sýningarinnar breyttist í meðförum sýningarstjóra og tveggja aðstoðarmanna sem hann fékk til liðs við sig. Listasafn Árnesinga úthlutar ekki sölum til afnota, en velur sýningar og viðfangsefni og ber ábyrgð á starfseminni. Ég gerði ekki athugasemdir við breytt inntak og fannst áhugavert að taka inn í safnið sýningu þar sem umræðuefni samfélagsins væri tekið fyrir; birtingarmyndir góðæris og hruns. Þarna kann ég hafa brugðist fyrir hönd safnsins að hvarfla frá settri stefnu því brátt kom í ljós að sýningarstjóri gerði ekki greinarmun á hlutverkunum sýningarstjóri og listamaður sem þátttakandi í sýningunni. Hann virtist virkari sem listamaður ásamt samstarfsmönnunum tveimur og safninu var haldið frá hugmyndavinnu, útgjaldahlið, sýningarskrá og boðskorti. Segja má að rödd safnsins hafi þar verið þögguð, ef eitthvað var þaggað. Þegar ég gerði athugasemdir við framkvæmdir þá völdu þau að líta á það sem höfnun á sýningunni og ekki tilbúin að endurskoða þá afstöðu.

Það er eftirsóknarvert og áhugavert að láta reyna á þanþol marka innan og utan við menningarstofnanir og það gera listamenn gjarnan. Slíkar tilraunir held ég að verði að eiga sér stað í samræðu við stofnanirnar og þá sem þar starfa. Annars er hætta á að til verði misskilningur sem festir eldri mörk í sessi í stað þess að frjósöm umbreyting geti átt sér stað.

Ein ástæða þess að ásökunum var ekki svarað fyrr, er sú að 17. nóvember sl. barst safninu afsökunarbréf frá Hannesi og aðstoðarmönnunum. Ég valdi að líta á það sem heiðarleg samskipti, en þar segir m.a.:

„Í samskiptum okkar við starfsmann Listasafns Árnesinga fórum við yfir strikið í kröfum og væntingum, sama á við um samskipti við listamenn og aðra hlutaðeigandi innan sem utan listaheimsins. Fljótfærni var af okkar hálfu að fara með þetta viðkvæma mál í fjölmiðla án þess að ráðfæra okkur við viðeigandi fagmenn og vega þar jafnvel að starfsheiðri fólks sem unnið hefur í þágu listamanna árum saman."

Það er miður að samstarf náðist ekki, en sýning fæddist engu að síður og hófst í fjölmiðlum og umræðunni. Þar hafa höfundarnir náð að baða sig ljósi og upphefja sýninguna á kostnað safnsins.