Óróleikadeild vinstri grænna

Eftir síðustu Alþingis kosningar heyrðust oft miklar gleðiraddir í samfélaginu og mörg ný slagorð eins og Skjaldborg um heimilin urðu til. Það var eins og allir vildu sjá breytingar og annað gott slagorð sem heyrðist var hið nýja Ísland. Að loknum kosningum var meirihluti fólksins í landinu sátt við sjálft sig. Það kaus fólkið sem stóð sig ekki á vaktinni í burtu og leyfði öðrum ferskum að taka við. Aldrei áður hafði jafn mikil endurnýjun Alþingismanna átt sér stað. Endurreisn fólksins í landinu hafði tekist. En fljótlega fór allt í sama horfið og nýja Ísland varð aldrei til.

Það kemur sterklega í ljós nú þegar þrír þingmenn vinstri grænna setja sig upp á móti forustunni svokölluðu. Þá sé ég hið nýja Ísland. En það virðist enginn annar vera að móttaka það, ekki fólkið inn á Alþingi, ekki fjölmiðlar og ekki fólkið sem er að taka þátt í umræðunni utan Alþingis.

Það er stutt síðan Borgarstjórinn var að reyna að útskýra sýna starfshætti og sín vinnubrögð í Kastljósinu en viðtalsstýran áttaði sig engan veginn á því sem Jón var að reyna að útskýra. „Af hverju veist þú ekki neitt um málið Jón" spurði hún aftur og aftur. Á meðan var borgarstjórinn að reyna að útskýra fyrir henni að hann væri með fólk sem væri hæfast í hverju máli fyrir sig að skoða hvert mál. En sú hugsun var algjörlega lokuð fyrir spyrlinum. Þannig átti nefnilega hið nýja Ísland að verða en þarna áttuðum við okkur á því að þeir sem mest áhrif hafa í samfélaginu vilja ekki eða eru ekki tilbúinn að meðtaka hið nýja Ísland.

Mér fannst skýrsla hrunsins kalla á nú vinnubrögð. Mér fannst að hún sýndi okkur það að við ættum ekki að hafa foringja sem eru alvitrir í íslenskum stjórnmálum. Ég hélt að við Íslendingar, fólkið, Alþingi og fjölmiðlar ætluðum að skoða þessa skýrslu og gera betur í framtíðinni. Samt sem áður heyrist nú frá stjórnarráðinu gamlar tuggur eins og „í hvaða liði er hún Lilja". Þingmenn stjórnarandstöðu segja að stjórnin eigi að segja af sér og fjölmiðlar eru allir fullir af sömu fullyrðingu. Við heyrum það einnig frá eldri þingmönnum að þetta séu ungir þingmenn sem kunna ekki leikreglurnar. Þeir sem kunna leikreglurnar hafa setið of lengi á þingi. Vonandi kemur takmörkun á þingsetu inn í nýju stjórnarskrána, þ.a.s.e. að þingmenn geti ekki setið lengur en t.d. átta ár á þingi en það er bara óskhyggja. Ég hélt að menn væru kosnir af fólkinu sem býr í landinu inn á Alþingi til að vinna fyrir fólkið í landinu. Hvað á maður að kjósa hugsar maður fyrir kosningar og rýnir í það hvað hver flokkur ætlar að gera næstu fjögur árin. Það var aldrei þannig að það stæðist, en hið nýja Ísland átti að verða þannig. Nú er það að koma í ljós að þetta verður aldrei þannig. Við verðum alltaf svikin og þetta á greinilega að vera þannig. Hið nýja Ísland var draumur sem enginn vill upplifa. Menn eru enn í liðum á Alþingi og allir eiga að styðja allt sem forustan kemur með þegjandi og hljóðalaust.

Við sem tókum þátt í því að kjósa núverandi ríkistjórn hljótum að gleðjast þegar við sjáum vitringana þrjá (sjá fréttablaðið 17.des b.l.s. 28) mótmæla því þegar eitthvað er gert sem er á móti þeirra sannfæringu. Við glöddumst líka þegar nokkrir stjórnarliðar létu harm sinn í ljós þegar sumir þeirra greiddu gamla Icesave samningum atkvæði sitt með tárin í augunum og hvöttu okkur um leið að þrýsta á það að forsetinn neitaði lögunum.

En eftir atburðina sem við höfum upplifað í samfélaginu nú nýverið þá hlýtur niðurstaðan því að vera sú að við viljum ekki hið nýja Ísland sem við sóttumst flest svo mikið eftir hér fyrir síðustu kosningar. Við hljótum að vilja fara aftur í sama farið og var hér áður. Við viljum vera með einn alvitrann foringja sem allir fara eftir og bannað er að mótmæla, þar að segja ef maður er í sama liði.