Hernaðurinn gegn landinu

Á sama tíma og básúnað er út um heim að Ísland sé sérstaklega sjálfbært og umhverfisvænt land stundum við stórbrotin náttúruspjöll og bjóðum helstu umhverfissóða heims velkomna hingað með verksmiðjur og stríðstól. Stærst í sniðum er eyðilegging hafsbotnsins með botnvörpum verksmiðjuskipa og svo auðvitað stóriðjuæðið og Kárahnúkastórslysið. Nú bætist við stríðsmyndartaka og er þá röðin komin að náttúruperlum á Suðurnesjum. Í stað uppistöðulóna og stíflumannvirkja koma sprengigígar og manngerðar risa-sandöldur. Umhverfisyfirvöld í Hafnarfirði mölduðu í móinn vegna eyðileggingar í Krýsuvík en ekkert heyðrist frá yfirvöldum í Reykjanesbæ annað en ánægjumal þegar loka á Stóru-Sandvík fyrir almenningi og leggja hana í rúst. Allt mun þetta vera gert með velsignelsi Umhverfisstofnunar og jafnvel Landgræðslunnar. Nokkur hluti Suðurnesja er þegar skemmdur vegna starfsemi Bandaríkjahers. T.d. verður svæði við Snorrastaðatjarnir, helstu náttúruperlu okkar Vogabúa, hættulegt gangandi fólki um ókomin ár vegna fjölda ósprunginna sprengja sem þar leynast í jörð og illgerlegt er að hreinsa svo öruggt sé. Umdeilt er hvort landsvæði í Reykjanesbæ sem herinn er að skila sé byggilegt sökum mengunar. Þó er allt þetta smátt í sniðum miðað við náttúruskemmdir vegna hernaðar um alla Jörð og þann mannlega harmleik sem morðingjar heimsins valda hvern dag. Við megum þakka fyrir að hér hefur ekki verið háð mannskæð orusta síðan á Sturlungaöld, en við misstum reyndar marga vaska sjómenn í heimsstyrjöldunum. Harðstjórar um heim allan þurfa að fegra ímynd hernaðar og breiða yfir óhugnaðinn. Þar gegna vinsælar stríðsmyndir miklu hlutverki. Nú er kúrekahetjan Clint Eastwood að koma til okkar fagra lands til að upphefja viðbjóðslega slátrun þúsunda manna sem átti sér stað á Kyrrahafseyjunni Iwo Jima við lok síðari heimsstyrjaldar. Nái sú mynd vinsældum dugar hún e.t.v. til að slá á vaxandi mótmæli gegn hernaði Bandaríkjanna í Írak og draga ógnaröldina þar á langinn. Það þarf engum að koma á óvart að Halldór og Davíð og helstu liðsmenn þeirra vilji leggja þar sitt af mörkum. En hvað um okkur hin? Eigum við að láta sem ekkert sé? Ég þekki Stóru-Sandvík vel. Þar háir melgresi harða glímu við óblíð náttúruöfl og hefur haft betur til þessa. Þar sameinast svartur sandur, blágrátt úthafið með hvítfreyðandi öldum, grænir melgresishólar og fuglager við grunnt vatnið fjær sjónum. Þessi staður blasir nú við ferðamönnum sem stoppa þar skammt frá til að skoða "brúna milli heimsálfa". Í Sandvík höfum við fjölskyldan átt ánægjustundir í landslagi sem er sérstakt á heimsvísu. Því ríkir sorg á mínu heimili þessa dagana. Þótt mikil hreyfing sé á sandinum í Stóru-Sandvík er eins víst að það taki náttúruna áratugi að græða sárin sem þar verða unnin. Náttúruvernd - Þorvaldur Örn Árnason líffræðingur