Tár á hvarmi þegar hetjan úr þyrlunni birtist ó­vænt

Tólf skipbrotsmenn náðu ekki að komast í björgunarbáta þegar flutningaskipið Dísarfell sökk á milli Íslands og Færeyja 9. mars 1997. Þeir urðu að láta fyrir berast í miskunnarlausum öldum Atlantshafsins innan um gáma, brak og svartolíu í þeirri von að þeim yrði bjargað. Tveir menn fórust í slysinu. 

Þegar talið var að búið væri að bjarga öllum sem voru á lífi – og þyrlan lögð af stað til Íslands - uppgötvaðist að einn af mönnunum, Ingvi Hallgrímsson hafði verið skilinn einn eftir í Atlantshafinu. Þá upphófst taugastríð og kapphlaup við tímann um að reyna að finna og bjarga Ingva.

Vanmáttugur gagnvart náttúruöflunum

Útkall eru nýir þættir á Vísi sem byggðir eru á metsölubókum Óttars Sveinssonar. Fyrsti þátturinn af átta var frumsýndur síðastliðinn sunnudag en þar ræðir Óttar við tvo af skipbrotsmönnunum á Dísarfelli, þá Ingva Hallgrímsson og Valdimar Sigþórsson og einnig við Benóný Ásgrímsson þyrluflugstjóra sem bjargaði þeim.

Horfa má á þáttinn í heild sinni í spilarnum hér fyrir neðan, þess má geta að hann verður einnig sýndur á Stöð 2 Vísi klukkan 20:00 í kvöld.

„Ég skil ekki ennþá hvað ég fór marga metra, tugi metra niður í sjóinn. Það var svo hrikalegur kraftur í þessu, að það „víbruðu“ á mér kinnarnar. Ég einhvern veginn uppgötva það að eftir því sem víbringurinn minnkaði í kinnunum á mér þá væri að hægja á. Svo stoppaði það og svo fór ég að síga hægt upp,“ rifjar Valdimar upp í þættinum.

Hann rifjar einnig upp magnaða og yfirnáttúrulega reynslu sem hann varð fyrir í sjónum.

„Það greip mig alveg rosaleg hræðsla. Þetta er nú svona þrætuefni á meðal sjómanna; þessi trú á eitthvað æðra manni sjálfum. En þarna fer ég einhvern veginn að spá í þetta og ákalla í huganum æðri mátt. Og einhvern veginn í þessu öllu er mér litið upp og ég sé látna ömmu mína. Það var rosalega falleg mynd, hún var í hvítum kufli, dökkhærð og falleg kona. Hún var með krosslagðar hendur og hún horfir á mig."

„ Það var svo merkilegt í þessu að það hvarf allt sem hét hræðsla og annað, og ég varð rosalega rólegur."

Valdimar segir einnig að á þessari stundu hafi hann upplifað hversu vanmáttugur hann var gagnvart náttúruöflunum. 

„Alla tíð síðan að þetta var, árið 1997, þá fór ég að bera rosalega mikla virðingu fyrir Ægir. Strákarnir um borð héldu stundum að ég væri klikkaður, ég sat kannski frammi á polla í góðu veðri á leiðinni heim, stoppaði og fékk mér sígarettu, horfði út á hafið og talaði við Ægir. Þetta hafði ég aldrei gert. Ég bar aldrei virðingu fyrir sjónum og hugsaði aldrei út í hafið. Þetta var bara haf. Búið.“

Skipverjarnir náðu að krækja sig saman þar sem þeir voru ofan í sjónum og biðu eftir því að vera bjargað.

„Það var svo hvasst og maður heyrði lítið. Við öskruðum okkur á milli hvort það hefði verið kallað á þyrlu. Við vissum það ekkert Við vorum að reyna að halda í vonina,“ segir Valdimar.

„Þegar við vorum komnir upp í þyrluna, það var svipað og að koma í himnaríki. Þarna var manni bjargað. Ég var máttlaus, ég var rosalega undirgefinn því afli sem ég veit ekki hvað er. Þetta var rosalegur feginleiki.“

Magnaðir endurfundir

Ingvi rifjar einnig upp þegar hann varð eftir í sjónum.

„Svo kemur línan til mín og ég tek við henni. Set svo búnaðinn á mig. Svo var lyft en ég sit bara eins og bjáni eftir í sjónum. Það kom einhver smá kippur og svo bara búið. Ég sat bara eftir. Svo héldu þeir áfram að taka úr hópnum og ég fjarlægðist þá og sá þá ekki meir,“ segir hann og bætir við að þrátt fyrir allt hafi hann aldrei orðið skelkaður. Hann hafi alltaf vitað að honum yrði á endanum bjargað.

Benóný Ásgrímsson þyrluflugstjóri er maðurinn sem bjargaði Ingva úr bráðum lífsháska og í þættinum rifjar hann einnig upp þessa örlagaríku nótt.

„Það kom ekkert annað til í stöðunni en að gera allt okkar sem við gætum. Svo ég sagði: „Ókei, við getum ekki leitað að honum, við getum leitað að honum í hámark fjórar til fimm mínútur.“

Í þættinum verða áhorfendur vitni að því þegar þeim félögum Valdimar og Ingva er komið á óvart í miðju viðtali, þegar bjargvættur þeirra, Benóný kemur inn í salinn.

Þegar Benóný gengur í salinn rennur upp upp tilfinningaþrungin þakklætisstund. Ingvi og Valdimar faðma Benóný og tár sjást á hvarmi.

„Ég lít á hann sem hálfgerðan Guð. Það sem þessir englar gerðu fyrir okkur – það var bara kraftaverk. Þessi maður sem var við stjórnina þarna gerði hluti sem ekki var hægt að gera,“ segir Valdimar.

„Þeir voru að setja sig í hættu þarna. Þeir gerðu örugglega miklu meira en þeir máttu gera. Það er ekki hægt að lýsa þessum mönnum. Þeir eru algjörar hetjur,“ segir Ingvi.