Tromma er tromma, og þó

Slagverk getur verið hvað sem er. Maður getur lamið köttinn sinn og kallað það slagverksleik. Scott McLemore, trommuleikarinn í Tríói Sunnu Gunnlaugs, gekk ekki svo langt. En hann fór samt lengra en við er að búast frá náunga sem situr við trommusett.



Það var ekki bara að hann lemdi trommuskinnin, hann sló einnig á brúnirnar og hliðarnar. Og svo, til að skapa enn meiri fjölbreytni, setti hann tusku á eina trommuna, og ofan á hana litla málmskál. Hún gegndi hlutverki örsmárrar trommu. Fyrir vikið var slagverksleikurinn ótrúlega fjölbreyttur og fór vítt yfir tónsviðið.

Leikurinn var líka einstaklega blæbrigðaríkur. Scott nostraði við hvert smáatriði og skapaði hverja föngulega hljóðasamsetningu á fætur annarri. Hann var eins og listakokkur að búa til dýrindis kryddblöndu, setti pínulítið af þessu og smávegis af hinu. Útkoman var seiðandi hljóðheimur; það lá við að maður hefði getað hlustað á trommuleikarann einan allt kvöldið.

Hinir meðlimirnir voru þó engir aukvisar. Sunna lék auðvitað á píanóið, og það var einfaldlega dásamlegt að hlusta á hana spila. Hún hafði óvanalega ljóðrænan tón. Laglínurnar voru mjúklega mótaðar, og meira að segja snörpustu hendingarnar voru aldrei harðar.

Þorgrímur Jónsson var sömuleiðis frábær á kontrabassann. Hann spilaði af óheftum glæsileik. Hraðir tónarnir voru plokkaðir af öryggi, rytminn hárnákvæmur. Samspil þremenninganna var sérlega þétt, það var enginn í samkeppni, þau spiluðu eins og ein manneskja. Fyrir bragðið var heildarhljómurinn heillandi og þægilegur áheyrnar.

Tónleikarnir voru haldnir í djassklúbbnum Múlanum í Björtu loftum í Hörpu. Fyrir þá sem ekki vita eru þau staðsett uppi á fimmtu hæð. Þetta er frekar lítið rými með bar og stórkostlegu útsýni yfir höfnina. Birtan á tónleikunum kom frá nokkrum bláum ljóskösturum, stemningin var afar ljúf og róandi.

Sama má segja um tónlistina. Það var ekki mikið um tilraunamennsku í henni. Eitt lag skar sig úr að þessu leyti. Sunna kynnti það sem blöndu af Leonard Cohen og Bach. Í því spilaði hún aðallega hraðar og órólegar laghendingar án hljóma, og hinir hljóðfæraleikararnir eltu hana af mikilli ákefð. Það var nánast eins og hljóðfærin væru að tala, ekki syngja. Þetta var skemmtilegt, e.t.v. hefði mátt vera meira svona á dagskránni.

Í það heila samanstóð músíkin af nýjum lögum í bland við eldra efni. Hún var fallega blátt áfram. Laglínurnar voru hlýlegar og úrvinnslan var eðlileg. Mér fannst ég taka eftir töluverðu af hreinum tónbilum, ferundum og fimmundum í leik Sunnu. Það gerði áferðina tæra og hófstillta. Hér var engu troðið ofan í áheyrandann, þvert á móti var hann lokkaður inn, án áreynslu, ávallt eðlilega.

Niðurstaða: Skemmtilegir tónleikar með fallegri tónlist sem var meistaralega flutt.