Ekki benda á mig Lára Óskardóttir skrifar 4. apríl 2014 14:19 Það er þekkt að fólk spyrni við fótum, er breytingar á þeirra eigin starfsumhverfi ber á góma. Fagmaður, sem hefur tileinkað sér ákveðnar leiðir að settu marki, á til að verja “sitt” finni hann að þrýst sé á hann að gera hlutina öðruvísi. Þrátt fyrir þessa mannlegu mótspyrni eru breytingar það eina sem menn geta gengið út frá sem vísu (Gary Hamel). Annað sem er alveg borðleggjandi í þessu lífi er dauðinn. Ástæða þess að ég kýs að ræða stöðu grunnskólans út frá þessum tveim óumflýjanlegu þáttum lífins er; grunnskólinn í þeirri mynd sem við þekkjum hann er komin að þolmörkum. Hann hefur ekki þróast í takt við tímann og ber ekki nafn með rentu lengur. Honum ber sem stofnun að standa undir því nafni að vera grunnstoð menntunar. Það má fara í bendingaleik en það mun ekki færa okkur neina laus. Að kenna kjaramálum kennara um, menntavísindasviði, borgarfulltrúum, foreldrum... eða hverju sem er bætir ekki stöðuna, þvert á móti. Við þekkjum merkin er kvöldar í lífi okkar mannanna. Vísindin og reynslan hefur fært okkur ýmsa vitneskju í þá veru. Aftur á móti eru merki um endalok, fyrirbæra eins og skólakerfis ekki ljós fyrr en allt er komið í kalda kol og jafnvel ekki þá. Undanfarið hefur staða grunnskólans kallað fram spurningar. Ein gæti verið; erum við komin á endastöð þess skólakerfis sem stofnað var til 1907? Mörgum þykir eflaust full djúpt í árina tekið hér. Ég tel að staðan eins og hún er í dag stærra mál en kjarabarátta, íhaldsöm aðferðafræði, staða fólks í kerfinu eða vinsældarkosningar ráðamanna. Samfélaginu er misboðið eftir niðurstöðu síðustu PISA könnunnar. Við erum metnaðarfull þjóð sem líkar ekki við að vera eftirbátar annarra. Við erum komin að ellimörkum þessa kerfis sem ólíkt mönnum kann ekki að deyja. Þess vegna er hægt að hjakka í sama farinu endalaust. Horfa í allar aðrar áttir en þær sem krefjast einhvers af okkur, því það getur reynst svo erfitt að taka á málunum. Til að snúa við blaðinu, þarf þor, ákveðni og festu. Sem krefst samvinnu kennara, skólastjórnenda, foreldra og ráðamanna. Þannig tel ég okkur hafa tekið á unglingadrykkju og þannig tel ég okkur geta byggt framúrskarandi grunnskóla.Lesendur Vísis geta sent inn greinar á ritstjorn@visir.is. Greinunum þarf að fylgja mynd af höfundi. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Sterkari skólar fyrir öll börn Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir Skoðun Það sem við gefum áfram Sigurður Árni Reynisson Skoðun Húsnæðiskaupmáttur Eggert Sigurbergsson Skoðun Breyttar áherslur í borgarskipulagi Þórarinn Hjaltason Skoðun Þjóðarmorð? Finnur Th. Eiríksson Skoðun Ríkið má ekki skorast undan Þórarinn Ingi Pétursson Skoðun „Áður en við segjum já eða nei“ Hilmar Kristinsson Skoðun Gjaldtaka hins opinbera þarf að vera fyrirsjáanleg Stefán Vagn Stefánsson Skoðun Bandaríkin 250 ára: frelsi, stjórnarskrá og lærdómur fyrir Ísland Júlíus Valsson Skoðun Getum við gert enn betur? Já í ágúst Elvar Örn Arason Skoðun Skoðun Skoðun Sterkari skólar fyrir öll börn Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir skrifar Skoðun Ég hef líka trú á Ögmundi Arnar Sigurðsson skrifar Skoðun „Áður en við segjum já eða nei“ Hilmar Kristinsson skrifar Skoðun Þjóðarmorð? Finnur Th. Eiríksson skrifar Skoðun Breyttar áherslur í borgarskipulagi Þórarinn Hjaltason skrifar Skoðun Hernaðarbrölt Gestur Valgarðsson skrifar Skoðun Það sem við gefum áfram Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Ríkið má ekki skorast undan Þórarinn Ingi Pétursson skrifar Skoðun Gjaldtaka hins opinbera þarf að vera fyrirsjáanleg Stefán Vagn Stefánsson skrifar Skoðun Bandaríkin 250 ára: frelsi, stjórnarskrá og lærdómur fyrir Ísland Júlíus Valsson skrifar Skoðun Getum við gert enn betur? Já í ágúst Elvar Örn Arason skrifar Skoðun Húsnæðiskaupmáttur Eggert Sigurbergsson skrifar Skoðun Hef trú á Arnari Ögmundur Jónasson skrifar Skoðun Börn eiga ekki að bíða meðan kerfið rífst Guðmundur Ármann skrifar Skoðun Júlí - mánuður fötlunarstolts Freyja Haraldsdóttir ,Jana Birta Björnsdóttir skrifar Skoðun Níutíu ár af sameiginlegu öryggi Ragnar Þór Ingólfsson skrifar Skoðun Var þetta sýndarsamráð? Sigurborg Kr. Hannesdóttir skrifar Skoðun Hvað vitum við í ágúst? Staðreyndir og möguleikar Íslands Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar Skoðun Töpum við fullveldinu ef við göngum í ESB? Gunnar Ármannsson skrifar Skoðun Samningurinn sem allir hafa lesið skrifar Skoðun UT-mál Reykjavíkurborgar Haukur Arnþórsson skrifar Skoðun Er Ísland tilbúið fyrir dánaraðstoð? Ingrid Kuhlman skrifar Skoðun Þolendur sem vitni í eigin málum Inga Valgerður Henriksen Bergdal skrifar Skoðun Maðurinn sem treysti þjóðinni, en ekki lengur Halldór Jörgen Olesen skrifar Skoðun Mælanlegt sjálfstæði þjóðar Sigurður Friðleifsson skrifar Skoðun Af hverju er netöryggisfræðsla grunninnviður? Margrét Valgerður Helgadóttir skrifar Skoðun Ferðaþjónustan er ekki endalaus tekjulind fyrir ríkissjóð Björn Ragnarsson skrifar Skoðun Hlustum á börn – líka þegar þau eru ósammála okkur Tótla I. Sæmundsdóttir skrifar Skoðun Stærsta hópverkefni Íslands Einar Örn Einarsson skrifar Skoðun Úr gráu yfir í grænt með hjálp 50.000 trjáa Margrét Rós Sigurjónsdóttir skrifar Sjá meira
Það er þekkt að fólk spyrni við fótum, er breytingar á þeirra eigin starfsumhverfi ber á góma. Fagmaður, sem hefur tileinkað sér ákveðnar leiðir að settu marki, á til að verja “sitt” finni hann að þrýst sé á hann að gera hlutina öðruvísi. Þrátt fyrir þessa mannlegu mótspyrni eru breytingar það eina sem menn geta gengið út frá sem vísu (Gary Hamel). Annað sem er alveg borðleggjandi í þessu lífi er dauðinn. Ástæða þess að ég kýs að ræða stöðu grunnskólans út frá þessum tveim óumflýjanlegu þáttum lífins er; grunnskólinn í þeirri mynd sem við þekkjum hann er komin að þolmörkum. Hann hefur ekki þróast í takt við tímann og ber ekki nafn með rentu lengur. Honum ber sem stofnun að standa undir því nafni að vera grunnstoð menntunar. Það má fara í bendingaleik en það mun ekki færa okkur neina laus. Að kenna kjaramálum kennara um, menntavísindasviði, borgarfulltrúum, foreldrum... eða hverju sem er bætir ekki stöðuna, þvert á móti. Við þekkjum merkin er kvöldar í lífi okkar mannanna. Vísindin og reynslan hefur fært okkur ýmsa vitneskju í þá veru. Aftur á móti eru merki um endalok, fyrirbæra eins og skólakerfis ekki ljós fyrr en allt er komið í kalda kol og jafnvel ekki þá. Undanfarið hefur staða grunnskólans kallað fram spurningar. Ein gæti verið; erum við komin á endastöð þess skólakerfis sem stofnað var til 1907? Mörgum þykir eflaust full djúpt í árina tekið hér. Ég tel að staðan eins og hún er í dag stærra mál en kjarabarátta, íhaldsöm aðferðafræði, staða fólks í kerfinu eða vinsældarkosningar ráðamanna. Samfélaginu er misboðið eftir niðurstöðu síðustu PISA könnunnar. Við erum metnaðarfull þjóð sem líkar ekki við að vera eftirbátar annarra. Við erum komin að ellimörkum þessa kerfis sem ólíkt mönnum kann ekki að deyja. Þess vegna er hægt að hjakka í sama farinu endalaust. Horfa í allar aðrar áttir en þær sem krefjast einhvers af okkur, því það getur reynst svo erfitt að taka á málunum. Til að snúa við blaðinu, þarf þor, ákveðni og festu. Sem krefst samvinnu kennara, skólastjórnenda, foreldra og ráðamanna. Þannig tel ég okkur hafa tekið á unglingadrykkju og þannig tel ég okkur geta byggt framúrskarandi grunnskóla.Lesendur Vísis geta sent inn greinar á ritstjorn@visir.is. Greinunum þarf að fylgja mynd af höfundi.