Sömu efnisatriði og í deilunni í Danmörku

Eru kennaradeilur í Danmörku hliðstæðar kjaradeilu íslenskra kennara?

Verkbann sem dönsk sveitarfélög lögðu á kennara hefur nú staðið í rúmar þrjár vikur. Nær sjötíu þúsund kennarar og hundruð þúsunda grunnskólabarna sitja heima.

Deilan snýst um fyrirkomulag vinnutíma, þar sem sveitarfélögin vilja auka kennsluskyldu og veita skólastjórnendum vald til að skipuleggja skiptingu vinnudagsins.

Hér á Íslandi standa yfir viðræður milli grunnskólakennara og sveitarfélaga þar sem meðal annars er rætt um sömu efnisatriði; hversu mikill tími fer í kennslu annars vegar og undirbúning og önnur verkefni hins vegar. Viðræðurnar eru í biðstöðu en stjórnvöld eru að fara yfir málin og verða þær teknar upp að nýju í haust.

Halldór Halldórsson, formaður Sambands íslenskra sveitarfélaga, segir að skoðun sambandsins sé sú að kennsluskyldu þyrfti að auka.

„Við viljum búa til aðstæður þar sem bæði kennarar og sveitarfélögin geta hagnast. Kennsluskylda hvers kennara myndi aukast, en á móti fengi hann meiri laun.“

Ábati sveitarfélaganna fælist í því að kennurum mundi fækka nokkuð og skólarnir þyrftu að greiða færri yfirvinnutíma.

Ólafur Loftsson, formaður Félags grunnskólakennara, segir að rætt sé um mörg þau sömu efnisatriði hér og í Danmörku. Þó sé framferði sveitarfélaganna í Danmörku einsdæmi þar sem kennurum sé „gert að kyngja því sem sveitarfélögin velja“.

Ólafur segir að íslenskir kennarar horfi ekki aðeins til kaups kennara eða fjölda kennslustunda.

„Þetta snýst mest um vinnuaðstæður kennara og gæði kennslu. Sveitarfélögin vilja að við kennum meira á kostnað undirbúningsvinnu, en hvernig á það að bæta kennsluna?“

Halldór segir að þetta mál mætti leysa með skipulagsbreytingum þar sem létt væri á öðrum verkefnum. Hann er vongóður um að aðilar nái saman áður en til aðgerða kemur „þannig að báðir njóti góðs af“.

Ólafur segir kennara reiðubúna til að skoða fyrirkomulag starfsins nánar, en grundvöllur samkomulags sé að menn horfist í augu við stöðu mála.

„Ef menn átta sig á því að meiri fjármuni þarf í menntakerfið, þá mun nást saman, en ef reyna á að fjármagna breytingar á starfinu innan frá, þá er ég ekki nógu bjartsýnn.“