Einkaþota Guðmundur Steingrímsson skrifar 5. apríl 2008 06:00 ÉG á vin sem fór einu sinni til útlanda í einkaþotu, starfs síns vegna. Þvert á hugmyndir mínar á þessum tíma um að í einkaþotum væri einstaklega þægilegt að vera og að stólar væru þar rúmgóðir og hægt að teygja úr sér og skeggræða andans mál í rólegheitum, tjáði þessi vinur minn mér að lokinni ferðinni að einkaþotan hefði í raun verið einstaklega óþægileg. Smæðar sinnar vegna hristist hún eins og þvottavél og í henni var heldur ekki hægt að standa uppréttur. Fyrir utan tímasparnaðinn var ekkert sérstaklega þægilegt við ferðina í einkaþotunni. ÞESSI dómur opnaði augu mín pínulítið. Af hverju hafði ég talið að einkaþotur væru svona spes? Í raun eru þetta bara litlar flugvélar sem henta stundum vel fyrir hóp sem er allur að fara á sama staðinn, utan alfaraleiðar. Sjálfsagt eru til rosaflottar einkaþotur, alveg eins og það eru til rosaflottir heitir pottar og rosaflott hús, en flestar einkaþotur eru bara eins og flugvélarnar í leigufluginu úti á Reykjavíkurflugvelli - sem þúsundir Íslendinga hafa nýtt sér í gegnum tíðina - nema flestar flugvélarnar þar eru með skrúfuhreyfli en ekki þotuhreyfli. ÞAÐ er nákvæmlega ekkert merkilegt við það að hópar ferðist um í einkaþotum, að því gefnu að það teljist hagstætt miðað við aðra ferðakosti. Að ráðamenn og fylgdarlið hafi ákveðið að nýta sér þennan möguleika til þess að komast fljótt og vel á leiðtogafund Nato er ekkert merkilega en að þessi hópur hafi hugsanlega þurft að leigja sér rútu líka. Nákvæmlega sama hugsunin býr að baki því að leigja flugvél og leigja rútu. AÐ kalla svona flugvélar einkaþotur er afskaplega villandi. Ingibjörg Sólrún og Geir Haarde eiga ekki þessa þotu. Þau eru ekki komin á það stig ennþá, að þau séu farin að fjárfesta í samgöngutækjum saman, þó svo kossinn hafi verið innilegur á Þingvöllum. Þessa þota var því ekkert þeirra „einka" neitt. Þetta var bara leiguþota. OG þá fer þetta allt saman að verða ennþá síður merkilegt. Ég get ekki séð annað en að hugtakið leiguflug, áðurnefnt, eigi afskaplega vel við þennan ferðamáta. Og ef þetta er leiguflug, þá er spurning hvort reiðir þingmenn telji ekki við hæfi að storma upp í pontu og hneykslast á för tugþúsunda Íslendinga til sólarlanda á ári hverju í leiguflugi. Eða eins og hinir reiðu ættu þá að kalla það, í þágu samkvæmninnar: Í einkaþotu. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Guðmundur Steingrímsson Mest lesið X-R slær Borgarlínu verkefnið út af borðinu Linda Jónsdóttir Skoðun Hvers vegna flutti ég á Akranes? Sigurður Vopni Skoðun Eigi veldur sá er varar! Stefán Pálsson Skoðun Skilaboð til heimsins: Við megum vera vond við börn Jón Kalman Stefánsson Skoðun Það er dýrt að liggja í polli eigin græðgi Yngvi Ómar Sigrúnarson Skoðun Við byrjum of seint: Um mæður, börn og ábyrgð okkar í umræðunni Elísabet Ósk Vigfúsdóttir Skoðun Hver ræður þegar á reynir? Hilmar Kristinsson Skoðun Vestmannaeyjar skila milljörðum - en fá hvað í staðinn? Jóhann Ingi Óskarsson Skoðun Hugleiðingar um leikskólamál í borginni Katrín Haukdal Magnúsdóttir Skoðun Týnd börn – við megum ekki líta undan Guðmunda G. Guðmundsdóttir Skoðun
ÉG á vin sem fór einu sinni til útlanda í einkaþotu, starfs síns vegna. Þvert á hugmyndir mínar á þessum tíma um að í einkaþotum væri einstaklega þægilegt að vera og að stólar væru þar rúmgóðir og hægt að teygja úr sér og skeggræða andans mál í rólegheitum, tjáði þessi vinur minn mér að lokinni ferðinni að einkaþotan hefði í raun verið einstaklega óþægileg. Smæðar sinnar vegna hristist hún eins og þvottavél og í henni var heldur ekki hægt að standa uppréttur. Fyrir utan tímasparnaðinn var ekkert sérstaklega þægilegt við ferðina í einkaþotunni. ÞESSI dómur opnaði augu mín pínulítið. Af hverju hafði ég talið að einkaþotur væru svona spes? Í raun eru þetta bara litlar flugvélar sem henta stundum vel fyrir hóp sem er allur að fara á sama staðinn, utan alfaraleiðar. Sjálfsagt eru til rosaflottar einkaþotur, alveg eins og það eru til rosaflottir heitir pottar og rosaflott hús, en flestar einkaþotur eru bara eins og flugvélarnar í leigufluginu úti á Reykjavíkurflugvelli - sem þúsundir Íslendinga hafa nýtt sér í gegnum tíðina - nema flestar flugvélarnar þar eru með skrúfuhreyfli en ekki þotuhreyfli. ÞAÐ er nákvæmlega ekkert merkilegt við það að hópar ferðist um í einkaþotum, að því gefnu að það teljist hagstætt miðað við aðra ferðakosti. Að ráðamenn og fylgdarlið hafi ákveðið að nýta sér þennan möguleika til þess að komast fljótt og vel á leiðtogafund Nato er ekkert merkilega en að þessi hópur hafi hugsanlega þurft að leigja sér rútu líka. Nákvæmlega sama hugsunin býr að baki því að leigja flugvél og leigja rútu. AÐ kalla svona flugvélar einkaþotur er afskaplega villandi. Ingibjörg Sólrún og Geir Haarde eiga ekki þessa þotu. Þau eru ekki komin á það stig ennþá, að þau séu farin að fjárfesta í samgöngutækjum saman, þó svo kossinn hafi verið innilegur á Þingvöllum. Þessa þota var því ekkert þeirra „einka" neitt. Þetta var bara leiguþota. OG þá fer þetta allt saman að verða ennþá síður merkilegt. Ég get ekki séð annað en að hugtakið leiguflug, áðurnefnt, eigi afskaplega vel við þennan ferðamáta. Og ef þetta er leiguflug, þá er spurning hvort reiðir þingmenn telji ekki við hæfi að storma upp í pontu og hneykslast á för tugþúsunda Íslendinga til sólarlanda á ári hverju í leiguflugi. Eða eins og hinir reiðu ættu þá að kalla það, í þágu samkvæmninnar: Í einkaþotu.