Börnin sem mæta afgangi Jón Ferdínand Estherarson skrifar 10. september 2026 14:01 Það hafa allir skoðanir á niðurstöðunum úr PISA-könnuninni. Eru niðurstöðurnar marktækar? Eru þær samanburðarhæfar? Erum við sérstaklega slæm í alþjóðlegum samanburði? Erum við ekki að gera nóg af einhverju, of mikið af einhverju öðru? Eru það foreldrar? Eða skólar? Eða er það gervigreindin, snjallsímar og samfélagsmiðlar? Eflaust spilar þetta allt hlutverk í versnandi útkomu ungmenna og fleira til. Ég efast ekki um það. Það sem vekur áhuga minn í niðurstöðunum er einna helst tvennt; efnahagsleg staða og félagslegur bakgrunnur. Hvers vegna það en ekki eitthvað af þessu ótal öðru? Jú, því að ólíkt flestum öðrum tilgátum þá eru þetta tvær breytur sem við getum bókstaflega séð í gögnunum sjálfum. Raunar er það svo að hið sama mátti sjá síðast þegar við ræddum þessa blessuðu PISA-könnun. Merkilegt nokk þá voru það svo einmitt þessar breytur sem voru nær ekkert ræddar árið 2023, né nú í ár. Efnahagsleg staða Börnum var skipt í fjórðunga eftir félags- og efnahagslegri stöðu, metið út frá ýmsum þáttum eins og eigum og stærð heimilisins og störfum og menntun foreldra. Hlutfall barna með grunnhæfni í lestri, vísindum og stærðfræði í efsta fjórðungnum, sem sagt barna í sterkri efnahagslegri og félagslegri stöðu, var 71-77%. Fyrir börn í lægsta fjórðungnum var hlutfallið 46-53%. Sláandi munur. Munur upp á 25 stig á milli stétta. Þegar litið er til afburðarhæfni, þá var hlutfall barna í efnahagslega sterkri stöðu 4-8% en hlutfall barna sem búa við efnahagslega veikari aðstæður sýndu fram á afburðarhæfni í 0-1% tilvika. Það er ekkert alltaf auðvelt að miðla tölum, þær eru oft þurrar, en áttum okkur á því hvað þessar tölur eru að segja. Börn sem eiga rík foreldri eru 8 sinnum líklegri til að skara fram úr í skóla heldur en börn sem eiga foreldri í lágstétt. Minna en helmingur barna í lágstétt hefur grunnhæfni í lesskilningi á meðan að þar eru rúmlega 70% barna í efritekju fjölskyldum. Réttilega er tekið fram í greiningu niðurstaðnanna að þessi munur er samt minni en í mörgum löndum, hlutfallið er svipað í Danmörku og Noregi, en munurinn er mun verri í öðrum löndum þar sem ójöfnuður er meiri. Staðreyndin er þó sú að þennan mun má finna alls staðar. Stundum er okkur sagt að stéttaskipting sé mýta, sé ekki raunveruleg eða sé óveruleg á Íslandi og stéttabarátta óþarfa átök og pólarísering. Það er auðvitað þvæla af ýmsum augljósum ástæðum, en hér er þó ein kýrskýr niðurstaða sem við komumst ekkert undan. Ef öll börn á Íslandi byggju við jafn ríkulegt efnahagslegt öryggi og félagslega sterkt bakland og efsti fjórðungurinn, þá værum við að standa okkur afburðavel í PISA. Félagslegi bakgrunnurinn Börn með erlendan bakgrunn standa afar höllum fæti í þessum niðurstöðum. Flest gerum við okkur grein fyrir því að stefna stjórnvalda í málefnum innflytjendasamfélagsins hér á landi hefur lengi verið katastrófísk. Stuðningur í kerfinu, stuðningur við kennara, skóli án aðgreiningar en án alls auka fjármagns og stoðkerfis til að anna fjöltyngdum bekkjum, mikill skortur á stuðningi við íslenskukennslu fyrir fullorðna í samanburði við önnur Norðurlönd. Afleit staða í framleiðslu skólabóka og námsgagna. Vanrækslan er alger og niðurstöður PISA sýna fram á það enn og aftur. Innflytjendur af 1. kynslóð, þ.e. börn sem fæddust erlendis og báðir foreldrar fæddust erlendis, eru með grunnhæfni í þessum þremur þáttum PISA í 16-41% hlutfalli. Lesskilningurinn er í 16%. Martraðarkennd niðurstaða. Innflytjendur af 2. kynslóð, sem fæðast hér á landi í það minnsta, eru með grunnhæfni í 34-53%. Töluvert betur stödd, en þó langt á eftir innlendum krökkum sem standa í 63-68% í grunnhæfni sinni í lestri, vísindum og stærðfræði. Afburðarhæfni barna innflytjenda stendur svo í 0-1% en innlendra í 3-5%. Það er auðvelt í grípa í retorík ysta hægrisins og gera innflytjendur og börn þeirra þar með að vandamálinu. En ábyrgðin liggur hjá valdhöfum. Því lítið getum við gert í landamærastefnu með frjálsu flæði fólks í gegnum EES. Þar með snýst þetta allt um hvernig við tökum á móti og aðlögum þessa gífurlegu fólksfjölgun síðustu ára inn í okkar samfélag. Þ.e.a.s. ef okkur er annt um tungumálið okkar, menningu og fyrst og fremst félagslega heilsu samfélagsins. Því hvaða afleiðingar hefur þessi staða niður áratugina? Við vitum að börn og ungmenni sem eiga erfitt uppdráttar í menntakerfinu flosna frekar upp úr námi. Við vitum að þau festast í kynslóðagildrum fátæktar, erfiðis og strits. Við vitum að því fylgir aukin tíðni félagslegra vandamála; geðheilsu, einangrun, undirskipunar, fíknivanda og glæpatíðni. Það á jafnt við um börn innlendra lágtekjuhópa sem og börn innflytjenda. Við getum þá skoðað lausnirnar, því hvað eiga þessir hópar sameiginlegt? Þau búa að stórum hluta til á leigumarkaði og við lítið húsnæðisöryggi með foreldra sem sinna erfiðum störfum fyrir lág laun. Þau búa við þá stöðu að foreldrar borga alltof mikið af sínum ráðstöfunartekjum í leigu fyrir alltof litlar íbúðir þar sem börnin fá meðal annars ekki sitt herbergi og afdrep til að læra. Börn sem þurfa að flytja oft, að meðaltali á 1-2 árs fresti, skipta jafnvel um skóla, festa aldrei rætur né þá félagsleg tengsl við sína vinahópa. Börn sem einangrast félagslega. Við getum þess vegna farið strax í að innleiða leiguþak. Leigjendasamtökin hafa raunhæfa lausn í þeim efnum sem snýr að bæði leiðréttingu leiguverðs og varanlegum fyrirsjáanleika fyrir leigjendur og leigusala. Við þurfum að taka harkalega á braskfrelsi fjárfesta til að ryksuga upp íbúðir og græða á þeim, hvort sem er til að halda þeim auðum og selja aftur á hærra verði eða til að okra á leigjendum. Við þurfum að fara í beina opinbera uppbyggingu húsnæðis, á vegum ríkis, sveitarfélaga, stéttarfélaga og samvinnuverkefna. Það blasir við. Sem er nota bene líka leið að því að taka á verðbólgunni sem bitnar svo sannarlega á lágtekjufólki ásamt öðrum hópum. Ójöfnuður snýst ekki bara um tölur á blaði, pólitískar kennisetningar eða að vinna sér inn einhver stig. Það eru manneskjurnar, börnin, á bak við þessar tölur sem skipta mestu máli. Í PISA-könnuninni má sjá þau börn. Börnin sem mæta afgangi. Höfundur er formaður Sósíalistaflokks Íslands Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein PISA-könnun Skóla- og menntamál Grunnskólar Sósíalistaflokkurinn Mest lesið Gráðugir hótelgestir sem borða rafmagn Björg Eva Erlendsdóttir Skoðun Halldór 17.10.2026 Halldór Uppnám í Uppsveitum Sigurður Ingi Jóhannsson Skoðun Það er líka dýrt að bíða Guðmundur Haukur Jakobsson Skoðun Múlaþing ber ábyrgð Magnús Guðmundsson Skoðun EES-samningurinn: Tími til kominn að endurmeta stöðu Íslands? Eggert Guðmundsson Skoðun Nikótínpúðar og rafrettur – endurbætt löggjöf í þágu barna og ungmenna María Heimisdóttir Skoðun Verjum það sem við höfum – byggjum upp það sem þarf Guðmundur Haukur Jakobsson Skoðun Stækkum og styrkjum sérsveitina Sólrún H. Guðmundsdóttir Proppé Skoðun Gervigreind skýrsla gervigreindrar ríkisstjórnar Kristján Logason Skoðun Skoðun Skoðun Darwin og samkynhneigðin Ásgeir M Rudolfsson skrifar Skoðun Upprætum fátækt á Íslandi! Anna Margrét Bjarnadóttir,Steinunn Þóra Árnadóttir skrifar Skoðun Uppnám í Uppsveitum Sigurður Ingi Jóhannsson skrifar Skoðun Bætur fyrir lögregluaðgerðir lítið kynntar Bjarni Þór Sigurbjörnsson skrifar Skoðun Verjum það sem við höfum – byggjum upp það sem þarf Guðmundur Haukur Jakobsson skrifar Skoðun EES-samningurinn: Tími til kominn að endurmeta stöðu Íslands? Eggert Guðmundsson skrifar Skoðun Þroskahjálp 50 ára: Yfirfærslan 2011 – horft yfir veginn Gerður Aagot Árnadóttir skrifar Skoðun Gervigreind skýrsla gervigreindrar ríkisstjórnar Kristján Logason skrifar Skoðun Gráðugir hótelgestir sem borða rafmagn Björg Eva Erlendsdóttir skrifar Skoðun Skattahækkanir sem beinast gegn Suðurlandi Ásta Stefánsdóttir skrifar Skoðun Hvað myndi ég ráðleggja átján ára ungmenni í dag? Sigvaldi Einarsson skrifar Skoðun Þegar netöryggi verður samfélagsöryggi Margrét V. Helgadóttir skrifar Skoðun Skráum hjartastuðtækin því hver mínúta skiptir máli! Alma D. Möller skrifar Skoðun Er gervigreind til góðs eða bara á blaði? Halldór Jörgen Olesen skrifar Skoðun Hver á að halda í hönd þeirra sem greinast með Alzheimer ? Ásta Kristín Gunnarsdóttir skrifar Skoðun Múlaþing ber ábyrgð Magnús Guðmundsson skrifar Skoðun Aldrei fullmótaður Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Að njóta menningar og læra af henni – hvað er uppbyggileg réttvísi? Kristín Skjaldardóttir ,Þóra Sigfríður Einarsdóttir skrifar Skoðun Hver ákveður hvort heyrnarlaus sjúklingur þarf túlk? Sigurlín Margrét Sigurðardóttir skrifar Skoðun Nikótínpúðar og rafrettur – endurbætt löggjöf í þágu barna og ungmenna María Heimisdóttir skrifar Skoðun Hver á að fá tímann sem gervigreindin sparar? Karl Steinar Óskarsson skrifar Skoðun Hver á að ákveða hvaða áhættu við megum taka? Steinar Thors skrifar Skoðun Margt getur gerst á 18 mánuðum Ragna Sigurðardóttir skrifar Skoðun Það er líka dýrt að bíða Guðmundur Haukur Jakobsson skrifar Skoðun Mennskan í umróti felst í vönduðum vinnubrögðum Berglind Björk Hreinsdóttir skrifar Skoðun Ríkisstjórnin þarf að leggjast alfarið gegn olíuleit á Drekasvæðinu Rósa Björk Brynjólfsdóttir skrifar Skoðun Stækkum og styrkjum sérsveitina Sólrún H. Guðmundsdóttir Proppé skrifar Skoðun Í Singapúr dugði eitt orð Margrét Reynisdóttir skrifar Skoðun Drónar: vinur eða óvinur? Sunna Gunnars Marteinsdóttir skrifar Skoðun ÍSGEM: Erum við virkilega að fá minni næringu úr matnum okkar? Eydís Ylfa Erlendsdóttir ,Guðrún Nanna Egilsdóttir skrifar Sjá meira
Það hafa allir skoðanir á niðurstöðunum úr PISA-könnuninni. Eru niðurstöðurnar marktækar? Eru þær samanburðarhæfar? Erum við sérstaklega slæm í alþjóðlegum samanburði? Erum við ekki að gera nóg af einhverju, of mikið af einhverju öðru? Eru það foreldrar? Eða skólar? Eða er það gervigreindin, snjallsímar og samfélagsmiðlar? Eflaust spilar þetta allt hlutverk í versnandi útkomu ungmenna og fleira til. Ég efast ekki um það. Það sem vekur áhuga minn í niðurstöðunum er einna helst tvennt; efnahagsleg staða og félagslegur bakgrunnur. Hvers vegna það en ekki eitthvað af þessu ótal öðru? Jú, því að ólíkt flestum öðrum tilgátum þá eru þetta tvær breytur sem við getum bókstaflega séð í gögnunum sjálfum. Raunar er það svo að hið sama mátti sjá síðast þegar við ræddum þessa blessuðu PISA-könnun. Merkilegt nokk þá voru það svo einmitt þessar breytur sem voru nær ekkert ræddar árið 2023, né nú í ár. Efnahagsleg staða Börnum var skipt í fjórðunga eftir félags- og efnahagslegri stöðu, metið út frá ýmsum þáttum eins og eigum og stærð heimilisins og störfum og menntun foreldra. Hlutfall barna með grunnhæfni í lestri, vísindum og stærðfræði í efsta fjórðungnum, sem sagt barna í sterkri efnahagslegri og félagslegri stöðu, var 71-77%. Fyrir börn í lægsta fjórðungnum var hlutfallið 46-53%. Sláandi munur. Munur upp á 25 stig á milli stétta. Þegar litið er til afburðarhæfni, þá var hlutfall barna í efnahagslega sterkri stöðu 4-8% en hlutfall barna sem búa við efnahagslega veikari aðstæður sýndu fram á afburðarhæfni í 0-1% tilvika. Það er ekkert alltaf auðvelt að miðla tölum, þær eru oft þurrar, en áttum okkur á því hvað þessar tölur eru að segja. Börn sem eiga rík foreldri eru 8 sinnum líklegri til að skara fram úr í skóla heldur en börn sem eiga foreldri í lágstétt. Minna en helmingur barna í lágstétt hefur grunnhæfni í lesskilningi á meðan að þar eru rúmlega 70% barna í efritekju fjölskyldum. Réttilega er tekið fram í greiningu niðurstaðnanna að þessi munur er samt minni en í mörgum löndum, hlutfallið er svipað í Danmörku og Noregi, en munurinn er mun verri í öðrum löndum þar sem ójöfnuður er meiri. Staðreyndin er þó sú að þennan mun má finna alls staðar. Stundum er okkur sagt að stéttaskipting sé mýta, sé ekki raunveruleg eða sé óveruleg á Íslandi og stéttabarátta óþarfa átök og pólarísering. Það er auðvitað þvæla af ýmsum augljósum ástæðum, en hér er þó ein kýrskýr niðurstaða sem við komumst ekkert undan. Ef öll börn á Íslandi byggju við jafn ríkulegt efnahagslegt öryggi og félagslega sterkt bakland og efsti fjórðungurinn, þá værum við að standa okkur afburðavel í PISA. Félagslegi bakgrunnurinn Börn með erlendan bakgrunn standa afar höllum fæti í þessum niðurstöðum. Flest gerum við okkur grein fyrir því að stefna stjórnvalda í málefnum innflytjendasamfélagsins hér á landi hefur lengi verið katastrófísk. Stuðningur í kerfinu, stuðningur við kennara, skóli án aðgreiningar en án alls auka fjármagns og stoðkerfis til að anna fjöltyngdum bekkjum, mikill skortur á stuðningi við íslenskukennslu fyrir fullorðna í samanburði við önnur Norðurlönd. Afleit staða í framleiðslu skólabóka og námsgagna. Vanrækslan er alger og niðurstöður PISA sýna fram á það enn og aftur. Innflytjendur af 1. kynslóð, þ.e. börn sem fæddust erlendis og báðir foreldrar fæddust erlendis, eru með grunnhæfni í þessum þremur þáttum PISA í 16-41% hlutfalli. Lesskilningurinn er í 16%. Martraðarkennd niðurstaða. Innflytjendur af 2. kynslóð, sem fæðast hér á landi í það minnsta, eru með grunnhæfni í 34-53%. Töluvert betur stödd, en þó langt á eftir innlendum krökkum sem standa í 63-68% í grunnhæfni sinni í lestri, vísindum og stærðfræði. Afburðarhæfni barna innflytjenda stendur svo í 0-1% en innlendra í 3-5%. Það er auðvelt í grípa í retorík ysta hægrisins og gera innflytjendur og börn þeirra þar með að vandamálinu. En ábyrgðin liggur hjá valdhöfum. Því lítið getum við gert í landamærastefnu með frjálsu flæði fólks í gegnum EES. Þar með snýst þetta allt um hvernig við tökum á móti og aðlögum þessa gífurlegu fólksfjölgun síðustu ára inn í okkar samfélag. Þ.e.a.s. ef okkur er annt um tungumálið okkar, menningu og fyrst og fremst félagslega heilsu samfélagsins. Því hvaða afleiðingar hefur þessi staða niður áratugina? Við vitum að börn og ungmenni sem eiga erfitt uppdráttar í menntakerfinu flosna frekar upp úr námi. Við vitum að þau festast í kynslóðagildrum fátæktar, erfiðis og strits. Við vitum að því fylgir aukin tíðni félagslegra vandamála; geðheilsu, einangrun, undirskipunar, fíknivanda og glæpatíðni. Það á jafnt við um börn innlendra lágtekjuhópa sem og börn innflytjenda. Við getum þá skoðað lausnirnar, því hvað eiga þessir hópar sameiginlegt? Þau búa að stórum hluta til á leigumarkaði og við lítið húsnæðisöryggi með foreldra sem sinna erfiðum störfum fyrir lág laun. Þau búa við þá stöðu að foreldrar borga alltof mikið af sínum ráðstöfunartekjum í leigu fyrir alltof litlar íbúðir þar sem börnin fá meðal annars ekki sitt herbergi og afdrep til að læra. Börn sem þurfa að flytja oft, að meðaltali á 1-2 árs fresti, skipta jafnvel um skóla, festa aldrei rætur né þá félagsleg tengsl við sína vinahópa. Börn sem einangrast félagslega. Við getum þess vegna farið strax í að innleiða leiguþak. Leigjendasamtökin hafa raunhæfa lausn í þeim efnum sem snýr að bæði leiðréttingu leiguverðs og varanlegum fyrirsjáanleika fyrir leigjendur og leigusala. Við þurfum að taka harkalega á braskfrelsi fjárfesta til að ryksuga upp íbúðir og græða á þeim, hvort sem er til að halda þeim auðum og selja aftur á hærra verði eða til að okra á leigjendum. Við þurfum að fara í beina opinbera uppbyggingu húsnæðis, á vegum ríkis, sveitarfélaga, stéttarfélaga og samvinnuverkefna. Það blasir við. Sem er nota bene líka leið að því að taka á verðbólgunni sem bitnar svo sannarlega á lágtekjufólki ásamt öðrum hópum. Ójöfnuður snýst ekki bara um tölur á blaði, pólitískar kennisetningar eða að vinna sér inn einhver stig. Það eru manneskjurnar, börnin, á bak við þessar tölur sem skipta mestu máli. Í PISA-könnuninni má sjá þau börn. Börnin sem mæta afgangi. Höfundur er formaður Sósíalistaflokks Íslands
Nikótínpúðar og rafrettur – endurbætt löggjöf í þágu barna og ungmenna María Heimisdóttir Skoðun
Skoðun Að njóta menningar og læra af henni – hvað er uppbyggileg réttvísi? Kristín Skjaldardóttir ,Þóra Sigfríður Einarsdóttir skrifar
Skoðun Hver ákveður hvort heyrnarlaus sjúklingur þarf túlk? Sigurlín Margrét Sigurðardóttir skrifar
Skoðun Nikótínpúðar og rafrettur – endurbætt löggjöf í þágu barna og ungmenna María Heimisdóttir skrifar
Skoðun Ríkisstjórnin þarf að leggjast alfarið gegn olíuleit á Drekasvæðinu Rósa Björk Brynjólfsdóttir skrifar
Skoðun ÍSGEM: Erum við virkilega að fá minni næringu úr matnum okkar? Eydís Ylfa Erlendsdóttir ,Guðrún Nanna Egilsdóttir skrifar
Nikótínpúðar og rafrettur – endurbætt löggjöf í þágu barna og ungmenna María Heimisdóttir Skoðun