Þegar allt virðist vera í lagi í vinnunni Ragnhildur Bjarkadóttir skrifar 9. júní 2026 10:33 „Just because everything is okay today, doesn’t mean it will be okay tomorrow“ Þessi setning fangar kjarnann af hverju heilsa og öryggi í vinnu eru verkefni sem aldrei klárast. Nýlega sat ég ráðstefnu í Berlín um öryggi, heilsu og sjálfbærni á vinnustöðum. Þar komu saman sérfræðingar, stjórnendur og fulltrúar leiðandi fyrirtækja til að ræða hvernig skapa megi vinnustaði sem eru ekki aðeins öruggir í dag heldur einnig til framtíðar. Bara ef við gætum minnkað streitu um 10% Mia Hjorth hjá Novo Nordisk fjallaði um sálfélagslegt öryggi í fyrirlestri sínum sem bar yfirskriftina Can You Really Target a 10% Reduction in Stress? Í fyrstu hljómar það næstum eins og ómögulegt verkefni - Getur fyrirtæki raunverulega sett sér mælanlegt markmið um að draga úr streitu? Novo Nordisk hefur árum saman fylgst markvisst með streitu starfsfólks, greint þróunina og lagt áherslu á að finna rót vandans áður en hann verður að veikindum, kulnun eða starfsmannaveltu. Þegar ég hlustaði á Miu hugsaði ég hvað þessi nálgun ætti vel við íslenskan vinnumarkmað. Við erum oft fljót að bregðast við þegar vandamál eru orðin sýnileg en mun sjaldnar greinum við áhættuna áður en hún birtist í fjarvistum eða starfsmannaveltu. Það sem vakti sérstklega athygli var að nálgun þeirra að sálfélagslegu öryggi snerist ekki um heilsuvikur, átök eða falleg slagorð. Að þeirra mati er ekki hægt að tryggja sálfélagslegt öryggi nema stjórnendur taki virkan þátt. Með öðrum orðum: Ef stjórnendur skilja ekki streitu geta þeir ekki stýrt henni. Ef stjórnendur skilja ekki sálfélagslega áhættu geta þeir ekki dregið úr henni. Ef stjórnendur eru ekki hluti af lausninni verða þeir oft, óafvitandi, hluti af vandanum. Eru sálfélagslegir þættir minna mikilvægir en aðrir þættir í starfsumhverfi? Annað sem vakti athygli mína var að þau nálgast streitu á sama hátt og önnur öryggismál. Þau leitast við að greina orsakirnar en ekki aðeins bregðast við afleiðingunum. Við myndum aldrei sætta okkur við að vinna eingöngu úr afleiðingum slysa án þess að rannsaka hvað olli þeim. Af hverju ættum við þá að gera það þegar kemur að streitu? Menning verður til með endurtekningu Þriðja atriðið sem sat eftir hjá mér var eftirfarandi setning: Consistency beats campaigns Mér fannst þessi setning útskýra svo vel hvers vegna sum fyrirtæki ná árangri í sálfélagslegu öryggi en önnur ekki. Menning verður ekki til í herferð heldur í endurtekningu, í því sem stjórnendur gera á hverjum degi. Með litlum ákvörðunum sem teknar eru aftur og aftur, ár eftir ár og sérstaklega þegar á reynir. Þær birtast meðal annars í því: Hvernig brugðist er við þegar álag eykst á vinnustað Hvernig stjórnendur nálgast streitu og sálfélagslega áhættu í orðræðu Hvernig forgangsrsöðun er ákveðin þegar verkefnin eru umfram það sem starfsfólk getur sinnt Hvort fólk þori að segja frá vandamálum áður en þau verða of alvarleg Hvort árangur sé á kostnað heilsu eða í samræmi við hana Helsti lærdómur af ráðstefnunni var þessi: Sálfélagslegt öryggi verður ekki til vegna þess að vinnustaður segist leggja áherslu á það. Sálfélagslegt öryggi verður til þegar stjórnendur sýna það í verki daglega að heilsa, öryggi og árangur eigi að fara saman. Menning mótast því ekki í stefnunni heldur í athöfnum þegar á reynir. Höfundur er sérfræðingur í vinnuvernd, klínískur sálfræðingur og eigandi Auðnast. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Vinnustaðurinn Mest lesið Sættum okkur ekki við atvinnuleysi Illugi Gunnarsson,Ragnhildur Björt Björnsdóttir Skoðun Einfaldasta sagan er ekki alltaf sú sanna Sigurður Árni Reynisson Skoðun Það er ekki nóg að tala um geðheilbrigði. Það er kominn tími á aðgerðir Jóna Kristín Einarsdóttir Skoðun Halldór 25.07.2026 Halldór Hver fer í slíkar „samningaviðræður“? Hjörtur J. Guðmundsson Skoðun Hvers vegna „nei“ er eina rökrétta svarið þann 29. ágúst Eggert Sigurbergsson Skoðun Hvaða kröfur eigum við að gera? Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir Skoðun Ég er ekki Evrópusinni Óðinn Freyr Baldursson Skoðun Standast orkufyrirtæki ríkisins grundvallargildi fjármálaráðherra? Embla Einarsdóttir Skoðun Hjarðarbólsoddi Oddur Sigurðsson Skoðun Skoðun Skoðun Einfaldasta sagan er ekki alltaf sú sanna Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Það er ekki nóg að tala um geðheilbrigði. Það er kominn tími á aðgerðir Jóna Kristín Einarsdóttir skrifar Skoðun Hver fer í slíkar „samningaviðræður“? Hjörtur J. Guðmundsson skrifar Skoðun Sættum okkur ekki við atvinnuleysi Illugi Gunnarsson,Ragnhildur Björt Björnsdóttir skrifar Skoðun Íslenskir vefir á faraldsfæti Birgir Hrafn Birgisson skrifar Skoðun Ég er ekki Evrópusinni Óðinn Freyr Baldursson skrifar Skoðun Hjarðarbólsoddi Oddur Sigurðsson skrifar Skoðun Þetta snýst um aðild Gunnar Bragi Sveinsson skrifar Skoðun Standast orkufyrirtæki ríkisins grundvallargildi fjármálaráðherra? Embla Einarsdóttir skrifar Skoðun Hvers vegna „nei“ er eina rökrétta svarið þann 29. ágúst Eggert Sigurbergsson skrifar Skoðun Hvaða kröfur eigum við að gera? Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir skrifar Skoðun Hvers vegna venjulegt launafólk á að segja JÁ? Margrét Högnadóttir skrifar Skoðun Stóra leiðréttingarmálið, einhverjir Hollendingar og kollegar Guðlaugur Þór Þórðarson skrifar Skoðun Er kominn tími á „Íslenska landklasann“? Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar Skoðun Um hvað er hægt að semja? Jónas Már Torfason skrifar Skoðun Sumarið, samveran og samspil taugakerfa Sigrún Þóra Sveinsdóttir skrifar Skoðun Þegar peningarnir og pólitíkin mæta nýjum veruleika Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Bíp... bíp... bíp… Hilmar Kristinsson skrifar Skoðun Króna eða evra? Bolli Héðinsson skrifar Skoðun Dauðans alvara – fölsuð lyf og ólögleg lyfsala Alma D. Möller,Rúna Hauksdóttir skrifar Skoðun Hvað er samfélagsmiðill? Anna Laufey Stefánsdóttir skrifar Skoðun Stöðugleiki í heljargreipum Erna Bjarnadóttir skrifar Skoðun Landlægur misskilningur um þjóðaratkvæðagreiðslu Hjörtur Hjartarson skrifar Skoðun Það sem gögnin fundu ekki Elliði Vignisson skrifar Skoðun Eru Íslendingar afglapar í samningatækni? Signý Sigurðardóttir skrifar Skoðun Baldur snýr heim á Breiðafjörð Eyjólfur Ármannsson skrifar Skoðun Hver ber ábyrgð þegar allir bera ábyrgð? Snorri Birgisson skrifar Skoðun Aðildarviðræður eru samningaviðræður Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir skrifar Skoðun Dagur, bannað að plata! Ásdís Kristjánsdóttir skrifar Skoðun Íslenska sumarveðrið dýrmæt auðlind? Gunnar Salvarssson skrifar Sjá meira
„Just because everything is okay today, doesn’t mean it will be okay tomorrow“ Þessi setning fangar kjarnann af hverju heilsa og öryggi í vinnu eru verkefni sem aldrei klárast. Nýlega sat ég ráðstefnu í Berlín um öryggi, heilsu og sjálfbærni á vinnustöðum. Þar komu saman sérfræðingar, stjórnendur og fulltrúar leiðandi fyrirtækja til að ræða hvernig skapa megi vinnustaði sem eru ekki aðeins öruggir í dag heldur einnig til framtíðar. Bara ef við gætum minnkað streitu um 10% Mia Hjorth hjá Novo Nordisk fjallaði um sálfélagslegt öryggi í fyrirlestri sínum sem bar yfirskriftina Can You Really Target a 10% Reduction in Stress? Í fyrstu hljómar það næstum eins og ómögulegt verkefni - Getur fyrirtæki raunverulega sett sér mælanlegt markmið um að draga úr streitu? Novo Nordisk hefur árum saman fylgst markvisst með streitu starfsfólks, greint þróunina og lagt áherslu á að finna rót vandans áður en hann verður að veikindum, kulnun eða starfsmannaveltu. Þegar ég hlustaði á Miu hugsaði ég hvað þessi nálgun ætti vel við íslenskan vinnumarkmað. Við erum oft fljót að bregðast við þegar vandamál eru orðin sýnileg en mun sjaldnar greinum við áhættuna áður en hún birtist í fjarvistum eða starfsmannaveltu. Það sem vakti sérstklega athygli var að nálgun þeirra að sálfélagslegu öryggi snerist ekki um heilsuvikur, átök eða falleg slagorð. Að þeirra mati er ekki hægt að tryggja sálfélagslegt öryggi nema stjórnendur taki virkan þátt. Með öðrum orðum: Ef stjórnendur skilja ekki streitu geta þeir ekki stýrt henni. Ef stjórnendur skilja ekki sálfélagslega áhættu geta þeir ekki dregið úr henni. Ef stjórnendur eru ekki hluti af lausninni verða þeir oft, óafvitandi, hluti af vandanum. Eru sálfélagslegir þættir minna mikilvægir en aðrir þættir í starfsumhverfi? Annað sem vakti athygli mína var að þau nálgast streitu á sama hátt og önnur öryggismál. Þau leitast við að greina orsakirnar en ekki aðeins bregðast við afleiðingunum. Við myndum aldrei sætta okkur við að vinna eingöngu úr afleiðingum slysa án þess að rannsaka hvað olli þeim. Af hverju ættum við þá að gera það þegar kemur að streitu? Menning verður til með endurtekningu Þriðja atriðið sem sat eftir hjá mér var eftirfarandi setning: Consistency beats campaigns Mér fannst þessi setning útskýra svo vel hvers vegna sum fyrirtæki ná árangri í sálfélagslegu öryggi en önnur ekki. Menning verður ekki til í herferð heldur í endurtekningu, í því sem stjórnendur gera á hverjum degi. Með litlum ákvörðunum sem teknar eru aftur og aftur, ár eftir ár og sérstaklega þegar á reynir. Þær birtast meðal annars í því: Hvernig brugðist er við þegar álag eykst á vinnustað Hvernig stjórnendur nálgast streitu og sálfélagslega áhættu í orðræðu Hvernig forgangsrsöðun er ákveðin þegar verkefnin eru umfram það sem starfsfólk getur sinnt Hvort fólk þori að segja frá vandamálum áður en þau verða of alvarleg Hvort árangur sé á kostnað heilsu eða í samræmi við hana Helsti lærdómur af ráðstefnunni var þessi: Sálfélagslegt öryggi verður ekki til vegna þess að vinnustaður segist leggja áherslu á það. Sálfélagslegt öryggi verður til þegar stjórnendur sýna það í verki daglega að heilsa, öryggi og árangur eigi að fara saman. Menning mótast því ekki í stefnunni heldur í athöfnum þegar á reynir. Höfundur er sérfræðingur í vinnuvernd, klínískur sálfræðingur og eigandi Auðnast.
Það er ekki nóg að tala um geðheilbrigði. Það er kominn tími á aðgerðir Jóna Kristín Einarsdóttir Skoðun
Skoðun Það er ekki nóg að tala um geðheilbrigði. Það er kominn tími á aðgerðir Jóna Kristín Einarsdóttir skrifar
Skoðun Standast orkufyrirtæki ríkisins grundvallargildi fjármálaráðherra? Embla Einarsdóttir skrifar
Skoðun Stóra leiðréttingarmálið, einhverjir Hollendingar og kollegar Guðlaugur Þór Þórðarson skrifar
Það er ekki nóg að tala um geðheilbrigði. Það er kominn tími á aðgerðir Jóna Kristín Einarsdóttir Skoðun