Fjársjóðurinn í matarkistunni Óli Finnsson skrifar 19. apríl 2026 12:31 Matur er á vörum okkar daglega, enda grunnurinn að heilsu okkar og næringu. Þá væru viðburðir, samkomur og fjölskylduboð lítilfjörleg án hans. Matur er allt í kring um okkur og með auknum ferðamanna straumi hefur norræn og íslensk matarmenning fengið byr undir báða vængi og hróðurinn farinn að berast um allan heim. Landbúnaðurinn á Íslandi hefur tekið ferðamennskuna opnum örmum og matarupplifanir í formi býlisheimsókna orðnar algengar um allt land. Neysla á matvörum beint frá býli og matarminjagripir eru í mörgum tilfellum dýrmætari heldur en fjöldaframleiddir tuskubangsar eða ísskápa seglar. Uppsveitirnar eru ein mesta matarkista landsins, með meira en helming af öllu grænmeti landsins, ásamt miklum fjölda af nautgripa, sauðfjár, hrossabúum og öðrum blönduðum búskap. En hafandi alla þessa framleiðslu í bakgarðinum, af hverju er þá oft auðveldara að fá innlendar landbúnaðarafurðir á höfuðborgarsvæðinu en í heimasveit? Austur og vestur Allt á þetta sér eðlilegar skýringar, enda kerfi sem skapaðist á þeim tíma þegar Reykjavík og höfuðborgarsvæðið var langstærsti markaður landsins fyrir matvæli og landbúnaðarafurðir. Þar með hefur byggst upp miðlægt net af heildsölum, afurðastöðvum og dreifingarfyrirtækjum. Fyrirtækjum sem sækja afurðir til bænda, vinna úr þeim, pakka eða dreifa beint til sölu í stórmörkuðum og veitingastöðum. Slíkt kerfi hefur vissulega sannað gildi sitt til að ná niður kostnaði og auka framboð á innlendum vörum. En á undanförnum árum hefur margt breyst. Nú streyma meira en tvær milljónir ferðamanna, innlendra sem erlendra, um þær sömu sveitir sem framleiða matinn. Að sjá tækifærið Stærsta aðdráttaraflið er í Bláskógabyggð, hér er gullni hringurinn og meira en 3 af hverjum 4 ferðamönnum leggja leið sína í gegnum sveitir Bláskógabyggðar. Með aukinni dreifingu ferðamanna yfir árið hefur myndast grundvöllur fyrir rekstur veitingastaða og gistimöguleika allt árið um kring sem þótti ekki arðbært fyrir nokkrum árum síðan. Vissulega eru sumrin alltaf háanna tíminn, en þá er líka matvælaframleiðslan oft í hámarki. Fátt finnst ferðamönnum meira spennandi en matur beint frá býli, jafnvel selt af bóndanum beint á hlaðinu eða einhvern af afkomendunum. Veitingamenn vilja allir bjóða upp á þessa upplifun, en oft getur verið erfitt að hoppa yfir lækinn og vera í samskiptum við marga bændur til að athuga með úrval og skipuleggja flutning. Því enda pantanir í miðlægum heildsölum og dreifingarfyrirtækjum í borginni. Heildsalinn getur jú tryggt nokkuð stöðugt framboð, staðlaðar vörur og þægilegan greiðslufrest sem getur verið erfitt fyrir einn og sama bóndann að tryggja. Hér er tækifæri til breytinga, öllum til hagsbóta. Matvælaklasinn í uppsveitum Í dag getum við gert ótrúlega hluti með hugbúnaðarlausnum. Stærsta leigubílafyrirtæki heims, á engan bíl og stærsti íbúðaleigusali á engar íbúðir. Hér þurfum við að hugsa út fyrir kassann og nýta það sem er beint fyrir framan okkur. Matvælaklasi í uppsveitum væri því svæðisbundið matvælasamstarf sem myndi annast umsjón með framboði og útdeilingu á pöntunum frá veitingamönnum, verslunum og jafnvel einstaklingum. Útbúa þyrfti skynsamlegt dreifikerfi og hafa tiltæka rafmagnssendiferðabíla. Slíkt dreifikerfi gæti því annað uppsveitum, Árborg og Hveragerði. En í fyrstu væri hægt að gera prufu innan Bláskógabyggðar. Slíkt verkefni kemst ekki á laggirnar nema með réttu fjármagni. Hér getur sveitarfélagið komið sterkt inn með ráðningu á tímabundnum verkefnisstjóra. Í fyrstu þyrftu að kanna raunverulegan áhuga veitingamanna og verslana að vera þátttakendur í slíku verkefni, hönnun á hvernig pantanakerfi myndi virka í samvinnu við notendur, hönnun á dreifikerfi og að lokum kostnaðargreining á verkefninu. Í samvinnu við Byggðaþróunarfulltrúa og SASS má fjármagna tilraunina að hluta, tímabundin leiga á sendiferðabílum og húsnæði gerir startið auðveldara. Þá þyrfti að reikna út þá álagningu sem slíkt dreififyrirtæki þyrfti að leggja ofan á fyrir flutning og dreifingu. Slíkt dreifikerfi myndi tryggja rekstrargrundvöll fyrir frekari úrvinnslu afurða innan sveitar og auka arðsemi landbúnaðarframleiðenda í Bláskógabyggð. Þannig tryggjum við að þeir gestir sem heimsækja matarkistuna okkar geti notið þess að borða beint frá býli, innan sveitar. Höfundur skipar 3. sætið á Þ-listanum í Bláskógabyggð Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Matur Skoðun: Sveitarstjórnarkosningar 2026 Bláskógabyggð Mest lesið Óútskýrð veikindi skipstjóra um nótt Kristinn Hrafnsson Skoðun Reykjavík töluð niður svo hægt sé að selja eignir hennar Bjarnveig Birta Bjarnadóttir Skoðun Einföldum líf barnafjölskyldna Eydís Inga Valsdóttir Skoðun Excel sér ekki barnið sem bíður Anna Kristín Jensdóttir Skoðun Um rekstur Reykjavíkurborgar 2025 Birgir Björn Sigurjónsson Skoðun Halldór 09.05.2026 Halldór Samgöngur fyrir börn Stein Olav Romslo Skoðun Hvers virði er mannúð í Garðabæ? Þuríður Jónsdóttir Skoðun Það er ekki spurning hvort – heldur hvenær Arnar Helgi Lárusson Skoðun Sjálfstæðisflokkur ver ofurþéttingu við Birkimel Karólína Jónsdóttir Skoðun Skoðun Skoðun Framsækin Framsókn Halldór Bachmann skrifar Skoðun Sterk landsbyggð styrkir Ísland allt Ragnar Rögnvaldsson skrifar Skoðun Það er gott að vinna í Kópavogi Karen Rúnarsdóttir skrifar Skoðun Borg óttans Lárus Blöndal Sigurðsson skrifar Skoðun Woke – rétttrúnaður og refsivöndur Sigfús Aðalsteinsson skrifar Skoðun Hvers virði er mannúð í Garðabæ? Þuríður Jónsdóttir skrifar Skoðun Mennt er máttur í Garðabæ Almar Guðmundsson,Sigríður Hulda Jónsdóttir skrifar Skoðun Gaman að vera gamall í Garðabæ Hreiðar Þór Jónsson skrifar Skoðun Fjölskylduvænn Garðabær: Innleiðum sumarfrístund Finnur Jónsson skrifar Skoðun Nokkur orð um kosningar Ástríður Jóhannesdóttir skrifar Skoðun Menningar- og listaskrifstofa Reykjavíkurborgar Sverrir Páll Einarsson skrifar Skoðun Mjög mikilvæg fullyrðing Haukur Þorgeirsson skrifar Skoðun Um þagnir, vald og rammana sem við smíðum Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Endar Fáskrúðsfjörður sem brothætt byggð? Arndís R Magnúsdóttir,Gunnar Geir Kristjánsson skrifar Skoðun Hvert stefnir menningin? Elsa María Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Seltjarnarnes þarf uppbyggingu sem skilar árangri Kristinn Ólafsson skrifar Skoðun Ætti sumarstarf frístundaheimila að vera hluti af grunnþjónustu sveitarfélaga? Gísli Ólafsson skrifar Skoðun Bætum þjónustu við fatlað fólk í Garðabæ Ragnheiður Hergeirsdóttir skrifar Skoðun Örlög Kópavogsmódelsins Sigrún Ólöf Ingólfsdóttir skrifar Skoðun Einföldum líf barnafjölskyldna Eydís Inga Valsdóttir skrifar Skoðun Ísland verði hluti af evrópsku sambandsríki Hjörtur J. Guðmundsson skrifar Skoðun Samgöngur fyrir börn Stein Olav Romslo skrifar Skoðun Milli vonar og vanrækslu: Hin raunverulega valkreppa í Reykjavík Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Erindi Miðflokksins er mikilvægt Helgi Áss Grétarsson skrifar Skoðun Garðabær: Menning, umhverfi og lífsgæði fyrir okkur öll Sveinbjörg Vilhjálmsdóttir skrifar Skoðun Það er og verður gott að búa í Kópavogi Kristinn Jakobsson skrifar Skoðun Sterk velferð fyrir fólk í Kópavogi Björg Baldursdóttir skrifar Skoðun Íþróttahúsið við Strandgötu - hjarta öflugs íþróttastarfs Erla Björg Hafsteinsdóttir skrifar Skoðun Aldursvæn samfélög – verkefni nýrra sveitarstjórna Halldór S. Guðmundsson skrifar Skoðun Það er ekkert „við og þið“, aðeins eitt samfélag Viðar Marinósson skrifar Sjá meira
Matur er á vörum okkar daglega, enda grunnurinn að heilsu okkar og næringu. Þá væru viðburðir, samkomur og fjölskylduboð lítilfjörleg án hans. Matur er allt í kring um okkur og með auknum ferðamanna straumi hefur norræn og íslensk matarmenning fengið byr undir báða vængi og hróðurinn farinn að berast um allan heim. Landbúnaðurinn á Íslandi hefur tekið ferðamennskuna opnum örmum og matarupplifanir í formi býlisheimsókna orðnar algengar um allt land. Neysla á matvörum beint frá býli og matarminjagripir eru í mörgum tilfellum dýrmætari heldur en fjöldaframleiddir tuskubangsar eða ísskápa seglar. Uppsveitirnar eru ein mesta matarkista landsins, með meira en helming af öllu grænmeti landsins, ásamt miklum fjölda af nautgripa, sauðfjár, hrossabúum og öðrum blönduðum búskap. En hafandi alla þessa framleiðslu í bakgarðinum, af hverju er þá oft auðveldara að fá innlendar landbúnaðarafurðir á höfuðborgarsvæðinu en í heimasveit? Austur og vestur Allt á þetta sér eðlilegar skýringar, enda kerfi sem skapaðist á þeim tíma þegar Reykjavík og höfuðborgarsvæðið var langstærsti markaður landsins fyrir matvæli og landbúnaðarafurðir. Þar með hefur byggst upp miðlægt net af heildsölum, afurðastöðvum og dreifingarfyrirtækjum. Fyrirtækjum sem sækja afurðir til bænda, vinna úr þeim, pakka eða dreifa beint til sölu í stórmörkuðum og veitingastöðum. Slíkt kerfi hefur vissulega sannað gildi sitt til að ná niður kostnaði og auka framboð á innlendum vörum. En á undanförnum árum hefur margt breyst. Nú streyma meira en tvær milljónir ferðamanna, innlendra sem erlendra, um þær sömu sveitir sem framleiða matinn. Að sjá tækifærið Stærsta aðdráttaraflið er í Bláskógabyggð, hér er gullni hringurinn og meira en 3 af hverjum 4 ferðamönnum leggja leið sína í gegnum sveitir Bláskógabyggðar. Með aukinni dreifingu ferðamanna yfir árið hefur myndast grundvöllur fyrir rekstur veitingastaða og gistimöguleika allt árið um kring sem þótti ekki arðbært fyrir nokkrum árum síðan. Vissulega eru sumrin alltaf háanna tíminn, en þá er líka matvælaframleiðslan oft í hámarki. Fátt finnst ferðamönnum meira spennandi en matur beint frá býli, jafnvel selt af bóndanum beint á hlaðinu eða einhvern af afkomendunum. Veitingamenn vilja allir bjóða upp á þessa upplifun, en oft getur verið erfitt að hoppa yfir lækinn og vera í samskiptum við marga bændur til að athuga með úrval og skipuleggja flutning. Því enda pantanir í miðlægum heildsölum og dreifingarfyrirtækjum í borginni. Heildsalinn getur jú tryggt nokkuð stöðugt framboð, staðlaðar vörur og þægilegan greiðslufrest sem getur verið erfitt fyrir einn og sama bóndann að tryggja. Hér er tækifæri til breytinga, öllum til hagsbóta. Matvælaklasinn í uppsveitum Í dag getum við gert ótrúlega hluti með hugbúnaðarlausnum. Stærsta leigubílafyrirtæki heims, á engan bíl og stærsti íbúðaleigusali á engar íbúðir. Hér þurfum við að hugsa út fyrir kassann og nýta það sem er beint fyrir framan okkur. Matvælaklasi í uppsveitum væri því svæðisbundið matvælasamstarf sem myndi annast umsjón með framboði og útdeilingu á pöntunum frá veitingamönnum, verslunum og jafnvel einstaklingum. Útbúa þyrfti skynsamlegt dreifikerfi og hafa tiltæka rafmagnssendiferðabíla. Slíkt dreifikerfi gæti því annað uppsveitum, Árborg og Hveragerði. En í fyrstu væri hægt að gera prufu innan Bláskógabyggðar. Slíkt verkefni kemst ekki á laggirnar nema með réttu fjármagni. Hér getur sveitarfélagið komið sterkt inn með ráðningu á tímabundnum verkefnisstjóra. Í fyrstu þyrftu að kanna raunverulegan áhuga veitingamanna og verslana að vera þátttakendur í slíku verkefni, hönnun á hvernig pantanakerfi myndi virka í samvinnu við notendur, hönnun á dreifikerfi og að lokum kostnaðargreining á verkefninu. Í samvinnu við Byggðaþróunarfulltrúa og SASS má fjármagna tilraunina að hluta, tímabundin leiga á sendiferðabílum og húsnæði gerir startið auðveldara. Þá þyrfti að reikna út þá álagningu sem slíkt dreififyrirtæki þyrfti að leggja ofan á fyrir flutning og dreifingu. Slíkt dreifikerfi myndi tryggja rekstrargrundvöll fyrir frekari úrvinnslu afurða innan sveitar og auka arðsemi landbúnaðarframleiðenda í Bláskógabyggð. Þannig tryggjum við að þeir gestir sem heimsækja matarkistuna okkar geti notið þess að borða beint frá býli, innan sveitar. Höfundur skipar 3. sætið á Þ-listanum í Bláskógabyggð
Skoðun Endar Fáskrúðsfjörður sem brothætt byggð? Arndís R Magnúsdóttir,Gunnar Geir Kristjánsson skrifar
Skoðun Ætti sumarstarf frístundaheimila að vera hluti af grunnþjónustu sveitarfélaga? Gísli Ólafsson skrifar
Skoðun Milli vonar og vanrækslu: Hin raunverulega valkreppa í Reykjavík Sigurður Sigurðsson skrifar
Skoðun Íþróttahúsið við Strandgötu - hjarta öflugs íþróttastarfs Erla Björg Hafsteinsdóttir skrifar