Lét teikna gamla konu sem langaði að deyja

„Það vantar auðvitað að konur sæki í sig veðrið og fari meira inn í þennan geira,“ segir myndlistarkonan Unnur Mjöll S. Leifsdóttir sem var í síðustu viku ráðin framkvæmdastjóri Samtaka vefiðnaðarins (SVEF).

„Það er nóg af tækifærum og almennt séð eru þetta tiltölulega vel launuð störf,“ segir hún.

„Ég held að það hafi myndast menning fyrir því að þetta sé karllægur geiri en þetta er að þróast.“ Unnur bendir á að vefstjórar séu flestir konur og kynjahlutföllin hjá hönnuðum og markaðsfólki séu nokkuð jöfn. Einna helst sé það starf forritara sem enn sé að stærstum hluta mannað af körlum.

Unnur er fyrsti starfsmaðurinn sem SVEF ræður en samtökin voru stofnuð yfir bjórglasi af hópi vefara árið 2005. Síðan þá hafa þau m.a. staðið að Íslensku vefverðlaununum, fyrirlestraröðum og ráðstefnum um hin ýmsu vefmál. Þriðjudaginn 17. nóvember standa þau einmitt að morgunverðarfundinum Hvað kostar að gera vef í dag? í Listasafni Íslands. 

Samtökin eru fagsamtök þeirra sem starfa að vefmálum hér á landi en félagsmenn eru nú um þrjú hundruð.

Unnur segir stefnt að því að fjölga félagsmönnum sem hún vonast eftir að verði úr sem fjölbreyttustum greinum vefiðnaðarins.

Hún segir að staða vefmála hér á landi sé almennt góð „Hagsmunamálin snúa að kjörum og tækifærum. Í rauninni má segja að Ísland sé mjög framarlega í vefmálum, hlutirnir gerast yfirleitt mjög hratt hérna sem er mjög gott.“

Hins vegar þurfi námsframboðið hér á landi að henta þörfum greinarinnar. „Það þarf að hugsa um jafnvægi þannig að skólarnir bjóði upp á nám á öllum sviðum, þá erum við að tala um forritun, bak- og framenda, vefhönnun og markaðsmál sem tengjast vefjum.“

Unnur hefur komið víða við en síðustu ár hefur hún unnið við uppsetningu listasýninga og framkvæmd ýmissa viðburða hjá Hafnar­borg og Listasafni Reykjavíkur.

Í sumar setti hún upp útskriftarverkefnið sitt úr MFA-námi í School of Visual Arts í New York. Þar fékk hún rannsóknarlögreglumann og teiknara frá lögreglunni í New York til að teikna mynd eftir minningu föður síns um gamla konu sem hann hafði kynnst í sveit sem barn.

„Við hringdum heim í pabba sem lýsti þessari konu og rannsóknarlögreglumaðurinn teiknaði portrettmynd af henni. Þetta var kona sem var í kringum nírætt og pabbi var bara lítill strákur að vinna í sveitinni, “ segir Unnur. Konan hafi verið orðin þreytt á lífinu og andvarpað í sífellu. Þegar faðir hennar spurði hvers vegna hún væri að andvarpa hafi hún svarað: „Æ, já, ég vildi að ég væri dauð.“

Unnur segir list sína oft byggjast á gjörningum sem nýtist vel í hinu nýja starfi, til að mynda við skipulagningu viðburða og utanumhald um stór verkefni.