Drepur meindýr og safnar plötum

„Ég á rúmlega þrjátíu þúsund grammófónplötur,“ segir Ólafur Sigurðsson, plötusafnari og meindýraeyðir. Hann safnar líka spilurum og getur spilað allar þær gerðir af plötum sem hann á. „Við erum með fón á hverri hæð,“ segir hann og hlær en í safninu eru nú um tuttugu og fjórir plötuspilarar.

Ólafur er í Hljómplötuklúbbnum en auk hans eru í honum sjö virkir plötusafnarar sem hittast heima hjá hver öðrum, deila fróðleik, skiptast á plötum og sögum.

„Það er oft leitað til okkar af því að menn vantar lögin. Jónatan Garðarsson var að gefa út Ríó tríó-disk um daginn og þá voru hreinlega ekki til neinir masterar af tveimur plötum. Þannig að hann fékk hjá mér tvær plötur í toppstandi,“ útskýrir hann. Klúbburinn fær stundum heimsóknir frá erlendum fræðimönnum í tónlistarbransanum. Til að mynda kom nýlega Michael Biel frá Bandaríkjunum en hann er prófessor og stórsafnari í plötubransanum til að fræða hópinn um tónlist á 20. öldinni.

„Mikil ósköp,“ svarar Ólafur spurður hvort hann spili nokkuð allar þær plötur sem hann á. „Til dæmis tek ég oft litlu plöturnar upp í sumarbústað og þegar maður fer í partí eða heimsóknir til vinanna,“ segir Ólafur sem ferðast með ferðafón þegar svo ber undir. „Það vekur alltaf jafnmikla lukku, allir gömlu hittararnir. Ég hef meira að segja haldið 78 snúninga plötuball, og þá var ég að DJ-a með 78 snúninga plötum eingöngu.“

Hann segist þó ekki eiga safnið einn. „Ég á það með henni Önnu minni,“ segir Ólafur hlýjum rómi og á þar við Önnu Bergsteinsdóttur, eiginkonu sína. 

Plötusafn þeirra hjóna er heima hjá þeim í Hafnarfirði en á heimili þeirra er herbergi sem þau kalla plötuherbergið. „Tuttugu og fimm fermetra herbergi fullt af plötum og bókum,“ segir Ólafur. „Og þetta er líka í bílskúrnum.“ Hann hyggst þó minnka safnið núna enda orðið talsvert stórt. 

Hann nefnir þó að safnið sé í eðli sínu tónlistarsafn miklu frekar en plötusafn. „Þetta er ódýrasta leiðin til að komast yfir góða tónlist, að safna vínylplötum.“