Heimska og ábyrgðarleysi

Ég furða mig á endalausri heimsku og ábyrgðarleysi stjórnarandstöðunnar í öryggismálum. Þingmönnum stjórnarandstöðunnar þykir greinilega meira um vert að koma ódýrum skotum á dómsmálaráðherra, en að taka á málinu af alvöru.

Flest ríki líta á það sem frumskyldu að tryggja öryggi þegna sinna.

Lítum til okkar nánustu vina. Danmörk, Noregur, Svíþjóð og Finnland eru friðsöm og góð lönd sem vilja öllum vel. Þau telja engu að síður skyldu sína að halda úti bæði umtalsverðum herafla og öflugum leyniþjónustum. Þar eru leyniþjónustur bæði innan hers og lögreglu. Það þykir bara sjálfsagður hlutur.

Ísland er ekki lengur utan alfaraleiðar. Hingað kemur allskonar fólk úr öllum áttum. Eins og til Bali. Eins og til Spánar. Eins og til Bretlands. Svo nefnd séu nokkur ríki sem hafa orðið fyrir árásum illmenna.

Til skamms tíma voru Íslendingar nokkuð vel í sveit settir, með bandarískt herlið í landinu. Nú eru mjög breyttir tímar. Björn Bjarnason, dómsmálaráðherra, reynir að bregðast við þeim breytingum með því að efla öryggisgæslu í landinu.

Öryggisgæsla á Íslandi byggist á tveim póstum. Landhelgisgæslunni og lögreglunni. Verið er að gera mikið átak til þess að styrkja Gæsluna. Nú er leitað leiða til þess að styrkja lögregluna. Meðal annars er rætt um að koma upp varaliði. Það kallar Össur Skarphéðinsson “tindátaleik fyrir fullorðna.”

Í þessum skætingi kristallast afstaða stjórnarandstöðunnar í öryggismálum Íslendinga. Þetta hafa verið hennar viðbrögð við nánast öllu sem velt hefur verið upp. Það er ekki sæmandi alþingismönnum að tala svona. Jafnvel þótt þeir séu í stjórnarandstöðu.

Höfundur er fréttamaður.

Öryggisgæsla á Íslandi byggist á tveim póstum. Landhelgisgæslunni og lögreglunni.