Framsókn á fardögum

Opið bréf til Jóns Sigurðssonar

Sæll Jón: Á Íslandi urðu gríðarlegar framfarir á síðustu öld. Sjávarplássin byggðust upp, enda stutt á miðin. Landbúnaðurinn dafnaði og afkoman var örugg. Drifkraftur þjóðarinnar var trúin á framtíðina.

En þá skyndilega hljóp andskotinn í Framsóknarflokkinn og undir yfirskini hagræðingar var dembt kvóta yfir þá atvinnuvegi sem sem báru uppi vaxandi samfélag, sem drifið var af auðlindum lands og sjávar, sameign þjóðarinnar allrar. Ekkert hefur leitt meiri áþján yfir þjóðina en þessi verk. Þeir bændur og útvegsmenn sem enn starfa, stórskuldugir. Öðrum er bannað að róa og hömlur á sölu búvara.

Árið 1988 tók ég ásamt hópi bænda til varna gegn þessum ólögum og létum við nokkuð til okkar taka í málefnum bænda. Öruggt er að um tíma vorum við Framsóknarflokknum Þrándur í Götu. Við háðum harða baráttu við miskunnarlaust ofurefli. Um allt land yfirgaf fólk sveitirnar nauðugt og hvarf til þéttbýlli svæða.

Nú, þegar allt er komið í hundana á landsbyggðinni Jón, eltir Framsóknarflokkurinn það mýrarljós að erlend stóriðja sem engin veit hverjir eiga frá degi til dags muni færa landsbyggðinni björgina. Hana á að drífa með orku í eigu Íslendinga á gjafverði hvar sem í hana næst og fórna öllu fyrir. Þeim fjölgar stöðugt sem sjá hvílíka villu þið framsóknarmenn vaðið.

Síðustu daga fráfarandi þings efndir þú til sjónleiks um sameiginlegar auðlindir þjóðarinnar. Þóttist vilja ákvæði þar um í stjórnarskrána. Á sama tíma stóðstu að sölu til einkaaðila á hlut ríkisins í Hitaveitu Suðurnesja, orkufyrirtæki í almannaeigu. Hvorn Jóninn er að marka, Jón?

Framsóknarflokkurinn er nú í sömu sporum og þeir sem hröktust af búum sínum undan ofríki hans. Borgarbúar hafa sagt honum upp vistinni og fardagar nálgast. Er nú ekki réttast, Jón, að Framsóknarflokkurinn axli sín skinn og hafi sig út fyrir borgarmörkin með allt sem á hann minnir?

Vertu sæll Jón.

Höfundur er fyrrum bóndi.