Dómstóll götunnar

Alkunna er að Árni nokkur Johnsen var sakfelldur af dómstólum og sagði af sér þingmennsku fyrir fáeinum árum. Hefði almenningur fengið að ráða, hefði nefndum Árna verið dýft í tjöru, hann makaður fiðri og settur í gapastokk á Austurvelli.

 Árna var sannanlega úthúðað af almenningi sem hinum versta ódrætti. Þessi sami almenningur komst að þeirri niðurstöðu nú fyrir skömmu, að Árni þessi sé slíkur afbragðsmaður að hann skuli setjast á sjálft Alþingi Íslendinga á nýjan leik hið fyrsta.

Framangreint er dæmigert fyrir afstöðu almennings til sakamála hérlendis. Fyrst krefjast menn þyngstu refsingar en vilja svo jafnvel sýkna viðkomandi, þegar mesti móðurinn rennur af þeim. Það er nákvæmlega af þessum sökum sem réttarvitund almennings er ekki gild réttarheimild hérlendis. Dómstólar eiga ekki, og mega ekki dæma eftir upphlaupi almennings eða fjölmiðlafári. Afleiðing af slíku yrði eins og ef grínfígúran Ragnar Reykás væri við dómstörf.

Það er grundvallaratriði í réttarríki að samkvæmni sé í dómum, þannig að ekki sé dagamunur á refsingu fyrir sambærilegt afbrot. Stórslysauppsláttur Morgunblaðsins á forsíðu 2. febrúar sl. með myndum af fimm af dómurum Hæstaréttar er því í raun stórslys fyrir Morgunblaðið sjálft og langt fyrir neðan virðingu blaðsins en tilefnið var mildun dóms í samræmi við fyrri dómaframkvæmd. Nákvæmlega það sem dómararnir áttu að gera miðað við óbreytt lög og aðstæður. Það er svo allt annað mál hvað mönnum finnst um refsipólitík í einstökum brotaflokkum. Óskum um breytingar á refsingum á að beina til Alþingis en ekki dómstóla.

Höfundur er löggiltur fasteignasali.