Gott verk er fyrir allar kynslóðir

Leiklist - Stefán Sturla Sigurjónsson leikari og gagnrýnandi Rásar 2 Ungir og kraftmiklir listamenn fara oft langt, langt fram úr sér þegar þeir fjalla um það sem þeir eru að taka sér fyrir hendur. Í DV 28. jan. s.l. er rætt við aðstandendur sýningarinnar "Ég er ekki hommi". Þar er haft eftir Guðmundi Inga leikstjóra sýningarinnar "Hippakynslóðin sem hefur nú stýrt stóru leikhúsunum um langa hríð, hefur til dæmis aldrei þorað að setja upp sýningar sem kenna má við "The New Brutal Wave" og það hefur farið algerlega hér hjá landsteinum." Það er þekkt að segja svarta sögu í leikhúsinu og velja hin ýmsu frásagnarform leikhússins til að flytja boðskapinn. Sumir höfundar handrits og leikstjórar sýninga hafa komið þessu frá sér á áhrifaríkann hátt. Minni ég á t.d. "Medeu" eftir Evrípítes, en hún drepur börnin sín til að láta Jason fyrrum mann sinn blæða. Mörgum öldum seinn eða fyrir um 20 árum var finnska leikhúsið þekkt í heiminum fyrir "brútal" og ruddalegann frásagnarmáta og fór þar í broddi fylkinga Jouko Turkka. Gekk hann svo langt að láta leikarana skíta og míga á sviðinu og flegja svo afurðunum í áhorfendur. Stóru leikhúsin svo kölluðu hafa öll verið með sýningar sem kenna má við "The New Brutal Wave" t.d. rúmast frábær uppsetning Stefáns Jónssonar á "Héra Hérasyni" hjá LR innan þess, ef þetta er eitthvað nýtt. Með orðum sýnum tel ég Guðmund Inga opinbera vanþekkingu sína á leiklistarsögunni. Lang oftast er það sem ungu fólki finnst nýtt, því aðeins endurtekning sem gefin er nýtt nafn. Spurningin er á endanum alltaf um verkið, er það þess virði að setja það upp, hvers vegna, fyrir hverja og af hverju. Hinn listræni kjarkur snýst um að velja og hafna - ekki kynslóðir - því gott verk er fyrir allar kynslóðir.