Trúleysingjar fagna skrifum

Trú og trúleysi - Jón Hafsteinn Jónsson fyrrverandi menntaskólakennari Hinn snjalli pistlahöfundur, Þráinn Bertelsson, sem Fréttablaðið á ómældar vinsældir og áhrif að þakka, hleypti nýverið af stokkunum fjörugri trúmálaumræðu. Hann reiddi þar svo hátt til höggs, að ekki var þörf annarra svara en þeirra að vekja athygli lesanda á nokkrum æpandi fjarstæðum og gífuryrðum, sem sérhver heiðarlegur, heilvita maður áttar sig á, að eru bara skaplæti Þráins, og segja ekkert um trúleysingja. Ég kaus því að svara honum þannig, en það gerði ég þó sumpart vegna þess að fyrir liggja gömul endemisskrif af sama toga frá biskupi íslensku ríkiskirkjunnar, sem ég veit ekki til að hafi hlotið verð­skuldaða athygli. Þannig taldi ég mig eiga tvöfalt erindi með svargrein þessari. Grein mín getur varla talist innihalda önnur gífuryrði en þau, sem sótt eru beint í umrædd skrif. Þess í stað hvatti ég bara þá, sem því nenna, að lesa með athygli allt, sem guðmennin rita um trúleysingja. Slíkt svar nægir!. Spaugilegt er það, að Þráinn skuli þ. 6. des. við pistil sinn, "Friður", hnýta afsökunarbeiðni vegna "hugarangurs", sem hann segist óttast, að skrif hans um "trúarofstæki trúleysingja" hafi valdið saklausu fólki. En hverjir eru þetta "saklausa fólk", sem Þráinn vill biðja afsökunar. Varla eru það SAMTarar (þ.e. trúleysingjar). Þeir fagna öllum skrifum um trúmál, þar sem þau fyrst og síðast kveikja trúleysi með ungu fólki. Sakleysingjarnir, sem hann nefnir, hljóta því að vera þeir fáu, sem ekki kveðja kirkjuna við fermingu, enda snúast áhyggjur Þráins um smæð þess hóps. SAMTarar treysta því að sérhver umræða um trúmál stuðli að aðskilnaði ríkis og kirkju og senda Þráni þakkir fyrir frumkvæði hans. Með aðskilnaði ríkis og kirkju nálgumst við jafnrétti það, sem allir vegsama í orði, en flest kristin guðmenni óttast - því miður.