Hinn háværi minnihluti Unnar Geir Unnarsson skrifar 6. ágúst 2026 13:30 Ef marka mætti samfélagsmiðla þessa dagana mætti ætla að Ísland, raunar allur hinn vestræni heimur, stæði á barmi menningarstríðs. Að samfélagið væri klofið í tvær ósættanlegar fylkingar. En þegar litið er á skoðanakannanir og rannsóknir kemur í ljós að sagan er allt önnur. Þær sýna að flest fólk hefur löngu tekið afstöðu með þeirri einföldu hugmynd að öll eigum við að njóta sömu mannréttinda og frelsis til að vera við sjálf. Það sem hefur breyst er ekki endilega afstaða almennings heldur það að hávaðinn er meiri. Hinn hávær minnihluti getur auðveldlega virst stærri en hann er þegar algóritmi samfélagsmiðla umbunar átökum fremur en samhljómi. Áður þurfti fjölda manns til að skapa þá tilfinningu að eitthvað væri stórt samfélagsmál sem fólk hefði skiptar skoðanir á. Í dag geta fáir en háværir einstaklingar málað upp þá falsmynd að allt landið logi í átökum, þegar raunin er allt önnur og fólk hefur um annað að hugsa. Í Eurobarometer-könnun Evrópusambandsins frá 2023 sögðust 72% íbúa ESB vera sammála því að hjónaband samkynja para ætti að vera leyft um alla Evrópu. Um tveir af hverjum þremur styðja jafnframt jafnan rétt lesbía, homma og tvíkynhneigðra, og svipað hlutfall styður jafnan rétt transfólks. Meira en sjö af hverjum tíu telja jafnframt að ekkert sé athugavert við ástarsamband tveggja einstaklinga af sama kyni. Þessar niðurstöður hafa styrkst enn frekar frá fyrri mælingum. Þegar horft er til Íslands verður myndin enn skýrari. Gallup-könnun sem birt var árið 2025 sýndi að 89% þeirra sem tóku afstöðu töldu Ísland vera góðan stað fyrir samkynhneigt fólk til að búa á. Meðal yngsta aldurshópsins, 18–29 ára, var hlutfallið 99%. Auðvitað þýðir þetta ekki að fordómar séu horfnir eða að ekkert sé lengur að berjast fyrir, alls ekki. Fólk verður enn fyrir mismunun og hatursorðræða er enn til staðar. En það er mikilvægt að rugla ekki saman hávaða og meirihlutaáliti. Kannski er því kominn tími til að hætta að tala um hinsegin fólk sem „lítinn minnihluta“ sem þurfi stöðugt að vera sannfæra samfélagið um eigin tilverurétt. Raunin er sú að meirihluti samfélagsins hefur þegar tekið afstöðu með mannréttindum. Þrátt fyrir það fær fámennur hópur oft meira vægi í umræðunni en stærð hans gefur tilefni til. Ekki vegna þess að hann sé stór, heldur vegna þess að hann hefur hátt. Bylur hæst í tómri tunnu. Höfundur er menningarstjórnandi. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Hinsegin Mannréttindi Gleðigangan Mest lesið Hinn háskalegi hugsunarháttur Sighvatur Björgvinsson Skoðun Frítt í strætó í dag Margrét Rós Sigurjónsdóttir Skoðun Er ekki kominn tími til að endurskoða íslenska kjarasamningamódelið? Þórir Garðarsson Skoðun Hvernig lögum við fegurðarskyn okkar að orkuskiptabyltingunni? Páll Jakob Líndal Skoðun Hún þekkir mig með hjartanu Thelma Jónsdóttir Skoðun Samsköttun hjóna – allt annar hlutur? Gunnar Ármannsson Skoðun Rætin Rót í þrettán ár Ketill Guðmundsson Skoðun Alþjóðadagur friðarmenningar 21. september Gunnar Hersveinn Skoðun 37% og reikningskúnstir Viðskiptaráðs Hjálmar Bogi Hafliðason Skoðun Heilbrigð skynsemi Einar Bárðarson Skoðun Skoðun Skoðun Sigurganga málaflokka Flokks fólksins Jónína Björk Óskarsdóttir skrifar Skoðun Getureglan og froðan Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Rætin Rót í þrettán ár Ketill Guðmundsson skrifar Skoðun Hvernig lögum við fegurðarskyn okkar að orkuskiptabyltingunni? Páll Jakob Líndal skrifar Skoðun Frítt í strætó í dag Margrét Rós Sigurjónsdóttir skrifar Skoðun Er ekki kominn tími til að endurskoða íslenska kjarasamningamódelið? Þórir Garðarsson skrifar Skoðun Hinn háskalegi hugsunarháttur Sighvatur Björgvinsson skrifar Skoðun Alþjóðadagur friðarmenningar 21. september Gunnar Hersveinn skrifar Skoðun 37% og reikningskúnstir Viðskiptaráðs Hjálmar Bogi Hafliðason skrifar Skoðun Hvers vegna hrynur námsárangur á Íslandi en ekki á Englandi? Guðrún Sævarsdóttir skrifar Skoðun Heilbrigð skynsemi Einar Bárðarson skrifar Skoðun Samsköttun hjóna – allt annar hlutur? Gunnar Ármannsson skrifar Skoðun Tæknin í okkar þágu – ekki öfugt Halla Tómasdóttir skrifar Skoðun Pólland setur jurtaríkið á matseðilinn Ingrid Kuhlman skrifar Skoðun Hún þekkir mig með hjartanu Thelma Jónsdóttir skrifar Skoðun Hvalveiðum er lokið... í bili Sigurlaug Knudsen Stefánsdóttir skrifar Skoðun Hver borgar? — Seinni hluti: Já 2026 Gestur Valgarðsson skrifar Skoðun Parkour skúrinn - Síðasta vígið Davíð Már Sigurðsson, Tommi Thor Guðmundsson,Viktor Yngvi Ísaksson skrifar Skoðun Þú, ég og dildóinn Eva Pandora Baldursdóttir skrifar Skoðun SÁÁ, milljarðarnir og aðhaldið sem vantar Kristín I. Pálsdóttir skrifar Skoðun Sheeran og Gaza Arnar Eggert Thoroddsen skrifar Skoðun Sameinumst um 2,5 prósent markmið Seðlabankans Bragi Bjarnason skrifar Skoðun Lestur er meira en ein aðferð Guðmundur Engilbertsson skrifar Skoðun Hver skilgreinir svarið? Erna Bjarnadóttir skrifar Skoðun Krónan varð eftir – nú þarf að láta hana virka Örn Sigurdsson skrifar Skoðun Grænlandssamningurinn Arnór Sigurjónsson skrifar Skoðun Uppsagnir hafnar en ríkið er ekki tilbúið að taka við Sigrún Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Þegar faglegt sjálfstæði verður að neitunarvaldi Ketill Guðmundsson skrifar Skoðun Penelópa í Valhöll Júlíus Valsson skrifar Skoðun Þegar „fjölmiðlastyrkir“ eru ekki fyrir alla fjölmiðla Hólmgeir Baldursson skrifar Sjá meira
Ef marka mætti samfélagsmiðla þessa dagana mætti ætla að Ísland, raunar allur hinn vestræni heimur, stæði á barmi menningarstríðs. Að samfélagið væri klofið í tvær ósættanlegar fylkingar. En þegar litið er á skoðanakannanir og rannsóknir kemur í ljós að sagan er allt önnur. Þær sýna að flest fólk hefur löngu tekið afstöðu með þeirri einföldu hugmynd að öll eigum við að njóta sömu mannréttinda og frelsis til að vera við sjálf. Það sem hefur breyst er ekki endilega afstaða almennings heldur það að hávaðinn er meiri. Hinn hávær minnihluti getur auðveldlega virst stærri en hann er þegar algóritmi samfélagsmiðla umbunar átökum fremur en samhljómi. Áður þurfti fjölda manns til að skapa þá tilfinningu að eitthvað væri stórt samfélagsmál sem fólk hefði skiptar skoðanir á. Í dag geta fáir en háværir einstaklingar málað upp þá falsmynd að allt landið logi í átökum, þegar raunin er allt önnur og fólk hefur um annað að hugsa. Í Eurobarometer-könnun Evrópusambandsins frá 2023 sögðust 72% íbúa ESB vera sammála því að hjónaband samkynja para ætti að vera leyft um alla Evrópu. Um tveir af hverjum þremur styðja jafnframt jafnan rétt lesbía, homma og tvíkynhneigðra, og svipað hlutfall styður jafnan rétt transfólks. Meira en sjö af hverjum tíu telja jafnframt að ekkert sé athugavert við ástarsamband tveggja einstaklinga af sama kyni. Þessar niðurstöður hafa styrkst enn frekar frá fyrri mælingum. Þegar horft er til Íslands verður myndin enn skýrari. Gallup-könnun sem birt var árið 2025 sýndi að 89% þeirra sem tóku afstöðu töldu Ísland vera góðan stað fyrir samkynhneigt fólk til að búa á. Meðal yngsta aldurshópsins, 18–29 ára, var hlutfallið 99%. Auðvitað þýðir þetta ekki að fordómar séu horfnir eða að ekkert sé lengur að berjast fyrir, alls ekki. Fólk verður enn fyrir mismunun og hatursorðræða er enn til staðar. En það er mikilvægt að rugla ekki saman hávaða og meirihlutaáliti. Kannski er því kominn tími til að hætta að tala um hinsegin fólk sem „lítinn minnihluta“ sem þurfi stöðugt að vera sannfæra samfélagið um eigin tilverurétt. Raunin er sú að meirihluti samfélagsins hefur þegar tekið afstöðu með mannréttindum. Þrátt fyrir það fær fámennur hópur oft meira vægi í umræðunni en stærð hans gefur tilefni til. Ekki vegna þess að hann sé stór, heldur vegna þess að hann hefur hátt. Bylur hæst í tómri tunnu. Höfundur er menningarstjórnandi.
Skoðun Er ekki kominn tími til að endurskoða íslenska kjarasamningamódelið? Þórir Garðarsson skrifar
Skoðun Parkour skúrinn - Síðasta vígið Davíð Már Sigurðsson, Tommi Thor Guðmundsson,Viktor Yngvi Ísaksson skrifar