Hæsti­réttur vill ekki hlýða á Kristján Markús

Í ákvörðun Hæstaréttar um áfrýjunarleyfisbeiðni Kristjáns Markúsar segir að með héraðsdómi hafi hann verið sakfelldur fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás með því að hafa veist með ofbeldi að konunni og kastað óþekktum hlut í höfuð hennar með þeim afleiðingum að hún hlaut opið sár á höfði, höfuðkúpubrot og mar á heila. 

Talið hafi verið sannað að við þá atlögu hefði konan fallið í gólfið og brotnað hefði upp úr hægri augntönn hennar. Kristján Markús hafi jafnframt verið sakfelldur fyrir vopna- og fíkniefnalagabrot og honum gert að sæta fangelsi í eitt ár og fjóra mánuði. 

Landsréttur hafi talið þær sakargiftir á hendur Kristjáni Markúsi að konan hefði fallið í gólfið við höfuðhöggið og við það brotnað upp úr tönn hennar ekki fá viðhlítandi stuðning í framburði konunnar og vitnis og sýknað Kristján Markús af þeim. Dómur héraðsdóms hvað þennan ákærulið varðaði hafi að öðru leyti verið staðfestur. Þá hafi hann verið sýknaður af sakargiftum samkvæmt vopna- og fíkniefnalögum á grundvelli fyrningar. Refsing hans hafi verið ákveðin tólf mánaða fangelsi.

Hafi talið annmarka á rannsókn en ekki farið út í þá nánar

Þá segir að Kristján Markús hafi byggt áfrýjunarleyfisbeiðni sína á því að málið hafi verulega almenna þýðingu um hvaða áhrif annmarkar á rannsókn lögreglu eigi að hafa á úrlausn máls. Landsréttur hafi talið að annmarkar hafi verið á rannsókn lögreglu en ekki útskýrt nánar hverjir þeir væru eða hvernig þeir gætu þrátt fyrir allt ekki haft áhrif á niðurstöðu. 

Auk þess telji hann niðurstöðu Landsréttar um sakfellingu ranga og vísi í þeim efnum einkum til misræmis í framburði konunnar og vitna. Loks telji hann að refsing hans hafi ekki verið ákveðin í samræmi við dómaframkvæmd.

Endurskoða ekki sönnunargildi munnlegs framburðar

Í niðurstöðu Hæstaréttar segir að að virtum gögnum málsins verði hvorki séð að það lúti að atriðum sem hafi verulega almenna þýðingu né að mjög mikilvægt sé af öðrum ástæðum að fá úrlausn Hæstaréttar um þannig að fullnægt sé skilyrðum laga um meðferð sakamála. 

Þá séu ekki efni til að beita heimild sömu laga til veita áfrýjunarleyfi ef ástæða er til að ætla að málsmeðferð fyrir héraðsdómi eða Landsrétti hafi verið stórlega ábótavant eða dómur Landsréttar bersýnilega rangur að formi eða efni í málinu. 

Niðurstaða Landsréttar um sakfellingu byggi jafnframt fyrst og fremst á mati á sönnunargildi munnlegs framburðar en það mat verði ekki endurskoðað fyrir Hæstarétti. Beiðninni sé því hafnað.