Skortur þeirra - Skömmin okkar! Páll Valur Björnsson skrifar 22. janúar 2016 13:28 Þann 20. janúar sl. kynnti Barnahjálp Sameinuðu þjóðanna á Íslandi, UNICEF, skýrslu sína um stöðu barna hér á landi. Niðurstöðurnar eru sláandi. Í skýrslunni kemur fram að hlutfall þeirra barna sem líða skort á Íslandi hefur rúmlega tvöfaldast frá árinu 2009. Það ár liðu 4,0% barna skort en árið 2014 var það hlutfall komið upp í 9,1%. Samkvæmt þessu líða meira en 6000 börn efnislegan skort hér á landi og af þeim þurfa tæplega 1.600 börn að þola verulegan skort. Hlutfall barna sem líða verulegan skort hefur þrefaldast frá árinu 2009 og er nú 2,4%. Hvað finnst okkur um þetta?! Er það ásættanlegt að í velmegunarsamfélaginu okkar skuli meira en 6000 börn lifa við skort á efnislegum gæðum og alvarlega mismunun og fara á mis við margvísleg tækifæri sem öðrum börnum bjóðast og finnst sjálfsögð? Nei, auðvitað ekki! Þetta er stórmál og til háborinnar skammar fyrir okkur öll og alveg sérstaklega okkur sem sitjum á Alþingi og þjóðin hefur treyst til að fara með vald og almannafé fyrir sína hönd. Það ætti ekki að þurfa að minna íslensk stjórnvöld á það sí og æ að þau hafa skuldbundið sig til að virða Barnasáttmála Sameinuðu þjóðanna. En því miður er það raunin. Og það ætti enn síður að þurfa að minna íslensk stjórnvöld á að Barnasáttmálinn var m.a.s gerður að íslenskum lögum árið 2013. Þessi mikilvægi mannréttindasamningur hefur það meginmarkmið að tryggja börnum góð og jöfn tækifæri til að njóta lífsins, ná þroska og nýta hæfileika sína. Sýna tölur um fjölda barna á Íslandi, sem þurfa að þola skort, til að við séum að standa við þær skyldur okkar? Nei, að sjálfsögðu ekki. En ég er sannfærður um að íslenska þjóðin vill að íslensk stjórnvöld taki Barnasáttmálann mjög alvarlega og það sem þar segir um skyldur þeirra til forgangsraða í þágu barna. Ég veit að Íslendingar vilja alls ekki að íslensk stjórnvöld meðhöndli þennan merkilega mannréttindasamning sem marklaust plagg sem þau geyma í neðstu skúffunni í stjórnarráðinu en taka fram og blása rykið af á tyllidögum til að ganga í augun á kjósendum Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Hvað eruð þið að gera í ÖBÍ? Elísa Ósk Línadóttir Skoðun Hvern á verkfallið að bíta? Gunnar Ármannsson Skoðun Umferðartafir á höfuðborgarsvæðinu – Hver er staðan og hvert stefnir? Þórarinn Hjaltason Skoðun NPA er ekki verðlaun fyrir samþykkta hegðun Rúnar Björn Herrera Þorkelsson Skoðun Hinn háskalegi hugsunarháttur Sighvatur Björgvinsson Skoðun Uppsagnir í Stjórnarráðinu Hrafnkell Tumi Kolbeinsson Skoðun Á rafmagnskrossara á göngustíg á hundrað og þaðan inn í eilífðina Davíð Bergmann Skoðun Rætin Rót í þrettán ár Ketill Guðmundsson Skoðun Sigurganga málaflokka Flokks fólksins Jónína Björk Óskarsdóttir Skoðun Tækni- og hugverkaiðnaður eykur stöðugleika hagkerfisins Erla Tinna Stefánsdóttir,Ingólfur Bender Skoðun Skoðun Skoðun Hver ber ábyrgð þegar læknar hverfa frá starfsemi sjúkrahúss? Jón Páll Hallgrímsson skrifar Skoðun Tækni- og hugverkaiðnaður eykur stöðugleika hagkerfisins Erla Tinna Stefánsdóttir,Ingólfur Bender skrifar Skoðun Hvað vita þingmenn um hvalveiðar? Valgerður Árnadóttir skrifar Skoðun Verður Vogi lokað? Rósa Guðbjartsdóttir skrifar Skoðun Hvað eruð þið að gera í ÖBÍ? Elísa Ósk Línadóttir skrifar Skoðun Hvern á verkfallið að bíta? Gunnar Ármannsson skrifar Skoðun NPA er ekki verðlaun fyrir samþykkta hegðun Rúnar Björn Herrera Þorkelsson skrifar Skoðun Samdráttur í losun Íslands – en ekki kerfisbreyting Sigurpáll Ingibergsson skrifar Skoðun Við tryggjum ekki lýðræðið eftir á Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar Skoðun Veit hið opinbera hvað virkar? Karl Steinar Óskarsson skrifar Skoðun Evrópa Henry Alexander Henrysson skrifar Skoðun Skeifan í smjörinu Arnar Sigurðsson skrifar Skoðun Þetta reddast: en hvað ef það reddast ekki? Valerio Gargiulo skrifar Skoðun Umferðartafir á höfuðborgarsvæðinu – Hver er staðan og hvert stefnir? Þórarinn Hjaltason skrifar Skoðun Málshraðasögur 2. hluti — Forsjármál Eva Hauksdóttir skrifar Skoðun Á rafmagnskrossara á göngustíg á hundrað og þaðan inn í eilífðina Davíð Bergmann skrifar Skoðun Er afleiðingin orsök? Hjálmtýr Heiðdal skrifar Skoðun Uppsagnir í Stjórnarráðinu Hrafnkell Tumi Kolbeinsson skrifar Skoðun Sigurganga málaflokka Flokks fólksins Jónína Björk Óskarsdóttir skrifar Skoðun Getureglan og froðan Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Rætin Rót í þrettán ár Ketill Guðmundsson skrifar Skoðun Hvernig lögum við fegurðarskyn okkar að orkuskiptabyltingunni? Páll Jakob Líndal skrifar Skoðun Frítt í strætó í dag Margrét Rós Sigurjónsdóttir skrifar Skoðun Er ekki kominn tími til að endurskoða íslenska kjarasamningamódelið? Þórir Garðarsson skrifar Skoðun Hinn háskalegi hugsunarháttur Sighvatur Björgvinsson skrifar Skoðun Alþjóðadagur friðarmenningar 21. september Gunnar Hersveinn skrifar Skoðun 37% og reikningskúnstir Viðskiptaráðs Hjálmar Bogi Hafliðason skrifar Skoðun Hvers vegna hrynur námsárangur á Íslandi en ekki á Englandi? Guðrún Sævarsdóttir skrifar Skoðun Heilbrigð skynsemi Einar Bárðarson skrifar Skoðun Samsköttun hjóna – allt annar hlutur? Gunnar Ármannsson skrifar Sjá meira
Þann 20. janúar sl. kynnti Barnahjálp Sameinuðu þjóðanna á Íslandi, UNICEF, skýrslu sína um stöðu barna hér á landi. Niðurstöðurnar eru sláandi. Í skýrslunni kemur fram að hlutfall þeirra barna sem líða skort á Íslandi hefur rúmlega tvöfaldast frá árinu 2009. Það ár liðu 4,0% barna skort en árið 2014 var það hlutfall komið upp í 9,1%. Samkvæmt þessu líða meira en 6000 börn efnislegan skort hér á landi og af þeim þurfa tæplega 1.600 börn að þola verulegan skort. Hlutfall barna sem líða verulegan skort hefur þrefaldast frá árinu 2009 og er nú 2,4%. Hvað finnst okkur um þetta?! Er það ásættanlegt að í velmegunarsamfélaginu okkar skuli meira en 6000 börn lifa við skort á efnislegum gæðum og alvarlega mismunun og fara á mis við margvísleg tækifæri sem öðrum börnum bjóðast og finnst sjálfsögð? Nei, auðvitað ekki! Þetta er stórmál og til háborinnar skammar fyrir okkur öll og alveg sérstaklega okkur sem sitjum á Alþingi og þjóðin hefur treyst til að fara með vald og almannafé fyrir sína hönd. Það ætti ekki að þurfa að minna íslensk stjórnvöld á það sí og æ að þau hafa skuldbundið sig til að virða Barnasáttmála Sameinuðu þjóðanna. En því miður er það raunin. Og það ætti enn síður að þurfa að minna íslensk stjórnvöld á að Barnasáttmálinn var m.a.s gerður að íslenskum lögum árið 2013. Þessi mikilvægi mannréttindasamningur hefur það meginmarkmið að tryggja börnum góð og jöfn tækifæri til að njóta lífsins, ná þroska og nýta hæfileika sína. Sýna tölur um fjölda barna á Íslandi, sem þurfa að þola skort, til að við séum að standa við þær skyldur okkar? Nei, að sjálfsögðu ekki. En ég er sannfærður um að íslenska þjóðin vill að íslensk stjórnvöld taki Barnasáttmálann mjög alvarlega og það sem þar segir um skyldur þeirra til forgangsraða í þágu barna. Ég veit að Íslendingar vilja alls ekki að íslensk stjórnvöld meðhöndli þennan merkilega mannréttindasamning sem marklaust plagg sem þau geyma í neðstu skúffunni í stjórnarráðinu en taka fram og blása rykið af á tyllidögum til að ganga í augun á kjósendum
Tækni- og hugverkaiðnaður eykur stöðugleika hagkerfisins Erla Tinna Stefánsdóttir,Ingólfur Bender Skoðun
Skoðun Hver ber ábyrgð þegar læknar hverfa frá starfsemi sjúkrahúss? Jón Páll Hallgrímsson skrifar
Skoðun Tækni- og hugverkaiðnaður eykur stöðugleika hagkerfisins Erla Tinna Stefánsdóttir,Ingólfur Bender skrifar
Skoðun Umferðartafir á höfuðborgarsvæðinu – Hver er staðan og hvert stefnir? Þórarinn Hjaltason skrifar
Skoðun Er ekki kominn tími til að endurskoða íslenska kjarasamningamódelið? Þórir Garðarsson skrifar
Tækni- og hugverkaiðnaður eykur stöðugleika hagkerfisins Erla Tinna Stefánsdóttir,Ingólfur Bender Skoðun