Bakþankar
Frosti Logason.

Hve glötuð vor æska?

Frosti Logason skrifa

Árið 1991 fór ég á mína fyrstu stórtónleika. Það voru alvöru tónleikar. Brjótum ísinn í Kaplakrika. Þarna komu fram Quireboys, Slaughter, Bullet Boys, GCD, Artch og Eiríkur Hauksson. Poison hætti við á síðustu stundu af því að bassaleikarinn puttabrotnaði. Ég var nýorðinn 13 ára og hafði nú ekki ráðgert sérstaklega að mæta á þessa tónleika. Ómurinn heyrðist hins vegar alla leið heim til mín í Garðabæinn og mér fannst þetta allt mjög spennandi.

Ég hjólaði af stað og elti hávaðann yfir hraun og læk þangað til ég var kominn í fjörðinn. Þegar þangað var komið tók við rammgirt Kaplakrikasvæðið og kostaði frá 4.500 kr. til 5.500 kr. inn. Það var alveg ljóst að launin sem ég fékk fyrir að bera út DV á þessum tíma buðu ekki upp á slíkan lúxus. Ég endaði á að svindla mér inn á viðburð sem átti eftir að breyta lífi mínu til frambúðar. Tónleikarnir voru stórkostlegir. Bubbi Morthens og Rúni Júl langflottastir.

Blindfullir rokkarar og unglingar í sleik alls staðar og ég fann einhverja undarlega spennu sem ég hafði aldrei upplifað áður. Rokkið hafði náð á mér tökum sem halda enn til dagsins í dag. En nú er öldin önnur. Krakkarnir eru vissulega að fara á tónleika í kvöld. Mamma og pabbi splæsa og miðaverðið er 30 þúsund krónur. Tónlistin er blöðrupopp frá helvíti og strákurinn sem treður upp er með danssveit með sér á sviðinu. Nú er mér ljóst að Sjálfstæðisflokkur og Framsókn eru ekki lengur helsta ógn lands og þjóðar. Nei, það er miklu frekar hin ráðvillta æska sem mætir í Kórinn í kvöld. Guð blessi Ísland.
Þessi grein birtist fyrst í Fréttablaðinu.



Athugið. Allar athugasemdir eru á ábyrgð þeirra er þær rita. Vísir hvetur lesendur til að halda sig við málefnalega umræðu. Einnig áskilur Vísir sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi eða ósæmilegar athugasemdir og ummæli þeirra sem tjá sig ekki undir eigin nafni.



Velkomin á Vísi. Þessi vefur notar vafrakökur. Sjá nánar.