Enn um skattpíningu barna

Ég ritaði grein um skattpíningu barna sem beið birtingar í Fréttablaðinu í á þriðju viku en birtist loks hinn 29. febrúar síðastliðinn. Strax daginn eftir birtist grein frú Jóhönnu Sigurðardóttur sem á að vera svar við minni grein.

Ég ræddi í grein minni um þá ósanngjörnu skattlagningu að taka út stóra hlutdeild af vaxtatekjum allra þeirra barna sem eiga sparifé í bönkum. En það er ekki nóg með að drjúgur hluti vaxtanna sé tekinn heldur hirðir ríkið líka stóran hluta verðbótanna sem bankinn bætir inn á bækur barna. Ég dreg það mjög í efa að löglegt sé að taka skatt af verðbótum, en þær eru ekki vaxtatekjur heldur leiðrétting á verðgildi sparifjár. Í töflu fyrir ofan má sjá innstæður á reikningum þriggja langafabarna minna, hverjir vextir af þeim eru og hversu háir skattar eru innheimtir af hverjum reikningi:

Í grein Jóhönnu er engu svarað um skattlagningu sparifjár barna heldur fer hún að ræða um tekjuskattinn og bregður þá ekki út af hennar vana að kenna Sjálfstæðisflokknum um ákveðna hækkun á skattinum meðan hann var við völd. Ég treysti forystumönnum Sjálfstæðisflokksins til að svara fyrir sig en ég vil í fullri vinsemd benda frú Jóhönnu á að hennar flokkur, Samfylkingin, og hún sjálf stóðu að öllum þessum sköttum sem lagðir voru á. Jóhanna var meira að segja meðflutningsmaður að öllum þessum frumvörpum þar sem þetta voru stjórnarfrumvörp.

Það er ótrúlegt hvað frú Jóhönnu er títt um að kenna Sjálfstæðisflokknum um allt sem aflaga hefur farið í stjórnartíð hans og hennar eigin flokks. Tilgangur minn með skrifum mínum var að benda á þessa ranglátu skattlagningu og skora á stjórnvöld að afnema með öllu fjármagnstekjuskatt á börn 16 ára og yngri. Jóhanna hreykir sér af því í svari sínu að fjöldi þeirra sem greiði fjármagnstekjuskatt hafi hrapað. Mér kemur í þessu sambandi til hugar að fjöldi fólks tekur í stórum stíl út sparifé sitt og geymir undir koddanum. Sér í lagi á þetta við um aldraða og öryrkja sem ella eiga á hættu að bætur almannatrygginga skerðist.

Jóhanna stendur oft í ræðustól Alþingis og kvartar sáran undan því hve stjórnarandstöðuflokkarnir eru leiðinlegir og illgjarnir í garð ríkisstjórnarinnar. Ekki dettur mér í hug að gagnrýna stjórnarandstöðuna fyrir of mikla hörku í garð ríkisstjórnarinnar en hitt finnst mér afleitt hversu lin stjórnarandstaðan er í garð þessarar endemis ríkisstjórnar og mætti hún þar bæta ráð sitt verulega.

Hér á árum áður, en þó eftir að farið var að leita álits fólks á gerðum og stöðu ríkisstjórna, kom það stundum fyrir í þeirri eftirgrennslan að stjórnin naut ekki stuðnings meirihluta kjósenda. Þá krafðist stjórnarandstaðan, sér í lagi vinstriflokkarnir, þess að ríkisstjórnin segði af sér. En hvað gerist núna? Í nýlegri skoðanakönnun mælist samanlagt fylgi ríkisstjórnarflokkanna aðeins 26 prósent, en ríkisstjórn sem er svo rúin trausti dettur þó ekki í hug að fara frá og meira að segja frú Jóhanna telur að hún eigi eftir að sitja miklu lengur að völdum.

Ég held að hún ræði ekki við þá samflokksmenn sína sem vilja að hún hætti formennsku. Sjálf talar hún líkt og hún eigi eftir marga mannsaldra við stjórnvölinn. Samfylkingin logar innan frá og það er ósk margra á þeim bæ að stjórnin fari frá og ekki er Steingrímur J. Sigfússon á því að boða til kosninga þó að fylgið falli af honum í stríðum straumum alla daga.

Nær væri fyrir frú Jóhönnu að taka ábendingunni í fyrri grein minni og hætta að skattleggja börn. Ég tel rétt að hún gangi enn lengra og afnemi með öllu skatta á inneignir aldraðra og öryrkja í þessu landi. Ef frú Jóhanna yrði við þeirri hvatningu minni er alla vega ljóst að hún yrði ekki jafnilla þokkuð og hún er nú.