„Stúlkurnar á Bjargi“ í áfalli vegna „fréttar“ í DV

Í blaðinu DV 26.-27. október er eitthvað sem á að heita frétt. Á forsíðu blaðsins er stór fyrirsögn: „Stúlkur á Bjargi í vændi.“ Á blaðsíðu tíu er fyrirsögnin útskýrð: Að sögn einnar viststúlku fengu stelpurnar á Bjargi að fara út hálftíma á dag. „Það var skúr þarna á bak við og þar reyktum við. Þangað komu reglulega tveir bílar með flottum körlum sem tóku með sér tvær stelpur í hvert skipti.“ Þessi viststúlka lýsir því svona. Áfram heldur frásögn þessarar „heimildarkonu“ blaðsins: „Ég hjálpaði þeim yfir girðinguna svo þær kæmust í bílana. Þetta var eini frjálsi tíminn og kerlingunum datt ekki í hug að þær færu yfir girðinguna. Ég var svo ung og gerði mér enga grein fyrir hvað væri í gangi, þótt þær kæmu til baka með fullt af peningum. Þetta voru virtir menn í samfélaginu,“ segir hún og bætir við að hún eigi kannski eftir að nefna þá á nafn síðar.

Ég, Elin Ólöf Eriksdóttir, fædd 1951, „viststúlka á Bjargi“ á tímabilinu 11. janúar 1966 til 20. ágúst 1967, stíg hér fram og fyrir hönd okkar allra, viststúlkna sem voru með mér á Bjargi, og í samráði við þær, lýsi ég yfir: ÞESSI FRÁSÖGN UM VÆNDI ER ALRÖNG. ATBURÐIRNIR SEM LÝST ER ÁTTU SÉR ALDREI STAÐ. Ég var „hrein mey“ þegar ég kom inn á Bjarg og var „hrein mey“ þegar ég fór þaðan. Og sama gildir um margar aðrar stúlkur sem voru á Bjargi.

Það var enginn kofi á bak við Bjarg, og girðingin um húsið var mjög lág og enginn þurfti aðstoð til að komast yfir hana. Það vitum við viststúlkur allar sem vorum á Bjargi.

Öll störf í húsinu unnum við í vistinni þar. Við þvoðum allan þvott okkar, við vöskuðum upp, skúruðum, skrúbbuðum og bónuðum, rulluðum þvott, straujuðum og héldum öllu hreinu á þremur hæðum. Og einnig vorum við látnar hjálpa við að reisa þessa girðingu.

Fjórar af viststúlkunum á Bjargi (af 19-20) eru látnar langt fyrir aldur fram og geta ekki svarað fyrir sig. Megi þær hvíla í friði án rógburðar, blessuð sé minning þeirra. Við sem lengst vorum á Bjargi fengum að fara út eina klukkustund án fylgdar. Oftast var labbað um Nesið eða upp í fisktrönur sem við kölluðum það. Jú, við áttum leynistað sem var kofi en hann var ekki nálægt Bjargi.

Við erum allar búnar að þjást ævilangt vegna dvalar okkar á þessu Bjargi. Við vorum þar niðurlægðar og barðar, margar hverjar, og iðulega hótað öllu illu. Yfirvöldin á Bjargi settu okkur stundum í algera einangrun í refsingarskyni í marga daga og jafnvel í vikur, ekki á Bjargi eins og segir í „DV-fréttinni“ heldur á Upptökuheimili ríkisins í Kópavogi. Það meiddi okkur mest.

Margar okkar voru beittar kynferðisofbeldi á Bjargi, en ég ætla ekki að fara út í smáatriði í þessum málum. Allt er þetta skráð í lögregluskýrslur sem við fengum aðgang að eftir dvöl okkar á „vistheimilinu“.

Í þessari „frétt“ er einhver að rugla hræðilega með staðreyndir, um stund og stað, tímasetningar og atburði. Ég, líkt og allar aðrar viststúlkurnar á Bjargi sem ég hef rætt við, og þær eru margar, könnumst ekki við að hafa séð eða þekkt þessa viststúlku sem DV skýrir frá að sé heimild sín. Og enginn okkar kannast við þessa hræðilegu sögu um vændi. Ég get ekki sannað að þessi stúlka, sem telst vera heimild blaðsins, hafi ekki verið á Bjargi fulltrúi innanríkisráðuneytisins neitar að svara okkur um þetta mál og ber við trúnaði. Þessi nú sextuga „heimildarkona“ hefur augsýnilega lent í enn hræðilegri reynslu á ævi sinni og á samúð okkar. En sú samúð nær ekki til blaðamannsins sem skrifaði fréttina í DV og lét vera að sannreyna hana með viðtölum við fleiri einstaklinga eða með því að líta í heimildir sem eru aðgengilegar.

Við „Bjargstúlkurnar“ vorum eins og systur og stóðum ávallt saman, ein með öllum. Við erum allar sárar og reiðar, og nú einkum yfir þessum skrifum þar sem við erum ásakaðar ranglega. Við, sextugar konurnar, eigum maka, börn, barnabörn, tengdabörn, oft stórar fjölskyldur. Á þetta aldrei að taka enda, þessi martröð um Bjarg? Eigum við aldrei að fá að lifa í friði og fá sálarró með fólkinu okkar?