Í hvert sinn...

Í hvert sinn sem ég lít í spegil sé ég að nefið á mér er svolítið skakkt. Það eru afleiðingar sparks í andlitið frá bílþjóf sem ég var að handtaka fyrir 30 árum. Í hvert sinn sem ég finn blóðlykt minnir það mig á öll tilfellin sem ég kom að þar sem fólk hafði svipt sig lífi með því að skjóta sig í andlitið eða skera sig á púls. Í hvert sinn sem ég sé ákveðna tegund af barnastígvélum minnir það mig á fyrsta banaslysið sem ég kom að í umferðinni. Þá hafði 7 ára drengur orðið fyrir bíl. Hann var í Nokia-stígvélum, rétt eins og sonur minn átti sem þá var á sama aldri. Í hvert sinn sem ég sé fyrrverandi félaga mína að störfum á slysavettvangi set ég mig í þeirra spor.

Mannlegur harmleikurÞessar hugsanir, ásamt öðrum sem ekki eru prenthæfar, renna í gegnum huga minn þegar ég heyri lögreglumenn tala um starfið sitt; lögreglustarfið sem ég sinnti um níu ára skeið á árum áður. Sú lífsreynsla markaði líf mitt til frambúðar. Í starfinu sá ég skelfilegustu hliðar mannlífsins; hliðar sem sjaldnast snúa að almenningi né rata í fjölmiðlana. Ég sá mannlega eymd í sinni hræðilegustu mynd. Ég kom að ótal sjálfsvígum, dauðsföllum, umferðarslysum og heimilisofbeldi, upplifði harm og reiði foreldra barna sem höfðu verið misnotuð, ungs fólks sem hafði verið nauðgað og svo mætti lengi telja. Verst af öllu var þó ekki blóðið eða skelfileg aðkoma, heldur hinn mannlegi harmleikur sem við urðum að taka þátt í – hvort sem okkur líkaði betur eða verr. Foreldrar sem komu að unglingnum sem fallið hafði fyrir eigin hendi, móðirin sem hljóp öskrandi út af heimili sínu þegar hún heyrði ískrandi hemlahljóðið og sá barnið sitt litla liggja í malbikinu og skelfingu lostin börn sem urðu vitni að því þegar pabbi var að misþyrma móður þeirra. Grátur þessa fólks fylgdi mér inn í svefninn þegar ég kom heim.

KvíðahnúturEnn þann dag í dag rifja ég upp skelfilegar aðstæður úr lögreglustarfinu þegar ég hlusta á fréttir og heyri ákveðin heimilisföng, ákveðin nöfn eða ek framhjá ákveðnum stöðum í Reykjavík eða úti á þjóðvegunum. Það sem þar gerðist er geymt en ekki gleymt. Nú hefur önnur kynslóð tekið við kyndlinum í lögreglunni. Synir og dætur vinkvenna minna klæðast nú lögreglubúningi og þurfa að takast á við þau hættulegu verkefni sem starfið felur í sér; mun hættulegri aðstæður en ég kynntist í starfi – og þótti nóg um. Enn fæ ég kvíðahnút í magann þegar ég heyri af lögreglumanni sem orðið hefur fyrir árás eða slasaðist í starfi. Gæti það hafa verið einn af mínum tryggu vinum af vaktinni minni gömlu eða börn vinkvenna minna? Ennþá fyllist ég óhug þegar ég heyri í sírenum og sé blá ljós lögreglubílanna. Allt þetta, sem ég og allir núverandi og fyrrverandi lögreglumenn hafa upplifað og þurfa að lifa með, á skilyrðislaust að meta að verðleikum. Lögreglumenn eiga ekki að þurfa að standa í launabaráttu – það sjá það allir hve starf þeirra er hættulegt og um leið mikilvægt. Ég hvet ríkisvaldið til þess að finna leið til þess að leiðrétta launakjör lögreglumanna í eitt skipti fyrir öll. Við viljum eiga vel búna, vel þjálfaða og stolta lögreglumenn sem ekki þurfa að lepja dauðann úr skel.