Makrílveiðar

Í grein um makrílveiðar í Fréttablaðinu þann 17. nóvember sl. skrifar Kristinn H. Gunnarsson m.a.: „Framkvæmdastjóri LÍÚ heldur því fram í grein í Fréttablaðinu að umtalsvert tap sé á veiðunum og þess vegna sé ekkert eftir til ríkisins.“

Þetta er ósatt.

Í stuttri grein í Fréttablaðinu þann 4. nóvember sl. útskýrði ég með dæmi að óraunhæfar hugmyndir um 9 milljarða auðlindaskatt, eða 58 kr/kg, á makrílveiðar hefðu þýtt að mikið tap hefði orðið á makrílveiðum frystitogara síðasta sumar.

Enginn grundvallarmunur er á veiðum, vinnslu og markaðssetningu á makríl og annarra fisktegunda. Við þurfum að hafa skipulag sem tryggir sjálfbærni og hagkvæmni veiðanna til þess að gera sem mest verðmæti með sem minnstum tilkostnaði.

Til þess höfum við um áratuga skeið stuðst við aflahlutdeildarkerfið með góðum árangri. Með því skapast sú langtíma hugsun sem er nauðsynleg m.t.t. til góðrar umgengni við auðlindina og trausts rekstrargrundvallar sjávarútvegsfyrirtækja.

Ríkið og sveitarfélög fá stærstan hluta þess aflaverðmætis sem sjávarútvegsfyrirtæki skapa þó að ekki komi til sérstakt gjald á veiðarnar. Raunar tel ég að ríkið fái meira í sinn hlut með þeim margfeldisáhrifum sem verða til með því að láta fjármunina vaxa og dafna hjá einstaklingum og fyrirtækjum í stað þess að taka hátt gjald af veiðunum með beinum hætti.

Við Íslendingar eigum nú í baráttu við Noreg og ESB um hlut Íslands til veiða úr makrílstofninum. Krafa okkar byggir á því, að eftir að makríllinn jók göngur sínar í lögsögu okkar, héldu útvegsmenn skipum til makrílveiða og fjárfestu í tækjum og búnaði til veiða og vinnslu á makríl.

Þannig var byggð upp veiðireynsla Íslands og einstakra útgerða. Flestir þeirra sem stunduðu makrílveiðar á síðustu vertíð höfðu af því góðan hagnað og makrílveiðarnar skiluðu íslensku þjóðarbúi miklum verðmætum.

Við urðum ekki við vör við Kristin H. Gunnarsson, eða aðra þá sem nú vilja hirða arðinn af veiðunum, við að byggja upp hlut Íslands.