Svar til riddara niðurrifsins

Svo virðist - eftir allt sem á undan er gengið - að Hallgrímur Helgason rithöfundur vilji halda áfram að rífa niður og eyðileggja. Í Fréttablaðinu 7. desember slær hann sig til riddara niðurrifsins og þykist vita allt betur en aðrir. Betur en Sjálfstæðisflokkurinn. Betur en Samfylkingin. Úthrópar þá sem eru að vinna þjóðinni allt til heilla. Og reynir að kynda undir pólitískri hatursumræðu á Íslandi ofan á allt annað.

Ég er orðinn svolítið leiður á Hallgrími. Aftur og aftur gengur hann of langt. Hann er með Geir H. Haarde á heilanum. Hann uppnefnir forsætisráðherra, kallar hann skjálfhentan, þreyttan og pirraðan, án leiðtogahæfileika sem birtist í hlutverki smástráks með aulabrandara. Talar um ákvarðanafælni hans meðan Geir tekur ákvarðanir á færibandi hvern klukkutíma hvers einasta dags af stjórnvisku og festu fyrir Ísland. Af mikilli reisn. Taugaveiklunarlaust. Í þeirri röð sem er þjóðinni til mestrar gæfu á þessari stundu. Það er mikill vandi að stjórna landi. Ekki síst þegar vandamálin eru á færibandi. Hvað á Hallgrímur eiginlega við? Er hann að tala um sjálfan sig? Það er fráleitt að snúa aðdáun í fyrirlitningu með þeim hætti sem Hallgrímur gerir og úthrópa máttarstólpa þjóð­félagsins - Sjálfstæðisflokkinn. Sem Hallgrímur virðist þó innst inni bera mikla virðingu fyrir. Og allir vita að er eini flokkurinn sem getur tryggt þjóðinni tekjur til framtíðar, ásamt samstarfsflokki sínum í ríkisstjórn Íslands. En svo ræðst Hallgrímur á sinn eigin flokk sem gerir sitt besta líka - Samfylkinguna - og tekur undir ódýrt lýðskrum Vinstri grænna sem eru að græða á neyð þjóðarinnar. Það er lítilmannlegt og hæfir honum ekki.

Það er sáraauðvelt að ala á fordómum um þá sem eru með allar byrðar þjóðarinnar á bakinu. Gerir hann sér grein fyrir því hve mikið mæðir á forsætisráðherra Íslands 24 tíma á sólarhring? Heldur hann að það sé eitthvert grín sem Geir H. Haarde er að takast á við á hverjum einasta degi fyrir þjóðina? Með slíka hatursumræðu gegn sér ofan á allt annað? „Ísland er brennandi blokk" segir Hallgrímur. „Íbúarnir [-] góna örvæntingarfullir út úr reykjarkófinu." Voða sniðugt. Heldur Hallgrímur að ástand Íslands sé til að hafa í flimtingum? Aðstæður þjóðarinnar séu eitthvert grín? Íslandi blæðir og hann leyfir sér að gera lítið, bæði úr þjóðinni og þeim sem eru að bjarga henni af mestu heilindum og alvöru út úr verstu krísu lýðveldistímans.

Það þarf að gæta einhvers hófs í málflutningi manna. Og vera eitthvert vit í því sem þeir eru að segja. Sem er lögmálið um skaðsemi öfga sem geta búið í okkur öllum. Nú síðast í Hallgrími. Því þetta er makalaust lýðskrum. Rakalaus óvild. Sem gerir engum greiða. Ekki Hallgrími. Ekki Samfylkingunni. Það er nóg komið af ofsóknarkenndri og hatursfullri orðræðu Hallgríms. Hann er hvattur til að líta í eigin barm. Hann skaðar Samfylkinguna og sjálfan sig. Hann þarf að hætta þessu móðursýkislega niðurrifi og fara að bygga upp með okkur hinum.

Hallgrímur virðist ekki skilja vanda stjórnmálanna. Vanda raunveruleikans. Hann heldur að gaspursamar patentlausnir í frasakenndum stíl færi okkur úr grafalvarlegum vanda heillar þjóðar inn í framtíðina. En það er alrangt. Það er mikill vandi að stjórna landi. Ekki síst þegar virðing fyrir öllum borgurum þess er höfð að leiðarljósi. Þá er þörf á visku Salómons. Þetta skilur formaður Sjálfstæðisflokksins og forsætisráðherra Íslands - Geir H. Haarde. Þetta skilur varaformaður Sjálfstæðisflokksins - Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir. Þetta skilur Sjálfstæðisflokkurinn. Þetta skilur Samfylkingin og forysta hennar. En það virðist ofvaxið skilningi Hallgríms Helgasonar.

Höfundur er ráðgjafi.