Telur ekkert benda til blekkinga og svika við endurreisn bankanna

Brynjar Níelsson alþingismaður telur lítið hæft í ásökunum Víglundar Þorsteinssonar á á glæpsamlegu athæfi stjórnvalda við endurreisn bankakerfisins. Þetta kemur fram í skýrslu Brynjars til stjórnskipunar- og eftirlitsnefndar Alþingis.

Víglundur telur að stór­felld og marg­vís­leg laga­brot hafi verið fram­in eft­ir að ákvörðunum Fjár­mála­eft­ir­lits­ins um stofnúrsk­urði nýju bank­anna í októ­ber 2008 var breytt. Þannig hafi er­lend­ir „hrægamm­a­sjóðir“ hagn­ast um 300 til 400 millj­arða króna á kostnað þjóðar­inn­ar, ekki síst fyr­ir at­beina Stein­gríms J. Sig­fús­son­ar, þáver­andi fjár­málaráðherra.

Sjá einnig: Þungar ásakanir gegn Steingrími

Brynjar segir bráðabirgðamat Fjármáleftirlitsins frá því í október 2008 hefi ekki verið endanlegur úrskurður um verðmæti eigna bankanna líkt og Víglundur heldur fram og bendir máli sínu til stuðnings á skýrslu sem þáverandi fjármálaráðherra ritaði til Alþingis í mars 20011. „Einnig ber að hafa í huga að sú skipting eigna sem Deloitte byggði mat sitt á var ekki endanlega skiptingin því að leiðréttingar fóru fram á skiptingunni eftir að gögn til handa Deloitte voru tekin út úr upplýsingakerfum bankanna. Hin endanlega skipting kemur ekki fram fyrr en með stofnefnahagsreikningum nýju bankanna,” segir í skýrslu ráðherrans.

Ríkið hefði þurft að greiða fyrir bankana

Brynjar segir að íslenska ríkið hafi vissulega átt bankana við stofnun þeirra. Hinsvegar bendir Brynjar á að hefði íslenska ríkið hefði ætlað sér að eiga bankanna til lengri tíma hefði þurft að greiða slitabúunum fyrir þá. Það hefði getað orðið afar kostnaðarsamt miðað við þau lánskjör sem í boði voru á þeim tíma. „Í þessu sambandi er rétt að benda á að hefði sú leið verið farin að nýju bankarnir væru áfram í eigu ríkisins og gæfu út skuldabréf til slitabúanna hefði ríkissjóður lagt bönkunum til allt eigið fé og má búast við að þá hefði þurft að taka að láni samtals allt að 400 milljarða króna á afar lélegum kjörum eins og ástandið var á þessum tíma,“ segir í skýrslu Brynjars.

Þá telur Brynjar þá leið sem farin var með því að Arion Banki og Íslandsbanki yrðu að mestu í eigu slitabúa bankanna ekki ólöglega. „Með hliðsjón af öllu framansögðu er ekki fallist á að í samkomulagsleiðinni um skiptingu eigna og skulda, sem nýju bankarnir tóku yfir, hafi verið farið á svig við lög. Enn síður er nokkuð sem bendir til þess að beitt hafi verið með skipulögðum hætti blekkingum og svikum til hagsbóta fyrir erlenda kröfuhafa á kostnað ríkisins og einstakra skuldara,“ segir í skýrslunni.

„Samkvæmt framansögðu er það mat skýrsluhöfundar að það hafi hvorki verið ólögmætt né óskynsamlegt að slitabúin fengju yfirgnæfandi hlut í Arion banka og Íslandsbanka, enda ekki óeðlilegt þar sem verið var að færa yfir skuldir og eignir gömlu bankanna í þá nýju.“

Skortur á gögnum frá Víglundi olli töfum

Brynjar segir einnig að ritun skýrslunnar hafi tekið lengri tíma en áætlað var. „Ástæður þess eru fyrst og fremst þær að gögn þau sem fylgdu erindi Víglundar Þorsteinssonar til Alþingis voru ófullnægjandi og því var ekki hægt að leggja mat á þær fullyrðingar og ásakanir sem þar komu fram, án þess að afla frekari gagna, fara yfir lög, reglur og stjórnsýsluákvarðanir sem tengdust málefninu og ræða við ýmsa sem voru með einum eða öðrum hætti þátttakendur í atburðarásinni og aðra sem miðlað gátu af þekkingu sinni.“