Gat ekki gleymt stráknum skólausum og tötralegum

„Ég var með erindi sem ég kallaði Hundrað landa sýn í Félagsmiðstöðinni Hæðargarði á þriðjudaginn. Það komu um 50 manns sem var bara ágætt miðað við veður og færð,“ segir Sigrún Klara Hannesdóttir prófessor glaðlega þegar ferðaafrek hennar ber á góma í upphafi spjalls. Hún hefur farið tvo hringi umhverfis jörðina og komið til um hundrað landa í þeim ferðum og öðrum.

Viðtalinu er samt ætlað að snúast um samtökin Vinir Perú því þau urðu nýlega tíu ára. Sigrún rekur samt upphafið til ársins 2005 er hún fór í fjögurra manna hópi til Perú og ferðaðist þar um undir leiðsögn heimamannsins Daníels.

„Daníel er hugsjónamaður sem styrkir skóla í fátækum þorpum og meðal annars fór hann með okkur í þorp sem hann hafði tengsl við. Flest börnin voru vel klædd en ég veitti athygli litlum dreng, skólausum og tötralegum. Krakkarnir voru að dansa utan við skólann en hann fékk ekki að vera með, þau börðu hann frá sér. Svo kom ég heim en gat ekki gleymt drengnum. Ég skrifaði Daníel og hann kom á tengslum milli okkar. Þá fæddist hugmyndin að Vinum Perú. Ég fékk sendar myndir af fleiri börnum og fann hér fólk sem var tilbúið að styrkja þau.

En svo kom hrunið, þá fækkaði í hópnum. Svo er lífið þannig í háfjöllunum að erfitt er að fylgjast með einstökum börnum, þau fara að vinna, fjölskyldur flytja sig um set og engin þjóðskrá er í landinu.“

Ævintýrið var samt ekki búið.

Í tilefni sjötugsafmælis síns efndi Sigrún Klara til ráðstefnu í Þjóðarbókhlöðunni, bað fólk að gefa sér hvorki blóm né gjafir en setja aura í söfnunarbauk ef það væri aflögufært.

Þannig söfnuðust 400 þúsund krónur sem dugðu til að setja upp skólabókasafn í fátækrahverfi í Perú. „Þú verður að koma og vígja safnið,“ sagði Daníel og við fórum út, níu saman, með stílabækur og alls konar skólagögn, máttum vera með tvær 23 kílóa töskur hvert svo það var ekkert smáræði sem við komumst með, nærri hálft tonn. Það var flaggað, það kom prestur og vígði safnið og það var mikil hátíð.“

Ekki er öll sagan sögð. Þegar Sigrún Klara var ung við nám í Bandaríkjunum kynntist hún Perúmanni, flutti með honum til heimalands hans og giftist honum uppi í Andesfjöllum. „Mér fannst þetta voða spennandi líf og hélt ég gæti gert eitthvert gagn,“ rifjar hún upp. „Entist í tvö ár, þá var ég búin að sjá að þetta væri ekki fyrir mig. Búin að lenda í átta stiga jarðskjálfta, fá gulu og fleiri pestir og áttaði mig á að ef ég drifi mig ekki burtu yrði ég send heim í krukku.“

Meðan Sigrún Klara bjó í Perú var lítil stúlka skírð í höfuðið á henni, fædd 1970. „Ég var búin að segja Daníel frá því að einhvers staðar í landinu væri líklega kona um fertugt sem bæri nafnið mitt. Heyrðu, heldurðu að hún mæti ekki við vígslu bókasafnsins og móðir hennar líka. Þar urðu sko fagnaðarfundir. Svo fórum við níumenningarnir og Daníel upp í þorp drengsins og kemur ekki gaurinn minn á hjóli, orðinn 14 ára, með stóran poka af maískönglum til að gefa mér. Það var voða gaman að sjá hann og við vorum með fulla flugfreyjutösku af fötum og skóm sem hann hjólaði með til baka.“

Nú styðja Vinir Perú við lítið þorp í 4.000 metra hæð sem heitir Cancha Cancha. „Við erum að koma upp skólahúsi en þangað er enginn vegur svo það þarf einhverja skepnu til að bera efnið í það,“ lýsir Sigrún Klara. „Ég held það séu um 50 börn sem eiga heima þarna og foreldrarnir eru með einhvern sjálfsþurftarbúskap. Það er ekki auðvelt fyrir okkur í velmeguninni að skilja hvernig fólk dregur fram lífið á svona stöðum. Ef það er eitthvað eitt sem maður hefur lært á þessu flakki öllu þá er það að við Íslendingar ættum að skammast okkar fyrir að kvarta, við höfum allt og miklu meira en það.“