Kallafréttir á nýársdegi rúv

Fyrsti kall – launaður af ríkinu til þess að fara með bull og vitleysu og kalla trú – í nafni hennar hafa flest verið drepin í heiminum – hvað um það – fulltrúi þjóðkirkjunnar lýsti í útvarpsmessu hvílík skömm og forsmán væri að fyrrum forsætisráðherra – annar kall – væri dreginn fram sem ábyrgur gjörða sinna – ó vei – hvílík frekja – hvílík nálega synd – himnarnir hljóta að grenja úr sér öll skýin yfir því að einhver skuli talinn ábyrgur í þessu þjóðfélagi – ekki var kallinn sem talaði ábyrgur þegar kom að kynferðisglæpum hans starfskallafélaga.

Annar kall – einnig greitt af ríkinu – lýsti því yfir að kannski – kannski myndi hann hætta að aumka þjóðina með því að þiggja ofurlaunin og sposlurnar og kjaftæðið og klúbbana – en að sjálfsögðu – einungis ef þjóðinni þóknaðist – skuggalega lýðró gaurinn á nesinu – svo lýðró að manni verður ómótt – þeir eru klárir drengjakallarnir í ímyndasmiðjunum.

Þriðji kall dreginn fram til að útskýra hvað annar kall hefði eiginlega meint – ætlar hann að hætta eða ekki – háskólaálitsgjafarkallinn sagði með afar djúpri og ábúðarfullri röddu – nei – það er ekki víst – kannski er hann bara að láta ganga á eftir sér.

Fjórði kall – allt í einu orðinn – við launafólk – yfir minn dauða kropp – eins og segir á léttsnaraðri ensku – við launafólk – einn af forsetum lýðveldisins – það er að segja forseti almúgamanna – á ofurlaunum – hinn fjórði í kallaröðinni fenginn sem álitsgjafi yfir ríkisstjórninni – við launafólk – hefur sá forsetinn einhvern tímann lifað og barist fyrir lífi sínu sem almennur launamaður – ekki veit ég til þess – ekki fremur en hinir þrír ofantöldu kallar.

Eru kallafréttir rúv á nýársdag forsmekkur þess sem koma skal – eða megum við vænta annars?