Ósanngjarn skattur

Við Íslendingar finnum á eigin skinni hversu háir bifreiðaskattar eru. Sá sem flytur inn bifreið þarf að standa skil á aragrúa síhækkandi gjalda. Ein birtingarmynd þeirrar skattastefnu er að endurnýjun bílaflota landsmanna hefur nánast verið stöðvuð og má því segja að meðalaldur bílflotans aukist nánast um eitt ár á ári. Er svo nú komið að bílafloti landsins er einn sá elsti í allri Evrópu.

Önnur afleiðing þessarar opinberu neyslustýringar er að þær fáu bifreiðar sem fluttar eru til landsins virðast frekar hannaðar til aksturs á vel snyrtum golfvöllum erlendis en á íslenskum þjóðvegum.

Af bifreiðasköttunum eru svokölluð vörugjöld langhæst og munu halda áfram að hækka í þrepum til ársins 2013. Þá munu hæstu gjaldflokkarnir teygja sig upp í 65% af kostnaði við bifreiðina á hafnarbakka. Við tollinn bætist svo hæsti virðisaukaskattur á byggðu bóli 25,5% og reytingur af öðrum gjöldum svo sem umferðaröryggisgjald og nýskráningargjald. Niðurstaðan er sú að hér kostar nýr og öruggur fjölskyldujeppi rúmlega tvöfalt það sem hann kostar fjölskyldur t.a.m. í Bandaríkjunum. Þar að auki þrefalda stjórnvöld verð á eldsneytinu með flóru af tollum, gjöldum og öðrum sköttum. Bensínlítrinn kostar því hér á landi nú um 230 krónur í sjálfsafgreiðslu en til samanburðar blöskrar íbúum Massachusetts fylkis 110 króna verðmiði á bensínlítranum sín megin Atlantsála.

Til viðbótar ofangreindu rukka stjórnvöld svo sérstakt árlegt bifreiðagjald.

Tómt mál er að rökstyðja þessa háu skatta með því að þeir séu nauðsynlegir til að standa undir kostnaði við vegagerð. Þeim sem fylgst hafa með þjóðmálum er það ljóst að skattfénu hefur hingað til að stórum hluta verið varið í dýrar framkvæmdir á landsbyggðinni. Eins og allir þekkja ráða önnur sjónarmið en hagsmunir almennra bifreiðaeigenda þar för og því torsótt að ætlast til að bifreiðaeigendur greiði fyrir þær framkvæmdir frekar en aðrir.

Núverandi skattastefna bitnar helst á því fjölskyldufólki sem minnst hefur á milli handanna og neyðist til að búa langt frá vinnu; venjulegum íbúum þessa lands sem skutla börnum sínum á íþróttaæfingar, drýgja tekjurnar með akstri í lágvöruverðsverslanir, sem kjósa öruggt farartæki fyrir fjölskyldu sína, landsbyggðarfólki og þeim sem verða að komast leiðar sinnar í öllum veðrum. Sá ágæti hópur virðist ekki eiga sér neinn málsvara nú um stundir.