„Vandræða land“

Sagt er að útrásarvíkingurinn ameríski, Al Capone, hafi verið umsvifamikill í viðskiptum á sinni tíð og hnífur hans oft komizt í feitt. Samt endaði hann ævi sína í rasphúsi, sem margur framtaksmaðurinn hefir mátt þola fyrir skammsýni yfirvalda.

Al Capone átti tvo syni, sem líklegir voru til afreka á viðskiptasviði. Þeim til handa átti faðir þeirra þá heitustu ósk á banadægri sínu, að þeim tækist að verða félagar í stjórn Sölunefndar varnarliðseigna á Íslandi.

Þetta tókst þeim ekki, enda átti Framsóknarflokkurinn fjöldann allan af enn hæfileikaríkari mönnum á að skipa í slíkar stöður.

Þjálfaður maður þaðan tók að sér á sínum tíma að stýra hinu mikla fyrirtæki Orkuveitu Reykjavíkur. Byggði m.a. hús fyrir umsvifin, sem valdið hefir mörgum arkitektinum iðraþrautum og einnig smekkmönnum öðrum í húsagerðarlist.

Tók síðan að ávaxta sitt pund m.a. með því að selja einkaframtakinu alla mæla hitaveitu, rafmagns og vatns fyrir 230 milljónir króna.

Fyrir Guðs mildi enduðu þessi mælitæki í höndum þrautþjálfaðs mikilmennis í athöfnum, Finns Ingólfssonar. Leigir hann síðan notendum fyrrgreinda mæla fyrir 200 – tvö hundruð – milljónir króna á ári hverju. Mun Einkavæðingarnefnd hafa reiknað út að báðir græði, seljandi og kaupandi, en stjórn Orkuveitunnar var ókunnugt um málið.

Segi menn svo að Al Capone hafi ekki verið framsýnn maður!

Síðar varð einhver voðalegur vandræðagangur í Orkuveitunni sem enginn bar ábyrgð á, sem betur fór. Tókst þó að ríkisvæða hlut Reykjavíkurborgar í Landsvirkjun fyrir slíka fjárhæð, að útrásarvíkingar veltust um af hlátri, en borgarstjórn grét við stekkinn, og grætur enn með ekkasogum.

Ríkisvæðing hefir nú tekið við af einkavæðingu. Auðvitað óx hún að marki fyrir tæpum þrjátíu árum, þegar tvístirnið Davíð og Halldór afhentu styrkþegum sínum aðal-auðlind Íslands, fiskveiðarnar. Og bættu um betur með aukakvóta til þeirra, sem mest voru aflögufærir, enda létu þeir ekki á sér standa með styrkveitingar í kosningasjóði.

Þar er í frásögur fært, að Samherja á Akureyri var úthlutað aukakvóta sem nam rúmum 18 – átján – milljörðum, þegar gengi þorskkvóta var sem hæst og útvegur Ágústs Einarssonar hlaut sem svaraði 12 – tólf – milljörðum. Og fleiri enn, sem of langt mál yrði upp að telja af gjaldfúsum mönnum.

Að svo komnu ætlar núverandi sjávarútvegsráðherra að fremja „Pottagaldur“ til aukinna atkvæða í næstu þingkosningum.

En sægreifarnir kosta öllu til að verja ránsfeng sinn, vitandi að peningar eru afl þeirra hluta sem gera skal. Fullyrða að íslenzkur sjávarútvegur hafi hvorki verið fugl né fiskur áður en þeir byrjuðu að hagræða, gleymandi því smáatriði, að það var sá útvegur, sem bjargaði Íslandi úr öskustó örbirgðar á örskotsstundu, að kalla má, á árunum í og eftir síðari heimsstyrjöldina, og áður en kvótaþegum var afhentur lunginn úr auðæfum íslenzku þjóðarinnar.

Svo vitnað sé enn í séra Matthías:

Vandræða land,

skakt eins og skothendu kvæði

skapaði Guð þig í bræði,

vandræða land!