Við erum drykkfelld og tæknióð - og helmingurinn er einhleypur

Íslendingar eru tæknióð þjóð listunnenda, sem finnst ágætt að vera á lausu og fá sér í glas. Hafsteinn Hauksson rýndi í nýjustu útgáfu Landshaga Hagstofunnar og komst að ýmsu merkilegu um land og þjóð.

Eitt sem er alveg ljóst er að Íslendingar kunna vel að meta nýjustu tækni. Þótt ótrúlegt megi virðast er tölva inni á hverju einasta íslenska heimili þar sem barn undir 16 ára aldri býr. Það er líklegast eins gott því nítján af hverjum tuttugu landsmönnum nota netið í hverri viku.

Þeir sem ekki fara á netið í tölvunni heima gera það svo örugglega símanum, því fyrir hverja þúsund íbúa er 1.071 farsímaáskrift.

Íslendingum virðist finnast sopinn góður - í það minnsta eyðir meðalfjölskyldan þriðjungi stærri hluta tekna sinna í áfenga drykki en óáfenga.

Hvort það er í mótsögn við trúrækni Íslendinga skal ósagt látið, en langstærstur hluti þjóðarinnar er skráður í trúfélag. Það fjölmennasta er enn sem fyrr þjóðkirkjan með 250 þúsund sóknarbörn, en það fámennasta er alþjóðleg kirkja Guðs og embætti Jesú Krists. Þar eru sóknarbörnin þrjú.

Þjóðin er að auki listelsk með eindæmum því hver einasti Íslendingur fer að meðaltali tæplega einu sinni í leikhús, fjórum sinnum á safn og fimm sinnum í bíó á ári. Þá er hann reyndar þrettán sinnum líklegri til að fara á erlenda mynd en íslenska.

Svo er spurning hversu stór hluti þessara bíó- og leikhúsferða eru stefnumót, þar sem tæplega helmingur fullorðinna í landinu er skráður einhleypur. Kannski af því að Íslendingar eru of uppteknir við að detta í það og hanga á netinu til að finna maka - nú, nema það fari saman við makaleitina.