Þarna var stuð

Það gerðist einhvern tímann á hinni öldinni að geimskip með undarlegt tákn bróderað á búkinn stakkst ofan á plastpokaverksmiðjuna á Krókhálsi.

Hún var langt fyrir utan menningarlegan radíus okkar heims, og sprengdi upp þessa öruggu veröld þar sem einn sannleikur réð og sunnudagsmorgnar voru svartir af þunglyndi.

Þeir umpóluðust þegar svörtum kössum var laumað hjá VHS-unum og loftnetunum snúið og menn féllu af húsþökum og þjóðin klofnaði því sjónvörpin á Íslandi tóku upp á því að skipta litum.

Völu Matt litir komu eins og frelsandi nýbylgjumúsík út úr túbunum og blésu yfir alla veggi á hæverskum stofum þessa lands. Allt varð svo cool og ekki aftur snúið.

Sunnudagsmorgnar urðu uðnaðsstundir, síðkvöldin urðu löng og hversdagurinn valfrjáls því nú var til lykill að hásölum og afkimum heimsins. Maður sest niður á kvöldin þegar sólarlagið hefur náð að róa tilveruna, og horfir á kreditlista áranna renna niður fjallið og segir: "Þarna var stuð!"