Er af­leiðingin or­sök?

Frá því í október árið 2023 hefur eðli Ísraelsríki afhjúpast æ betur gagnvart íslenskum almenningi og það blasir við að í ríkinu ræður kynþáttaaðskilnaður (apartheid) og að lög landins hygla hluta íbúanna. Flestum er einnig ljóst að Ísrael er ríki nýlendustefnunnar - sífellt er sótt gegn frumbyggjum landsins og jörð þeirra stolið og þeir ýmist hraktir burt eða drepnir.

Þeir sem þekkja raunverulega sögu Palestínu og Ísraels falla ekki fyrir áróðri síonista þegar þeir flytja þær rangfærslur og lygar sem allur þeirra málflutningur byggir á.

Hér á landi eru á kreiki einstaklingar sem taka afstöðu með Ísrael og öflunum sem stunda þjóðamorð fyrir opnum tjöldum. Til að reyna að greina hvað liggur að baki því að Ísrael nýtur enn stuðnings skipti ég stuðningsfólkinu í nokkra hópa.

Fimm meginhópar

- Í fyrsta hópnum eru þau sem taka afstöðu út frá eigin fáfræði. Þau þekkja ekki forsöguna og eru því tilbúin að trúa því sem síonistar bera á borð. Það hefur væntanlega fækkað í þessum hópi eftir að eðli síonismans og Ísraelsríkis hefur afhjúpast í óteljandi myndböndum sem sýna grimmdarverk Ísraelshers á samfélagsmiðlum

- Í næsta hópi eru þau fordómafullu - og stundum fáfróðu. Í þessum hóp eru rasistarnir, fólkið sem skortir mannúð og samkennd. Hjá mörgum er hræðsla við hið óþekkta grundvallar orsök andúðar á fólki sem tilheyrir „hinum“. Þessi hópur fer mikinn á samfélagsmiðlum og er yfirleitt fremur orðljótur og öfgafullur.

- Þriðji hópurinn er fólk sem hugsar eingöngu um eigin hag og sér ekkert athugavert við að eiga viðskipti við fyrirtæki sem styðja þjóðarmorð. Hér eru einnig þeir sem segjast hlutlausir gagnvart málefninu og gagnast þannig síonistum.

- Fjórði hópurinn eru þau sem trúa texta Biblíunnar. Þau trúa á guðsgjöfina, að guðinn hafi gefið útvalinni þjóð land í Palestínu. Allur áróður síonista byggir í raun á fornum sögum um guðsgjöfina - landið er þeirra og engra annarra.

- Fimmti hópurinn - sem er fámennur - eru íslenskir síonistar. Síonisminn er byggður á rasisma, þ.e. að einn hópur manna sé öðrum æðri og þar af leiðandi eru íslenskir síonistar rasistar. Ýmsir þekktir einstaklingar tilheyra þessum hópi og eru þeir fremstir í áróðrinum sem er stýrt frá Ísrael og nefnist Hasbara. Gervigreindin skýrir Hasbara sem „starf er felst í því að miðla upplýsingum til alþjóðlegs samfélags, hafa áhrif á almenningsálit og útskýra eða verja stefnu og aðgerðir Ísraels. Þeirra stuðningur við þjóðarmorðið felst m.a í því að rangfæra söguna og ráðast gegn þeim sem styðja mannréttindabaráttu Palestínumanna.

Þessir fimm hópar eiga það sameiginlegt að telja Ísrael vera lýðræðisríki. Það er auðvitað rakalaus þvæla þar sem að innan þess svæðis sem Ísrael ræður búa sjö milljón gyðingar - og rúmlega sjö milljón Palestínumenn sem njóta ekki lýðræðislegra réttinda - eru þó um þrjár milljónir þeirra löglegir íbúar Ísraels og hafa atkvæðisrétt í kosningum en takmörkuð önnur réttindi svo sem rétt til búsetu ofl. - en aðrir búa við ólöglegt hernám.

Bakgrunnurinn

Bakgrunnur núverandi ástands er ólögleg tillaga Allsherjarþings Sameinuðu þjóðanna sem samþykkt var 29.nóvember 1947 1). Með þeirri samþykkt opnuðust gáttir sem síonistar nýttu sér til að ná fótfestu í Palestínu og skapa það ástand sem ríkir í dag: Þeir hafa náð allri Palestínu á sitt vald og framfylgja áætlunum sínum um að hrekja Palestínumenn (einnig Líbani og Sýrlendinga) burt og byggja Stór Ísrael út fyrir núverandi landamæri.

Öllu snúið á haus

Söguskoðun sem ríkir hjá ofangreindum hópum er sú að Ísrael, sem er árásaraðilinn frá upphafi, sé að berjast við hópa og ríki sem vilja eyða Ísrael.

Það sem er rangt í þessari söguskoðun er að afleiðingin er talin vera orsök. Hamas var stofnað 1987, Hezbollah var stofnað 1982 - samtök sem síonistar segja vera orsök átaka voru stofnuð áratugum eftir að síonistar hófu útrýmingu frumbyggjanna og landstuld, áratugum eftir að Ísrael hafði hrakið milljónir manna á vergang og eytt byggðum þess.

Réttur hins kúgaða

Ofbeldi elur af sér andstöðu. Baráttusamtök þjóðanna sem búa við ofbeldi Ísraels eru andspyrnuhreyfingar líkar þeim sem börðust gegn nasistaherjum Hitlers á sínum tíma og eru í hávegum hafðar í dag.

Þetta er grundvallaratriði. Þjóðir hafa rétt skv. samþykktum Allsherjarþings Sameinuðu þjóðanna (m.a. ályktun 2625) þar sem staðfest er réttmæti baráttu þjóða, sem búa við nýlendustjórn, hernám erlends ríkis eða kynþáttahyggjustjórnir (apartheid), fyrir frelsi með „öllum tiltækum ráðum, þar á meðal vopnaðri baráttu“.

Palestínumenn eiga sér yfir 4000 ára sögu í landi sínu. Íslendingar áttu þátt í að svipta þá landi sínu og réttindum árið 1947. Við skuldum þeim - okkur ber því skylda til að ganga fram og berjast með öllum ráðum til að leiðrétta ranglætið. Mikilvægasta skrefið núna er að slíta öllum viðskiptum við Ísrael - á sviði viðskipta, menningar, íþrótta og vísinda.

Frjáls Palestína!

Höfundur er formaður Félagsins Ísland - Palestína.

1) Bandaríski lagaprófessorinn John B. Quigley (f. 1940) er höfundur bók­arinnar Palestine and Israel: A Challenge to Justice. Niðurstaða hans varðandi meðferðina á Palestínumönnum og réttarstöðu þeirra er þessi:

„Því hefur verið haldið fram að þótt Palestínu-Arabar hafi um tíma átt rétt til sjálfsákvörðunar hafi þeir fyrirgert þeim rétti með því að stofna ekki eigið ríki eins og lagt var til í ályktun 181.[1] En í ályktun 181, eins og fram hefur komið, er tillaga að lausn sem braut gegn rétti þeirra til sjálfsákvörðunar. Það er því ekki hægt að álíta að þeir hafi fyrirgert réttinum til sjálfsákvörðunar með því að hafna tillögu sem braut gegn þeim rétti þeirra.“

Prófessor Quigley áréttar að allsherjarþing Sameinuðu þjóðanna hafi ekki löggjafarvald yfir landsvæðum heimsins. Það hefur aðeins vald til að gefa út tilmæli sem eru ekki bindandi, en ekki til að skipta löndum einhliða eða fyrirskipa fullveldi.

Hann heldur því fram að skipting landsvæðisins hafi gengið beint gegn vilja meirihluta frumbyggja (palestínskra araba). Samkvæmt sáttmála Sameinuðu þjóðanna er sjálfsákvörðunarrétturinn grundvallarregla og að þröngva upp skiptingu án samþykkis meirihlutans hafi brotið gegn þeim rétti.