Eru Ís­lendingar af­glapar í samninga­tækni?

Það er með miklum ólíkindum að vera Íslendingur þessa dagana. Hver um annan þveran keppast þeir við að lýsa getuleysi okkar og aumingjaskap. Nei-sinnarnir. Það telja þeir að sé vænlegast til sigurs.

Hafið þið einhvern tíma heyrt um samninga þar sem annar samningsaðilinn keppist um það fyrirfram að láta eins og hann viti nákvæmlega hvað út úr samningunum kemur? Hreykir sér af því að vita að það sé ekki hægt að ná samningum um þetta eða hitt? Finnst ykkur þetta í alvörunni trúverðugt?

Hafið þið einhvern tíma velt fyrir ykkur stöðu og viðhorfi Íslendinga til landhelgisdeilunnar? Haldið þið að sé líklegt að við hefðum náð árangri ef við hefðum viðhaft sama viðhorf og Nei-sinnar halda á lofti núna?

Að Íslendingar geti ekki náð árangri í samningaviðræðum. Að við séum afglapar og aumingjar þegar að samningatækni kemur?

Er þetta sjálfsmyndin sem við viljum gefa út af okkur alþjóðlega núna, Íslendingar? Er þetta nýja sjálfsmyndin sem við ætlum að bera á borð? Sjálfsmyndin sem Ólafur Ragnar Grímsson, Guðlaugur Þór Þórðarson, Halldór Benjamín Þorbergsson og aðrir Nei-sinnar halda á lofti?

Og þá að aumingjaskap Evrópubúa.

Íslendingar eiga met í því að hafa búið til stærsta gjaldþrot heimssögunnar. Ekki í neinu öðru ríki sem ég hef heyrt um hefur tekist að gera gjaldþrota í einni svipan 65% allra fyrirtækja í landinu eins og gerðist á Íslandi.

Einstaklingar í þessu ríki telja sig þess umkomna núna að hæðast að Evrópubúum vegna þess hversu illa þeir eru undirbúnir fyrir loftslagsbreytingar. Ég verð að segja að heldur fyndist mér meiri bragur að því að þessi þjóð – Íslendingar – sýndi nokkra auðmýkt þegar að því kemur að telja sig þess umkomna að hæðast að öðrum þjóðum fyrir viðbragðsleysi þegar að slíkum hamförum kemur.

Viðbragðsleysið, og hreinlega kæruleysið þegar stærsti hluti þjóðarinnar fór lóðbeint á hausinn í upphafi aldarinnar, var eitthvað sem ætti tryggja að þessi þjóð kynni mannasiði og sýndi auðmýkt þegar kemur að samanburði við aðrar þjóðir.

Íslendingar voru algjört forysturíki þegar kom að því að fara illa með fyrirtæki og einstaklinga í hruninu. Ekkert annað ríki komst nálægt því að hrunið hefði eins víðtæk áhrif á allan almenning eins og það hafði hér.

Þið, auðmenn Íslands sem eigið peningana í landinu, teljið ykkur þess umkomna að koma í veg fyrir að ég og þau önnur sem hafa „venjulegar tekjur“ geti nokkurn tíma komist út úr þeim vítahring sem íslenska krónan skapar okkur öllum. Þið viljið eiga okkur með húð og hári um alla framtíð.

Og forystufólk verkalýðsfélaganna ætlar að tryggja að þið munuð eiga okkur um alla framtíð.

Ólafur Ragnar Grímsson, sem var í forystu fyrir upphafningu Mammons og þjóðernisrembuna sem hér réð ríkjum árum saman, er í því að kalla til gamla guðlega karla fyrir íslenska þjóð að horfa til í andakt – Badenbacher er einn þeirra.

Þið getið rétt ímyndað ykkur hvað þessi karl veit mikið um íslenskan raunveruleika. Hvað hann er vel að sér um það hvernig er að lifa í landinu Íslandi með íslenska verðtryggða krónu sem hina einu sönnu mynt og hvernig það er að vera „venjuleg manneskja“ í því samfélagi.

Það er nú aldeilis líklegt að þessi karl viti allt um það!

Má ég biðla til ykkar landar mínir að vera með opin augun í þeim málatilbúnaði sem Nei-sinnar halda á lofti? Má ég minna á að í atkvæðagreiðslunni framundan erum við ekki að ganga í Evrópusambandið. Í atkvæðagreiðslunni 29. ágúst erum við að gefa okkur tækifæri til að skipta mögulega um kúrs til langrar framtíðar.

Með því að segja JÁ við aðildarviðræðum erum við að segja já við því að komast að því hvað við getum í aðildarviðræðum. Við erum að segja já við því að vita hversu góða samningamenn við eigum. Hvaða niðurstöðu við getum fengið í aðildarviðræðum.

Til þess að geta svo að lokum sagt „já“ eða „nei“ við því að Ísland gangi í Evrópusambandið.

JÁ í ágúst gefur opið tækifæri. Nei í ágúst lokar dyrum að mögulegum breytingum um langa framtíð.

Höfundur starfaði í milliríkjaviðskiptum í 30 ár.