„Bið­listi“

Þetta einfalda samsetta orð. Orð sem ég hef séð og heyrt ótal sinnum án þess að átta mig á því hvað það ber í skauti sér í raun og veru.

Að átta sig á því að baki þessu orði eru tugir, hundruð, ef ekki þúsundir, kvalinna og veikra Íslendinga sem hafa verið sviptir eðlilegu lífsmynstri og eiga enga lækningu í vændum næstu mánuðina eða árin. Afleiðingin er fólk sem getur ekki notið lífsins, getur ekki stundað vinnuna sína og jafnvel ekki framkvæmt venjulegar daglegar athafnir. Fólk sem á enga aðra kosti í stöðunni en að taka lyf og verkjatöflur með tilheyrandi aukaverkunum. Fjölskyldur og ástvinir sem þjást við að horfa upp á kvalir og vanlíðan ástvina sinna.

Lausnin er til staðar

Á sama tíma heyrir maður forstjóra Sjúkratrygginga halda því fram að ástandið sé nú ekki svo slæmt og að allt sé á góðri leið, að biðtíminn sé að minnka, biðlistarnir að styttast og að unnið sé að samningum við einkaaðila sem eru í raun þeir einu sem geta unnið á biðlistum. Samt veit maður betur.

Fullkomin aðstaða, búin nýjustu og bestu lækningatækjum, stendur auð og okkar færustu sérfræðingar eru verkefnalausir. Sjúkratryggingar láta ekki einu sinni svo lítið að svara bréfum og fyrirspurnum. Á sama tíma er Landspítalinn yfirfullur, með langa biðlista og sérfræðinga, lækna og hjúkrunarfólk á barmi bugunar vegna álags.

Biðlistinn lengist

Á hverju ári eru um 300 manns sem þurfa á brjósklos- og öðrum baktengdum aðgerðum að halda, en einungis er úthlutað fjármagni fyrir 100 aðgerðir sem á svo að dreifa yfir árið. Þá eru einungis eftir um 200 manns á biðlistanum fyrir næsta ár.

Það að fjársvelta kerfið með þessum hætti mun hafa í för með sér enn meiri kostnað sem birtist í alls konar myndum: andlegu og líkamlegu álagi, örorku og ófyrirséðum skaða.

Hvað mynduð þið gera?

Undirrituð er ein af þeim sem bíða. Ég hef greitt mína skatta og skyldur í meira en hálfa öld og taldi mig eiga vel inni fyrir þessari þjónustu. En nei, því einn af flokkum í hagræðingartillögum ríkisstjórnarinnar er „heilbrigðisþjónusta og lyf“.

Þú verður bara að bíta á jaxlinn í eitt ár í viðbót og þrauka áfram á biðlista. Nema fyrir þau sem eru svo heppin að geta greitt vel á aðra milljón til að komast í aðgerð án þátttöku Sjúkratrygginga Íslands. Þetta er staðan.

Svo ég spyr ráðamenn: Hvað myndir þú gera ef móðir þín þyrfti nauðsynlega á aðgerð að halda og væri á þessum biðlista?

Höfundur er grunnskólakennari á eftirlaunum.