„En það er ekkert að þessu barni“

Vigdís M. Jónsdóttir skrifar grein á Vísi, „Þegar einhverfan er ósýnileg: Stúlkur og konur á einhverfurófi“. Greinin er löng en þörf, ekki bara fyrir okkur einhverfu stúlkurnar og konurnar, heldur líka, og ekki síst, fyrir þá sem umgangast okkur í langan eða stuttan tíma.

Fyrstu viðbrögð mín voru reiði, af hverju er hún að segja öllum frá þessu? koma upp um okkur, hvernig á ég að „maska“ núna ef allir vita þetta?

Svo fór ég að gráta en var smá stund að skilja út af hverju, það var ekki reiði heldur þreyta því þetta er rosalega þreytandi og erfitt að reyna að falla í hópinn, vera ekki of undarlegur í háttum og svörum, helst falla svo vel inn í að sem fæstir taki eftir manni, það er best að vera skuggi.

Ég hef ekki farið í greiningu, ég er 60 ára, fyrir rúmlega 10 árum var ömmustelpan mín send í greiningu vegna gruns um einhverfu. Ég var mjög á móti þessu, mér fannst að svona greiningar myndu jaðarsetja hana og ekki hjálpa. Svo kom greiningin, jú, Asperger og AD/HD. Ég varð orðlaus „en það er ekkert að þessu barni“ „Já, við ættum kannski að ræða það aðeins,“ sagði móðirin rólega, „kannski ert þú með Asperger líka“, ég var ekki sátt en þetta lét mig ekki í friði svo ég gerði eins og sannur Asperger myndi gera, fór og las allt sem ég fann um Asperger, AD/HD og einhverfu, og þarna stóð þetta á hverri síðunni eftir annarri, líf mitt í hnotskurn, stundum nákvæmar lýsingar.

Margar minningar komu upp, eins og þegar ég var 4 ára stakk ég alltaf af þegar ég var sett á róló og gekk ein heim, ég var á Patreksfirði þá, mér fannst vandræðalegt eða óþægilegt þegar mamma faðmaði mig þegar ég var 9 ára á leið í sveitina, af hverju fötin þurfa að liggja rétt og allir miðar klipptir af, ég hélt að allir gerðu það, af hverju maturinn minn má ekki snerta á disknum, af hverju ég þarf að vita hvernig Reykjavíkurferðin á að vera frá því lagt er af stað og þar til við komum heim. Ég fór að ræða þetta við mínu nánustu, gekk í hóp á Facebook og það var ekki um að villast, ég er bullandi einhverf.

En það var gott að komast að þeirri niðurstöðu, það er jákvætt að vita af hverju ég bregst svona við hlutum en aðrir ekki, vita að ég má vera öðruvísi en hinir og umfram allt að það er fullt af svona skemmtilegum rugludöllum eins og mér þarna úti.

Það er farið að skína oftar í mig núna, ég þori að vera skrýtin og öðruvísi, í raun finnst mér það mjög gaman. Því vil ég þakka Vigdísi M. Jónsdóttur fyrir greinina. Það má ræða þetta, það þarf að ræða þetta.

Höfundur er einhverf kona.