Loksins fá sjónarmið Afstöðu hljómgrunn Guðmundur Ingi Þóroddsson skrifar 16. mars 2026 12:03 Þar sem ég sat á landssamráðsfundi um aðgerðir gegn ofbeldi og afleiðingum þess á Hilton Reykjavík Nordica fyrr í mánuðinum læddist að mér grunur sem ég átti eiginlega erfitt með að trúa og reglulega leit ég í kringum mig til að fullvissa mig um að þetta væri ekki ímyndun. Hver á fætur öðrum stigu fram sérfræðingar, fulltrúar stofnana og samtaka og héldu ótrúlega kunnuglegar ræður. Orðræðan var ekki bara svipuð heldur voru ræðurnar nánast orðréttar þeim sem við hjá Afstöðu – réttindafélagi höfum flutt undanfarna áratugi. Þetta var svolítið eins og einhver væri að lesa upp úr gömlum greinum sem við höfum birt, til dæmis hugmyndir um að rjúfa vítahring ofbeldis, tala um ábyrgð án þess að loka á samtal, byggja upp traust og skapa raunveruleg úrræði til breytinga. Þetta eru sjónarmið sem hafa lengi verið til staðar en hafa orðið undir í umræðunni þar sem refsivendinum einum hefur verið haldið hátt á lofti. Þess vegna var þessi dagur á margan hátt sérstakur. Fyrir það fyrsta þá er einnig nokkuð merkilegt að fundur sem þessi hafi yfirleitt verið haldinn. Fyrir nokkrum árum hefði það líklega þótt óhugsandi að safna á sama stað fulltrúum stofnana, félagasamtaka, sérfræðingum, fólki með reynslu af refsivörslukerfinu og jafnvel fólki sem hefur sjálft beitt ofbeldi til að ræða þetta eina mál, þ.e. ofbeldi og hvernig við getum dregið úr því. Sú staðreynd ein og sér bendir til þess að eitthvað sé að breytast í íslensku samfélagi. Við erum loksins farin að ræða ofbeldi sem samfélagslegt vandamál sem þarf að takast á við með fleiri úrræðum en refsingu. Það sem mér fannst þó mikilvægast er sú aukna áhersla sem lögð var á traust og raunveruleg úrræði. Mörg sem beita ofbeldi bera með sér eigin áföll og brostið traust gagnvart hinum ýmsu kerfum. Sú staðreynd réttlætir að sjálfsögðu aldrei ofbeldi en skiptir máli ef markmiðið er að breyta hegðun til hins betra. Ef fólk upplifir að kerfið sé eingöngu til að dæma það en ekki hjálpa því þá lokast samtalið sjálfkrafa. Þarna kemur jafningjastuðningur að góðum notum. Þegar einstaklingur hittir annan sem hefur sjálfur gengið í gegnum sambærilega reynslu og hefur jákvæða sögu að segja skapast traust. Samtalið verður heiðarlegra og ábyrgðin raunveruleg. Við hjá Afstöðu – réttindafélagi höfum lengi boðað þá staðreynd að breytingar gerast ekki með refsingu einni saman heldur þurfa að koma til ábyrgð, stuðningur og raunveruleg tækifæri til að breyta lífi fólks. Þess vegna höfum við lagt mikla áherslu á jafningjastarf, fræðslu og ráðgjöf. Ég vil þakka skipuleggjendum fundarins sérstaklega fyrir að skapa þennan góða vettvang. Slík samtöl eru ekki aðeins mikilvæg heldur nauðsynleg ef við ætlum í alvöru að draga úr ofbeldi og rjúfa vítahring ítrekaðra brota. Stundum tekur langan tíma fyrir hugmyndir að ná fótfestu. En stundum finnur maður líka að eitthvað er að breytast. Þessi dagur var einmitt þannig dagur. Höfundur er formaður Afstöðu – réttindafélags. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Guðmundur Ingi Þóroddsson Fangelsismál Mest lesið Halldór 18.07.2026 Halldór Er málflutningur SJÁ samtakanna marktækur? Birgir Finnsson Skoðun Eru brotalamir menntakerfisins fyrst að koma upp núna? Þóranna Rósa Ólafsdóttir Skoðun Gjaldmiðill sem aldrei átti að verða til og þjóðin situr enn uppi með Baldur Pétursson Skoðun Áfengi heim að dyrum? Halla Þorvaldsdóttir Skoðun Hvernig gat fæðingarþjónustan orðið útundan í stærstu heilbrigðisframkvæmd Íslandssögunnar? Guðrún I. Gunnlaugsdóttir Skoðun 24000 Íslendingar telja sig hafa skaðast alvarlega – af hverju er það ekki rannsakað? Jóhannes Loftsson Skoðun Barnið vex en Fésbókin ekki Reyn Alpha Magnúsdóttir Skoðun Börn þurfa meira en stærðfræði Aðalheiður Mjöll Þórarinsdóttir Skoðun Verðmætasköpunarhaustið? Af 1000 störfum voru 962 opinber og 38 á almenna markaðnum Elliði Vignisson Skoðun Skoðun Skoðun Undarleg stefna í umræðunni um ESB Guðmunda G. Guðmundsdóttir skrifar Skoðun MBA: Meðvirkni, bómullar- og aumingjavæðing Davíð Bergmann skrifar Skoðun Börn þurfa meira en stærðfræði Aðalheiður Mjöll Þórarinsdóttir skrifar Skoðun Er málflutningur SJÁ samtakanna marktækur? Birgir Finnsson skrifar Skoðun Gjaldmiðill sem aldrei átti að verða til og þjóðin situr enn uppi með Baldur Pétursson skrifar Skoðun Hvernig náum við til ykkar? Guðrún Jónsdóttir skrifar Skoðun Að leggja rækt við tortryggnina Ingólfur Sverrisson skrifar Skoðun Hvernig gat fæðingarþjónustan orðið útundan í stærstu heilbrigðisframkvæmd Íslandssögunnar? Guðrún I. Gunnlaugsdóttir skrifar Skoðun Milli gjörða og gilda býr vonin. Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Áfengi heim að dyrum? Halla Þorvaldsdóttir skrifar Skoðun Barnið vex en Fésbókin ekki Reyn Alpha Magnúsdóttir skrifar Skoðun Eru brotalamir menntakerfisins fyrst að koma upp núna? Þóranna Rósa Ólafsdóttir skrifar Skoðun Að segja „JÁ“ snýst um sanngirni og framþróun Nichole Leigh Mosty skrifar Skoðun „Lýðræðisveisla“ sem skaðar lýðræðið. Forsetinn er á matseðlinum Júlíus Valsson skrifar Skoðun Verðmætasköpunarhaustið? Af 1000 störfum voru 962 opinber og 38 á almenna markaðnum Elliði Vignisson skrifar Skoðun Hernaðarheilkenni Heimssýnar Gunnar Hólmsteinn Ársælsson skrifar Skoðun Hvað þarf til að verða sjúkraliði? Sandra B. Franks skrifar Skoðun Flýtum tvöföldun Vesturlandsvegar – í þágu umferðaröryggis Björn Bjarki Þorsteinsson skrifar Skoðun 24000 Íslendingar telja sig hafa skaðast alvarlega – af hverju er það ekki rannsakað? Jóhannes Loftsson skrifar Skoðun Sjálfbært laxeldi á Íslandi Kristján Ingimarsson skrifar Skoðun Þau læra það börnin sem fyrir þeim er haft Gunnar Björgvinsson skrifar Skoðun Hvenær urðu Íslendingar svona uppteknir af því að eiga? Valerio Gargiulo skrifar Skoðun Verðum við að sætta okkur við meira af bílhræjum og verri umgengni? Bergur Þorri Benjamínsson skrifar Skoðun Vægi Íslendinga gæti jafnast á við 15 milljónir Þjóðverja Hjálmar Vilhjálmsson skrifar Skoðun Af hverju tala þau svona? Guðjón Heiðar Pálsson skrifar Skoðun Hver gætir barnanna þegar kerfið bregst? Inga Sæland skrifar Skoðun Mörk réttarríkisins og friðhelgi einkasamskipta Erna Bjarnadóttir skrifar Skoðun Samfélagsmiðlar eru ekki barnaleikur Kolbrún Áslaugar Baldursdóttir skrifar Skoðun Mesti árangur í útlendingamálum í 9 ár Þorbjörg S Gunnlaugsdóttir skrifar Skoðun Mætti sleppa því að blekkja heimilisfólkið Hjörtur J. Guðmundsson skrifar Sjá meira
Þar sem ég sat á landssamráðsfundi um aðgerðir gegn ofbeldi og afleiðingum þess á Hilton Reykjavík Nordica fyrr í mánuðinum læddist að mér grunur sem ég átti eiginlega erfitt með að trúa og reglulega leit ég í kringum mig til að fullvissa mig um að þetta væri ekki ímyndun. Hver á fætur öðrum stigu fram sérfræðingar, fulltrúar stofnana og samtaka og héldu ótrúlega kunnuglegar ræður. Orðræðan var ekki bara svipuð heldur voru ræðurnar nánast orðréttar þeim sem við hjá Afstöðu – réttindafélagi höfum flutt undanfarna áratugi. Þetta var svolítið eins og einhver væri að lesa upp úr gömlum greinum sem við höfum birt, til dæmis hugmyndir um að rjúfa vítahring ofbeldis, tala um ábyrgð án þess að loka á samtal, byggja upp traust og skapa raunveruleg úrræði til breytinga. Þetta eru sjónarmið sem hafa lengi verið til staðar en hafa orðið undir í umræðunni þar sem refsivendinum einum hefur verið haldið hátt á lofti. Þess vegna var þessi dagur á margan hátt sérstakur. Fyrir það fyrsta þá er einnig nokkuð merkilegt að fundur sem þessi hafi yfirleitt verið haldinn. Fyrir nokkrum árum hefði það líklega þótt óhugsandi að safna á sama stað fulltrúum stofnana, félagasamtaka, sérfræðingum, fólki með reynslu af refsivörslukerfinu og jafnvel fólki sem hefur sjálft beitt ofbeldi til að ræða þetta eina mál, þ.e. ofbeldi og hvernig við getum dregið úr því. Sú staðreynd ein og sér bendir til þess að eitthvað sé að breytast í íslensku samfélagi. Við erum loksins farin að ræða ofbeldi sem samfélagslegt vandamál sem þarf að takast á við með fleiri úrræðum en refsingu. Það sem mér fannst þó mikilvægast er sú aukna áhersla sem lögð var á traust og raunveruleg úrræði. Mörg sem beita ofbeldi bera með sér eigin áföll og brostið traust gagnvart hinum ýmsu kerfum. Sú staðreynd réttlætir að sjálfsögðu aldrei ofbeldi en skiptir máli ef markmiðið er að breyta hegðun til hins betra. Ef fólk upplifir að kerfið sé eingöngu til að dæma það en ekki hjálpa því þá lokast samtalið sjálfkrafa. Þarna kemur jafningjastuðningur að góðum notum. Þegar einstaklingur hittir annan sem hefur sjálfur gengið í gegnum sambærilega reynslu og hefur jákvæða sögu að segja skapast traust. Samtalið verður heiðarlegra og ábyrgðin raunveruleg. Við hjá Afstöðu – réttindafélagi höfum lengi boðað þá staðreynd að breytingar gerast ekki með refsingu einni saman heldur þurfa að koma til ábyrgð, stuðningur og raunveruleg tækifæri til að breyta lífi fólks. Þess vegna höfum við lagt mikla áherslu á jafningjastarf, fræðslu og ráðgjöf. Ég vil þakka skipuleggjendum fundarins sérstaklega fyrir að skapa þennan góða vettvang. Slík samtöl eru ekki aðeins mikilvæg heldur nauðsynleg ef við ætlum í alvöru að draga úr ofbeldi og rjúfa vítahring ítrekaðra brota. Stundum tekur langan tíma fyrir hugmyndir að ná fótfestu. En stundum finnur maður líka að eitthvað er að breytast. Þessi dagur var einmitt þannig dagur. Höfundur er formaður Afstöðu – réttindafélags.
Hvernig gat fæðingarþjónustan orðið útundan í stærstu heilbrigðisframkvæmd Íslandssögunnar? Guðrún I. Gunnlaugsdóttir Skoðun
24000 Íslendingar telja sig hafa skaðast alvarlega – af hverju er það ekki rannsakað? Jóhannes Loftsson Skoðun
Verðmætasköpunarhaustið? Af 1000 störfum voru 962 opinber og 38 á almenna markaðnum Elliði Vignisson Skoðun
Skoðun Gjaldmiðill sem aldrei átti að verða til og þjóðin situr enn uppi með Baldur Pétursson skrifar
Skoðun Hvernig gat fæðingarþjónustan orðið útundan í stærstu heilbrigðisframkvæmd Íslandssögunnar? Guðrún I. Gunnlaugsdóttir skrifar
Skoðun Verðmætasköpunarhaustið? Af 1000 störfum voru 962 opinber og 38 á almenna markaðnum Elliði Vignisson skrifar
Skoðun Flýtum tvöföldun Vesturlandsvegar – í þágu umferðaröryggis Björn Bjarki Þorsteinsson skrifar
Skoðun 24000 Íslendingar telja sig hafa skaðast alvarlega – af hverju er það ekki rannsakað? Jóhannes Loftsson skrifar
Skoðun Verðum við að sætta okkur við meira af bílhræjum og verri umgengni? Bergur Þorri Benjamínsson skrifar
Hvernig gat fæðingarþjónustan orðið útundan í stærstu heilbrigðisframkvæmd Íslandssögunnar? Guðrún I. Gunnlaugsdóttir Skoðun
24000 Íslendingar telja sig hafa skaðast alvarlega – af hverju er það ekki rannsakað? Jóhannes Loftsson Skoðun
Verðmætasköpunarhaustið? Af 1000 störfum voru 962 opinber og 38 á almenna markaðnum Elliði Vignisson Skoðun