Íhald og einangrun

Ekki urðu nýafstaðnar kosningar til þess að einfalda stöðuna í íslenskum stjórnmálum. Þvert á móti. Á þingi eru nú átta flokkar og engin hefðbundin tveggja flokka stjórn möguleg.

Ljóst er að nú reynir á færni stjórnmálamannanna í mannlegum samskiptum ef ekki á að ganga til kosninga aftur snemma á nýju ári. Getur ekki verið að kjósendur séu hreinlega að kalla á hófsama, íhaldssama stjórn sem tekur tillit til allra sjónarmiða?

Annað sem lesa má úr kosningunum er að ekki virðist mikið ákall meðal kjósenda um frjálslyndi og alþjóðahyggju.

Hvernig er annars hægt að lesa annað út úr kosningum sem virðast hafa leitt þrjá Framsóknarflokka inn á þing í formi Miðflokksins og Flokks fólksins til viðbótar við gömlu góðu Framsókn. Fólk vill greinilega óbreytta stöðu í gjaldmiðilsmálum. Evrópusambandið er langt frá því að vera á dagskrá.

Hið góða við þessa snúnu stöðu er þó sú staðreynd að ríkisstjórnir sem samanstanda af mörgum flokkum eru líklegar til að draga öfgarnar úr flokkunum. Þannig mun Katrín Jakobsdóttir blessunarlega aldrei halda ein á tékkheftinu, og Sjálfstæðisflokkurinn getur á móti ekki fyllt stjórnarráðið eingöngu af körlum komnum af léttasta skeiði. Sigmundur Davíð, komist hann í stjórn, getur svo lagt áherslu á sitt eina stefnumál og leyft samstarfsflokkunum að ráða rest.

En að öllu gamni slepptu þá virðist sem íhaldssöm og þjóðleg stjórn komi upp úr krafsinu sama hvernig fer.

Þeirra sem aðhyllast alþjóðleg og frjálsleg sjónarmið í flestum málum bíður svo það verkefni að láta í sér heyra á komandi kjörtímabili og mynda mótvægi við ríkisstjórnina. Taki hver til sín sem vill, en nú hlýtur að vera dauðafæri til að byggja upp fjöldastuðning við slíka hreyfingu.

Stjórnarmaðurinn er sigldur innherji með puttann á púlsinum. Stjórnarmaðurinn skrifar í Markaðinn í Fréttablaðinu á miðvikudögum og liggur ekki á skoðunum sínum um menn og viðskiptaleg málefni.