Hleypur 165 kílómetra í eyðimörk

Líf Ástu Kristínar Parker er ævintýri líkast. Hún býr ásamt fjölskyldu sinni í Arabíuríkinu Óman í höfuðborginni Múskat þar sem umhverfið er sveipað dulúð og minnir helst á leiksvið Aladdíns. Ásta Kristín, sem er menntaður dýralæknir, er keppnismanneskja í öllu sem hún tekur sér fyrir hendur og kappsfullur maraþonhlaupari.

Þessa dagana tekst hún á við þraut sem er ekki á færi nema allra reyndustu hlaupara, eyðimerkurhlaup í Wahiba eyðimörkinni í Óman. Alls eru hlaupnir 165 kílómetrar í gegnum gífurlegar sandbreiður. Einungis velþjálfaðir hlauparar mega skrá sig til leiks, en það eru hundrað þátttakendur frá 15 þjóðlöndum sem taka þátt.

Keppnin fer fram dagana 17.-25. nóvember, áhugasamir geta fylgst með hlaupinu á heimasíðu maraþonsins www.marathonoman.com.

Þrekraun í eyðimörk

„Ég tók þátt í þessari keppni í fyrra, og lofaði sjálfri mér að gera þetta aldrei aftur. Síðasta keppni reyndist mér afskaplega erfið, það tekur á að hlaupa í gegnum sandhóla og endalausar sandbreiður. Ég barðist við flökurleika, blóðsykursfall og krampa. En ég stóð ekki við loforðið og skráði mig til leiks á ný. Ég er töluvert betur undir þetta búin að þessu sinni. Ég æfði mig í Wahiba eyðmörkinni hér í Óman, en ekki jafn mikið reyndar og upphaflega stóð til því að ég hef verið við góðgerðarstörf í Taílandi.“

Hlaupaleiðinni er skipt í sex hluta og gista keppendur í tjöldum í eyðimörkinni á milli hlaupaleiða, endamarkið er við Arabíuhaf. Keppendur hlaupa með eigin vistir og tjöld, lengsta einstaka dagleiðin er 40 kílómetrar. Einn hluti er hlaupinn að næturlagi, en þá ríkir algjör þögn í Wahiba eyðimörkinni og stjörnurnar lýsa leiðina. Keppni af þessu tagi væri ekki möguleg yfir sumartímann, en hitastigið í eyðimörkinni er rétt yfir 30 gráður á þessum árstíma að jafnaði en rakinn þó nokkur.

Hleypur af því að hún getur það

„Ég var alltaf léleg í öllum boltaíþróttum þegar ég var yngri svo ég hleyp í staðinn. Þegar ég keppti í róðri á háskólaárunum í Edinborg þá voru hlaup hluti af æfingunum okkar.“

Þess má geta að Ásta er margfaldur Skotlands- og Bretlandsmeistari í kappróðri. Árið 1994 tók hún þátt samveldisleikunum í Kanada, fyrir hönd Skotlands.

„Það eru ekki mörg ár síðan ég fór að keppa í hlaupum, vinkona mín stakk upp á því að ég keppti í hálfu maraþoni í Reykjavík og ég hef vart stoppað síðan.“

Árangur Ástu er ekki síðri í hlaupaskónum en í róðrinum og í sumar vann hún Íslandsmeistaramót kvenna í Reykjavíkurmaraþoninu, og hún hefur unnið maraþonið í Múskat fjögur ár í röð og svo mætti lengi telja.

„En þessa miðaldra hlaupakerlingu vantar hlaupaþjálfara,“ segir Ásta og hlær við.

„Það er enginn í boði hér í Óman, ég hef bara hannað mín eigin æfingaplön. Íþróttalífið hér er á byrjunarstigi miðað við það sem við þekkjum á Vesturlöndum. Hér fæ ég til dæmis ekki íþróttaskó eða fatnað, það kaupi ég í Evrópu.“

En hvert skyldi markmiðið vera með öllum þessum hlaupum? 

„Langtímamarkmiðið mitt er að komast nær þremur tímum í maraþoni áður en ég verð of gömul til að hlaupa og til þess vantar mig styrktaraðila en ég er einmitt að leita að honum.“

Kennir ungum dýralæknum í Taílandi

Ásta Kristín starfaði sem dýralæknir í fjölmörg ár í Bretlandi þar sem hún var búsett lengst af. „Ég hef sinnt dýralækningum minna eftir að við fjölskyldan fluttum til Múskat, vann við það hérna til að byrja með. Ég þurfti að kynna mér uppskurð á úlföldum eftir að ég flutti hingað, eðlilega þar sem úlfaldarnir hér eru fleiri en hestar og töluvert minna um gæludýr en á Englandi.“

Í vetur hefur Ásta dvalið í Chiang Maí í Taílandi á vegum góðgerðarsamtakanna Worldwide Veterinary Service (WVS). Samtökin senda dýralækna, hjúkrunarfræðinga og lyf til vanþróaðari landa. Eitt helsta verkefni samtakanna er að berjast gegn hundaæði sem dregur fjölda fólks og dýra til dauða á þessum slóðum. Í ár hleypur Ásta til styrktar samtökunum, áhugasamir geta styrkt hana og flett henni upp á www.justgiving.com og lagt málefninu lið.

„Að starfa við dýralækningar í vanþróuðum löndum er allt öðruvísi en á Vesturlöndum. Aðstæður eru frekar frumstæðar, jafnvel ekki aðgengi að blóðrannsóknum eða röntgen. Lyf eru oft ekki fáanleg, það flækir málin ef hvorki eru til verkjastillandi lyf né efni til svæfinga. Tilfinningin er stundum eins og að hafa bara plástur til að laga beinbrot. Samtökin berjast markvisst fyrir útrýmingu hundaæðis í þróunarlöndunum og til að ná því markmiði bólusetjum við þúsundir hunda á þessum svæðum. Ég er að kenna ungum dýralæknum skurðlækningar, fer næst til Góa á Indlandi í sama tilgangi og verð þar fram að jólum.“





Á hlaupum um heiminn

Undirbúningur undir næsta hlaup hefst innan skamms þrátt fyrir að eyðimerkurhlaupið sé enn í fullum gangi.

„Ég býst við að taka eina til tvær vikur í að ná mér eftir þetta og svo byrjar undirbúningur fyrir Múskat maraþonið sem fer fram í janúar og svo er það Boston í apríl og að sjálfsögðu Reykjavík í sumar,“ segir Ásta Kristín og leggur af stað í leiðangur.