Jól

Þau lýsa fegurst er lækkar sól

í bláma heiði, mín bernskujól.

Er hneig að jólum mitt hjarta brann

dásemd nýrri hver dagur rann.

Það lækkaði stöðugt á lofti sól

þau brostu í nálægð, mín bernskujól

og sífellt styttist við sérhvern dag

og húsið fylltist af helgibrag.

Ó, blessuð jólin er barn ég var

ó, mörg er gleðin að minnast þar

í gullnum ljóma hver gjöf mér skín.

En kærust voru mér kertin mín.

Ó. láttu, Kristur þau laun sín fá

er ljós þín kveiktu er lýstu þá.

Lýstu þeim héðan er lokast brá,

heilaga guðsmóðir, himnum frá.



Jórunn Viðar/Stefán frá Hvítadal