Úr djúpri sorg í nýtt hlutverk

Erfitt getur verið að fóta sig á Íslandi eftir langa búsetu í útlöndum. Sérstaklega þegar orðið hefur hrun í landinu og miklar breytingar á landi og þjóð.

Fyrir þessu fann Elsa vel þegar hún kom heim þótt líf hennar hafi ekki alltaf verið dans á rósum árin áður. Ítalskur eiginmaður hennar, Emilio de Rossi, lést árið 2009 eftir langvarandi veikindi en við andlát hans misstu Elsa og dóttir hennar, Júlía Charlotte de Rossi, einnig allar veraldlegar eigur.

Emilio, sem var verkfræðihönnuður, hafði lagt allt undir fyrir nýja uppfinningu á léttum pappírsumbúðum fyrir þunga hluti þegar hann veiktist og gat ekki fylgt verkefninu eftir. Eftir stóð Elsa í djúpri sorg og tók stefnuna á heimaslóðir eftir að hafa staðið ein með dóttur sinni á Ítalíu um tveggja ára skeið.

Trúin hjálpaði

„Ég hafði verið lengi í burtu frá Íslandi þótt ég hefði stundum komið í heimsókn sem gestur. Ég bjó tæp átta ár í Bandaríkjunum þar sem ég stundaði söngnám og eitt ár í Hollandi. Ég kom heim í stuttan tíma en flutti síðan til Ítalíu þar sem ég bjó í nítján ár. Það er öðruvísi að setjast að hér en vera gestur í stuttan tíma. Ég viðurkenni að það var talsvert áfall fyrir mig auk þess sem ég var að vinna í eigin sorg. Þá hjálpaði trúin og bænirnar mér mikið.

Eftir að Emilio lést hafði ég mikla þörf fyrir að vera nálægt fjölskyldu minni. Það var ein helsta ástæðan fyrir þeirri ákvörðun að flytja heim. Einnig langaði mig til að dóttir mín kynntist því að ganga í íslenskan skóla. Hún gæti með því fengið tækifæri til að móta framtíð sína eftir eigin höfði. Ég fann að þrátt fyrir bjartsýni ítölsku þjóðarinnar um að kreppan myndi ekki banka á dyrnar hjá henni þá var töluvert farið að halla undan fæti. Ég var heldur ekki tilbúin til að fara frá dóttur minni í skemmri eða lengri tíma til að taka þátt í óperuuppfærslum en það var óneitanlega fylgifiskur starfsins. Það var öðruvísi þegar pabbi hennar hafði tök á að hugsa um hana á meðan ég var á ferðalögum," segir Elsa. Hún kynntist manni sínum árið 1993 en þau giftu sig fimm árum síðar.

Erfiður sjúkdómur

Emilio hafði glímt við sjaldgæfan og erfiðan gigtarsjúkdóm um nokkurra ára skeið og til að komast fram úr deginum sökum verkja þurfti hann bæði á sterkum verkjatöflum að halda og sterum. „Mikil lyfjainntaka hafði síðan neikvæð áhrif á hjartastarfsemi og ýmis líffæri. Smátt og smátt fór því að hægjast á líkamsstarfseminni með alvarlegum afleiðingum," útskýrir Elsa. Þetta var erfiður tími fyrir hana sem tók á sálarlífið en hafði einnig töluverð áhrif á feril hennar.

„Þetta hafði vissulega áhrif á mig. Mér var boðið að syngja í Mozart-uppfærslu í New York en stuttu eftir að ég kom þangað fékk Emilio alvarlegar hjartatruflanir og hafnaði á bráðadeild. Það leiddi til þess að ég valdi einungis verkefni sem voru í hæfilegri fjarlægð frá heimili okkar í Como. Mér gekk vel að fá hlutverk í óperum en einnig söng ég mikið á tónleikum. Til dæmis var ég með hópi í Lombardi-sýslu sem er reglulega með óratóríu-flutning. Við sungum á Spáni, í Frakklandi og á fleiri stöðum. Það er enginn vafi að ferill minn hefði orðið öðruvísi ef heimilisaðstæður væru aðrar en ég er þannig gerð að takast á við það sem að höndum ber með æðruleysi," segir Elsa sem þurfti að byrja lífið upp á nýtt um fimmtugt.

Æskudýrkun

Þegar Elsa er spurð hvort hún hafi fundið fyrir æskudýrkun í söngheiminum á Ítalíu, svarar hún: „Já, sannarlega. Það er mjög sérstakt hversu æskudýrkun er mikil á Ítalíu, því miður. Ég held að Ítalir missi af mörgum mjög góðum listamönnum vegna þess. Ég tel sömuleiðis að æskudýrkun sé meiri á Ítalíu en mörgum öðrum Evrópulöndum.

Ég finn ekki fyrir þessu hér og finnst Íslendingar alveg einstakir hvað það varðar. Konur eru miklu framsæknari hér á landi og duglegri að sækja nám en þær ítölsku. Ég dáist að hvað íslenskar konur standa sig vel í hverju því sem þær taka sér fyrir hendur. Ítalskar konur eru hins vegar elegant og kunna vel að njóta þess hlutverks. Maður fann oft fyrir skemmtilegum spenningi í loftinu og Ítalir eru ákaflega innilegir og ljúfir. Allir bjóða góðan daginn og algengt er að fólk hittist á næsta kaffihúsi á morgnana og ræði góðlátlega saman. Mér finnst Íslendinga svolítið skorta að brosa fallega hver til annars."

Eitt skref í einu

Elsa segist ekki hafa hitt neinn draumaprins á Íslandi, enda sé hún tæpast tilbúin til þess að fara í nýtt samband. „Emilio var litríkur persónuleiki og við gengum saman í gegnum stóran pakka. Það getur því orðið erfitt fyrir mig að finna nýjan mann. Dóttir mín er sautján ára og stundar nám í MH. Við höfum fengið góðan stuðning frá fjölskyldu minni en félagslega hefur námið reynst henni erfitt. Skólinn hefur ekki staðið sig nægilega vel í því að blanda saman „útlendum" börnum og þeim íslensku. Þau komast ekki í leiklistarval og félagslega eru þau út undan. Ég reyndi alltaf að halda íslenskunni við hjá henni með spunasögum sem í raun bjarga henni með tungumálið í dag. Hún er byrjuð að tala íslenskuna þótt henni finnist betra að læra á ensku," segir Elsa.

Þegar hún er spurð um framtíðina segist hún taka eitt skref í einu. „Ég spyr mig oft hvort ég eigi að gera þetta eða hitt. Mér finnst ég hafa mörgu að deila til annarra. Draumur minn er að vera með alþjóðlegt sumarnámskeið, Opera Workshop, þar sem litlar óperur yrðu settar upp og kennslan yrði á ensku. Gamla húsnæði Íslensku óperunnar væri upplagt til þess. Mig vantar bara skipuleggjanda með mér," segir Elsa.

Hún er jafnframt á leið með hóp Íslendinga til Ítalíu í óperuferð á vegum Guðna í Sunnu sem hún segist hlakka mikið til að fara. „Ég sakna oft Ítalíu, sérstaklega matarins og skemmtilegra vina minna. Loftið var hlýtt og litirnir í umhverfinu svo fallegir," segir hún. „Íslenskar sundlaugar eru þó í miklu uppáhaldi hjá mér og ég stunda þær daglega, enda finnst mér gott að hreyfa mig."

Tískudama

Foreldrar Elsu eru Clara og Steinar Waage skókaupmaður, sem nú er látinn. „Ég ólst upp í skóbúðinni og hef alltaf haft mikla dellu fyrir fallegum skóm," segir Elsa sem venjulega vekur athygli fyrir smekklegan klæðaburð. „Ég er fagurkeri og hef sérstaklega gaman af fallegum kjólum. Í Como er til dæmis ein frægasta silkiframleiðsla veraldar og auðvelt að nálgast það á góðu verði. Það var einkar skemmtilegt að láta sérsauma á sig silkikjól til að syngja í," bætir hún við.

Fernir tónleikar eru á dagskránni hjá Elsu á næstunni með Hreppakórnum og Gissuri Páli Gissurarsyni í Guðríðarkirkju, Vídalínskirkju, á Flúðum og á Selfossi. „Einnig kem ég fram á styrktartónleikum í Salnum þann 13. apríl ásamt Erni Árnasyni, Diddú, Gissuri Páli og fleirum. Það verða mjög spennandi tónleikar," segir hún.

Elsa hefur stýrt masterclass-nemendum í tónlist við Listaháskólann en einnig hefur hún tekið nemendur í einkakennslu. Þá hefur hún starfað við ferðamennsku, meðal annars kynnt ferðir innanlands fyrir útlendum ferðamönnum sem koma í Hörpu auk þess að fara út á land sem leiðsögumaður. „Maður þarf að vera tilbúinn til að hlaupa úr einu hlutverkinu í annað. Ég fer af sviðinu í Hörpu yfir í ferðamennskuna í anddyrinu hjá Sterna Travel," segir hún brosandi en um helgina ætlar hún að vera viðstödd skírn hjá frænku sinni Clöru, en þá verður fyrsta langömmubarni móður hennar gefið nafn.