Baráttubarinn minn

Þá er komið að því. Ég ætla að opna bar. En ekki neinn venjulegan bar, nei. Þessi bar verður opnaður til að berjast gegn alkóhólisma.

Það er sorgleg staðreynd að fólk er í auknum mæli að drekka áfengi heima hjá sér, algjörlega eftirlitslaust. Á mínum bar verður ótrúlega gott verð á áfengi þannig að það verður mun hagstæðara að kaupa áfengi hjá mér.

Auðvitað græði ég pening á því að fólk kaupi af mér áfengi, en það er algjört aukaatriði fyrir mig. Ég vil bara bjóða fólki upp á umhverfi þar sem það getur farið á fyllerí undir eftirliti og leggja þannig mitt af mörkum til að bæta samfélagið.

Inn af barnum stefni ég síðan á að hafa lítið vændishús. Bara rétt passlega stórt til að koma í veg fyrir nauðganir á Íslandi. Ég kem til með að bjóða upp á stelpur á öllum aldri, af öllum stærðum og gerðum. Til er fólk (aðallega konur) sem halda að nauðganir snúist um valdbeitingu og kúgun. Ég veit hins vegar að þeir sem nauðga gera það bara því þeir fá ekki nóg að ríða. Það er því nauðsynlegt að bjóða upp á þessa þjónustu.

Á vændishúsinu mínu verður nóg af smokkum og stelpurnar fara reglulega í skoðun hjá kvensjúkdómalækni til að tryggja að þær séu ekki að dreifa klamydíu eða herpes. Síðan þurfa allir viðskiptavinirnir að skrifa undir yfirlýsingu þar sem segir að þeir beri ómælda virðingu fyrir stelpunum. Það er auðvitað bara formsatriði.

Inni á barnum, framan við vændishúsið, verður síðan þetta líka fína spilavíti þar sem markmiðið er að vinna gegn spilafíkn. Eins og staðan er í dag neyðist áhugafólk um fjárhættuspil til að notast við spilakassa í sjoppum þar sem enginn fylgist með því. Meira að segja eru dæmi um að börn og unglingar komist í þetta.

Síðan færist í aukana að fólk sé einsamalt heima hjá sér, eftirlitslaust, og tapi háum upphæðum á spilasíðum á Netinu. Þetta er auðvitað ólíðandi. Allt að sjö þúsund Íslendingar eiga í verulegum vanda vegna spilafíknar. Þetta fólk mun eiga athvarf hjá mér.