Hef eiginlega ekki gert annað en hugsa um fótbolta

Þetta eru óneitanlega tímamót hjá mér. Svolítið óvænt. Ráðgerði reyndar að hætta 1. september en svo sagði skrokkurinn stopp og læknar staðfestu það. Ég er með ónýt hné og á biðlista eftir að komast í liðskipti en sá listi er langur og ætlar alla að drepa í þessu fína heilbrigðiskerfi, þar á meðal mig,“ segir Lárus Grétarsson sem hætti sem knattspyrnuþjálfari í síðustu viku eftir þrjátíu ár.

Lárus hefur lengst þjálfað Fram. Lokaleikurinn var 12. þessa mánaðar við Keflavík á Iðavöllum. „Við unnum 4-2 eftir að hafa verið 2-0 undir. Strákarnir vildu gefa mér gjöf en það leit ekki vel út í hálfleik. Þeir náðu þó að skora fjögur mörk í seinni hálfleik og klára leikinn, ég er mjög þakklátur þeim fyrir það. Þetta var 2. flokkur, hann er í efstu deild. Í upphafi er ég Framari en svo er mikið Fjölnishjarta í mér líka enda bý ég í Grafarvoginum.“

Þjálfaraferillinn byrjaði í Færeyjum 1987.

„Ég gerði milljón mistök í upphafi og viðurkenni það. Var ungur og óreyndur en á marga góða vini í Færeyjum. Maður finnur ekki betra fólk. Var í Eiði sem var bara 600 manna bær en ef mig vantaði leikmenn sótti ég þá í næstu bæi. Byrjaði með meistaraflokk EB sem heitir nú EB/Streymur, vegna sameiningar sem ég átti minn þátt í með því að sameina yngri flokkana. Því fljótlega fór ég að þjálfa alla flokka og gamla bílprófið mitt gilti á rútu liðsins þannig að ég keyrði allan EB-kúrsinn. Svo var ég sjúkraþjálfari í viðlögum líka. Það er bara eins og hér heima. Íslenskir þjálfarar þurfa að geta allt.“

Hver skyldi vera eftirminnilegasti leikurinn á ferlinum?

„Það sem kemur fyrst upp í hugann er leikur sem skilaði Fjölni í Grafarvogi, fyrsta Íslandsmeistaratitlinum, nýstofnuðum. Þá var ég þjálfari 5. flokks Fjölnis. Þeir leikmenn eru nú í dag þjálfarar eða leikmenn í mörgum liðum úti um allt. Ég hafði þrjú ár áður verið með tvo flokka hjá Fram, unnið allt og vildi breyta til. Á fyrsta ári hjá Fjölni fór ég með 5. flokk alla leið í úrslitaleik á móti Fram, gamla liðinu mínu og við unnum það á Valbjarnarvellinum í september í sól og 20 stiga hita. Allur Grafarvogurinn var mættur og mér fannst frábært að vera partur af fyrsta titli félagsins. Stundum horfi ég á myndband af leiknum og ég er enn stressaður þegar ég bíð eftir að dómarinn setji flautuna upp í sig og flauti leikinn af. Mér fannst hann svo lengi. Það trompaðist allt þarna, fólkið þyrptist inn á völlinn og ég man ekki framhaldið. Auðvitað þótti mér vænt um Framstrákana en þegar komið er út á völlinn er ég stríðsmaður í eðli mínu þó eftir leikinn sé ég vinur andstæðinganna. Fram er sigursælasta félagið sem ég hef verið hjá. Ég hef þjálfað Aftureldingu og Gróttu líka og það hefur oft verið gaman. Þetta er búin að vera mikil vinna en ég hefði ekki viljað missa af einni mínútu. Ég hef eiginlega ekki gert annað en hugsa um fótboltann 24-7. Það tók mig langan tíma í nótt að sofna.“

Lárus er þó ekki atvinnulaus, hann er húsvörður íþróttahússins í Háaleitisskóla/Álftamýri og kveðst vinna þar alla daga og öll kvöld frá hausti til vors.

„Ég er aldrei aðgerðarlaus. Kann það ekki. Bara spurning hvað ég eigi að taka mér fyrir hendur það sem eftir er af sumrinu. Þetta er fyrsta sumarfríið sem ég tek síðan 1987 og ég er svolítið í lausu lofti. Það var ágætt að þú hringdir, ég hef þá eitthvað að gera á meðan!“