Dauðum hrafni veifað Karen D. Kjartansdóttir skrifar 18. júní 2009 06:00 Félagi minn, sem telur sig allra manna fróðastan um bíla, bauðst fyrir nokkru til að aka fjölskyldubílnum á bílasölu til þess að kanna hvort fyrir hann mætti fá góðan jeppa. Nokkrum mínútum eftir að hann kom á staðinn hringdi bílaáhugamaðurinn og spurði hvort fjölskylda mín gæti hugsað sér að skipta á Volvónum góða og svörtum Range Rover með „milljón á milli" eins og hann orðaði það. Þegar ég heyrði erindið greip mig tilfinning sem líkast til hefur svipað til þeirrar sem greip prinsessuna sem sá Hans klaufa forðum daga koma ríðandi á geit, sveiflandi dauðum hrafni en þess albúinn að hreppa konunglegt kvonfang og hálft kóngsríkið. Í huganum sá ég mig fyrir mér reyna að leggja Range Rover í stæði í Vesturbænum undir vökulu augnaráði velviljaðra vegfaranda sem myndu hugsa með sér hvernig vesalings konan hefði lent í þessu. „Hverslags fordómar eru þetta" hugsaði ég því næst og reyndi að hrista úr mér hrollinn. „Þig langar í jeppa, hví getur hann ekki heitið Range Rover?" Því næst spurði ég holdgerving Hans klaufa. „Hvernig er það? Eru þessir bílar sparneytnir og ódýrir í viðhaldi." Við þeirri spurningu fékk ég neikvætt svar. „En fyrst við fáum milljón á milli kemur það kannski út á eitt" sagði ég en til þess eins að komast að því að það væri ég sem ætti að greiða milljónina á milli. Ég greip fyrir hjartað og hugsaði fallega til alls þess góða fólks sem í gegnum tíðina hefur látið pranga inn á sig undarlegum fararskjótum. Því næst prófaði ég að gúggla orðið Range Rover og sá að næst vinsælasti valmöguleikinn í tengslum við það orð er „for sale". Þá skoðaði ég innlenda frétt frá 5. janúar í fyrra sem sagði að þrátt fyrir vaxandi efnahagsþrengingar í heiminum væri eftirspurn eftir þessum bílum hér á landi. Þó ég vilji vel trúa á hvers konar yfirskilvitleg fyrirbæri þá botna ég ekki í því hvers konar sjáendur við eigum hér á landi. Eftir á að hyggja dundu á okkur hvers kyns illir fyrirboðar komandi hörmunga. Hér varð mikill skjálfti, hér gengu alls konar óargadýr á land og höfnin hér fylltist af bílum eins og híbýli faraós Egyptalands af engisprettum forðum. Hvernig gátu allir þessir illu fyrirboðar farið fram hjá fólki sem á víst að sjá lengra en nef sitt nær. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Má ég líka gera upp í evrum? Berglind Guðmundsdóttir Skoðun Skítamix sem börnin borga Róbert Ragnarsson,Sandra Hlín Guðmundsdóttir Skoðun Unga fólkið ber byrðarnar Arnar Birkir Dansson Skoðun Staðreyndir um efnaskiptaaðgerðir á Íslandi Hjörtur Gíslason Skoðun Arfleifð Davíðs Jón Baldvin Hannibalsson Skoðun Bandarískir landgönguliðar í Íran Arnór Sigurjónsson Skoðun Menningin á heima í Kórnum Svava H. Friðgeirsdóttir Skoðun Hjálp! Baldvin Björgvinsson Skoðun Hugsanir okkar eru einkamál: Taugatækni, siðfræði og hugrænt frelsi María K. Jónsdóttir Skoðun Í stríði við náttúruna - baráttan um landið Ólafur Valsson Skoðun
Félagi minn, sem telur sig allra manna fróðastan um bíla, bauðst fyrir nokkru til að aka fjölskyldubílnum á bílasölu til þess að kanna hvort fyrir hann mætti fá góðan jeppa. Nokkrum mínútum eftir að hann kom á staðinn hringdi bílaáhugamaðurinn og spurði hvort fjölskylda mín gæti hugsað sér að skipta á Volvónum góða og svörtum Range Rover með „milljón á milli" eins og hann orðaði það. Þegar ég heyrði erindið greip mig tilfinning sem líkast til hefur svipað til þeirrar sem greip prinsessuna sem sá Hans klaufa forðum daga koma ríðandi á geit, sveiflandi dauðum hrafni en þess albúinn að hreppa konunglegt kvonfang og hálft kóngsríkið. Í huganum sá ég mig fyrir mér reyna að leggja Range Rover í stæði í Vesturbænum undir vökulu augnaráði velviljaðra vegfaranda sem myndu hugsa með sér hvernig vesalings konan hefði lent í þessu. „Hverslags fordómar eru þetta" hugsaði ég því næst og reyndi að hrista úr mér hrollinn. „Þig langar í jeppa, hví getur hann ekki heitið Range Rover?" Því næst spurði ég holdgerving Hans klaufa. „Hvernig er það? Eru þessir bílar sparneytnir og ódýrir í viðhaldi." Við þeirri spurningu fékk ég neikvætt svar. „En fyrst við fáum milljón á milli kemur það kannski út á eitt" sagði ég en til þess eins að komast að því að það væri ég sem ætti að greiða milljónina á milli. Ég greip fyrir hjartað og hugsaði fallega til alls þess góða fólks sem í gegnum tíðina hefur látið pranga inn á sig undarlegum fararskjótum. Því næst prófaði ég að gúggla orðið Range Rover og sá að næst vinsælasti valmöguleikinn í tengslum við það orð er „for sale". Þá skoðaði ég innlenda frétt frá 5. janúar í fyrra sem sagði að þrátt fyrir vaxandi efnahagsþrengingar í heiminum væri eftirspurn eftir þessum bílum hér á landi. Þó ég vilji vel trúa á hvers konar yfirskilvitleg fyrirbæri þá botna ég ekki í því hvers konar sjáendur við eigum hér á landi. Eftir á að hyggja dundu á okkur hvers kyns illir fyrirboðar komandi hörmunga. Hér varð mikill skjálfti, hér gengu alls konar óargadýr á land og höfnin hér fylltist af bílum eins og híbýli faraós Egyptalands af engisprettum forðum. Hvernig gátu allir þessir illu fyrirboðar farið fram hjá fólki sem á víst að sjá lengra en nef sitt nær.